roots

Koninginnedag Leve de koningin… hoera hoera hoera.

Ik sta niet met een te koud biertje bij een te fout bandje te rillen in een oranje tshirtje. Hoef ook niet in die veel te lange rij om een plas te doen. Niet te genieten van een oranje tompouce van de HEMA. Me niet irriterend aan het geknapte elastiekje van het kroontje dat niet op mijn hoofd staat. Ook hoef ik niet te smsen dat ik bij het filmmuseum sta ‘in het oranje’ in een laatste poging nog bekenden te meeten. Ik wandel bovendien niet langs verzopen kindjes die foute dansjes doen op van zolder gehaalde kleedjes in het Vondelpark. En ik koop ook geen gouden pumps voor 1 euro op de vrijmarkt.

Ik werk. En ik schrijf nu een werkontwijkend logje.

Koninginnedag in Antwerpen. Heus niks aan.

Advertenties

demolition day… now we are 6

En dan is ze 6 maanden. Een half jaar!
Om deze heuglijke dag een beetje op te leuken gooide ik nog maar wat creatief talent in de strijd… jaja, de bloempot dit weekend was slechts een opwarmertje.

De hoera-6-maanden-ster, vanaf nu verkrijgbaar bij alle bekende verdelers.
Zie eens hoe liefelijk. Hoe aandoenlijk. Zo schattig, die Olief…
Bimg_4137 Bimg_4144 Bimg_4154 Bimg_4164 Bimg_4167 Bimg_4172 Bimg_4186

Jaja, lief lachende meisjes hebben diepe gronden!

bekoorlijk door landelijke eenvoud en liefelijkheid

De zon scheen dit weekend. Dus dochter ingeladen, op weg naar het tuincentrum. Daar kan ik dus heel blij van worden, van voorjaar in het tuincentrum. Kar en dochter volgeladen met vrolijk bloemgebeuren en toen weer naar huis.
Idyllisch* zou het worden. Moeder-en-dochter tesamen in de tuin. Met al die vrolijke bloemen. Ik schilderde van de weersomstuit meteen een pot voor Olief.
Bimg_4110 Want ik had nog verf liggen.
En ja… als je de foto vergroot zie je dat het niet zo vlekvrij is. Ik wilde namelijk meteen bloemen in die pot. En had geen zin om te wachten tot t goed droog was. Ik kan u nu vertellen: als je lak over bijna droge verf smeert veegt dat uit.Bimg_4082_2

Terwijl ik net tot mijn oksels in de aarde zat besloot Olief dat ze het hele gebeuren helemaal niet zo idyllisch vond. Om niet te zeggen… geen klap aan.

Dus knalde ik de lobelia’s, de petunia’s en de vlijtige liesjes in de potten. Dat ze daar maar lekker zelf vlijtig gaan wezen. En bekoorlijk door landelijke eenvoud en liefelijkheid. 

Dochter krijste harder en harder. Niets was nog goed. Ze liep rood aan. En ze werd steeds warmer. Om niet te zeggen bloedheet dat koppie.
Waarna er borrelende geluiden opstegen. En bijbehorende geuren. Need I say more? Oké dan: baby-buikgriep. Mét koorts.

En voor wie, net als ik, dacht dat poep-tot-in-de-nek al behoorlijke narigheid is… IT CAN BE WORSE. En als ze dan ook net haar voetje-met-sok zo wild beweegt dat het in die luier terecht komt.. dan is het worse-to-the-max. En zet je je dochter met kleren aan in de wasbak. Waar je alles uitpelt. Waarna er een snikkend klein bloot lijfje tegen je aanhangt. Zwetend. En zo klein ineens. Mijn kleine reusje. Voor de eerste keer ziek.

* idyl·lisch (bijvoeglijk naamwoord; idyllischer, meest idyllisch)
1 bekoorlijk door landelijke eenvoud en liefelijkheid

can I sit here? Yes I can!

The girl knows how to do it!
Can she sit down? Yes she can!Bimg_3904

Olief heeft het begrepen, het hele zit-gebeuren.

hophop, en vanuit een lounge-positie in het grote kussen zit ze ineens rechtop. Trots als een pauw. Fier als een gieter.
En dat kekke bloesje is inderdaad volgekwijld. Want naast zitten kan ze ook heel goed kwijlen. Om niet te zeggen dat ze er expert in is. Gelukkig zag ik bij susy dat dat heel normaal is. Dat kwijlen. Die noemde het zelfs kwijlseizoen. Vond ik mooi. Dochter zit daar nu dus volop in. Al een maand of 2. Best een lang seizoen trouwens.

Maargoed. Ze zit dus. Zeker enkele minuten. Helemaal allenig.
Alleen op het gebied van stabiliteit zijn er nog enkele probleempjes. Want een interessant speeltje, tsja… das niet echt bevorderlijk voor het evenwicht zeg maar. En dan kan het zomaar zijn dat je ineens een soort van klemvast ligt. Tussen een kussen. Dat bedoeld was ter ondersteuning. Of om zacht te vallen, met het oog op die eerder genoemde stabiliteitsproblemen. Tsja… en dan?
Bimg_3907_2

double doll

Bimg_3867 Neen, u hoeft niet te rennen naar hans anders of pearle of welke opticien dan ook. Hiernaast staan inderdaad 2 identieke popjes. nagenoeg. Mocht internet een geuroptie hebben dan koos u echter ongetwijfeld voor popje rechts.

popje is namelijk oliefs favoriet.

Hoorde ik al van diverse vriendinnen dat hun kroost altijd net koos voor de meest bizarre en/of onooglijke knuffels als favoriet, mij zou dit niet overkomen. Popje heb ik derhalve al voor Oliefs feitelijke geboorte in de strijd gegooid. Ze lag al klaar. In de "bevaltas" of hoe dat ook moge hete. Dat tasje met het hoognodige. Voor als het zover is. En dus lag popje als eerste bij versgeboren Olief. Verantwoord en antroposofisch te wezen. Maar vooral: mooi roze. Roze. ROZE. en schattig. En niet onooglijk.

Het beleid begon haar vruchten af te werpen; popje werd Oliefs favoriet. Haar steun en toeverlaat. Popje RULES!
Maar dit alles heeft een keerzijde. Van al dat knuffelen met sabbelen aan en kwijlen over popje begon dit schattige verantwoorde favorietje te stinken. En niet zo’n klein beetje ook. Bovendien sloegen popjes roze handjes wit uit en droogden ze hard op. Popje moest dus hoognodig in bad.
Daarnaast ontstaan er hele andere problemen bij zo’n favoriet. Wat als ze kwijt raakt. Het drama zou niet te overzien zijn. En onze kleine marmot zou dan wel eens zomaar midden in de nacht wakker kunnen worden van de paniek. Wat de nachtrust van ouders bepaald niet ten goede zou komen.

Op zoek dus. Naar popje de 2e.
En deze week vond ik haar. Identiek hetzelfde. Maar dan fris en fruitig.

En dan denk ik ineens. Handig. Bestond er van mij ook maar een 2e. Voor als ik stinkend van een training kom ofzo. Dat je gewoon je andere ik even pakt. Fris en fruitig. Klaar om uit eten te gaan. Of wat dan ook te gaan doen. Kan de andere ik zich rustig opfrissen. En even op adem komen. Niksen. tv kijken. Tot ie weer aan de beurt is. Maak.ME.Gek!
 

ik "hauw niet van pauwen"

Pauw Khad afgesproken vrijdag. Met Merel, Marjolijn en Carla. Eerst naar de dierentuin in Amersfoort. Met kinderen. Jip(3) stond met zijn neus bovenop de olifanten. En op de tijgers. En op de giraffen. Toen zagen we een loslopende pauw. Kijk eens Jip, wat mooi! Verschrikt sprong hij achteruit. "maar mamma, ik hou niet van pauwen". Juist.

’s avonds bleven Jip en Phine bij hun vader. Kon Merel mooi mee zonder haar 2 bloedjes. Ik was toen echter nog altijd single mum, dus Olief ging wel mee. Twas leuk. Gezellig. Lekker gegegeten bij Lijn. Bijgekletst. Boer zoekt vrouw feest, nieuwe huizen, werken, Amsterdam, nieuwe liefdes. Soms verandert er niet zoveel als je weer bij elkaar bent. Je kletst gewoon weer verder.
Olief moest een fles. Merel vroeg geïnteresseerd of ze 180 cc met 6 schepjes kreeg. En was verbaasd toen ik zei dat ze er 210 met 7 schepjes gaf. Zoveel? Jaja, Olief drinkt dat met gemak 4 keer per dag op. En hoe slaapt ze dan? Nou…

Car keek en zag. Lijn keek en zag. Iemand mompelde iets over nog geen kinderen hebben.
OH FCUK. Ik ben aan het veranderen. In zo’n moeder die over niks anders kan praten dan haar kind. Zo’n moeder die ik nooit-of-te-nimmer zou worden. Want dat is saai. En bovendien niet hip. Zo’n moeder zonder eigen leven los van haar mooiste liefste schattigste dochter kind.

We plannen een weekendje. En dan, dan gaat Olief niet mee. Dan is pappa single dad for a weekend. En ik zal proberen niet over dochter te praten. Ik zal het niet over Olief hebben.

AS will be back. Or she will try, at least.

nb: en Merel? die is gewoon zwanger. Alweer een baby op komst. hurray. Maar dit heb ik niet gezegd. Ik oefen namelijk al. In het niet spreken over kinderen….

over beslagen brillen van oude mannen op fietsen

Opa_fietst Oude mannen op fietsen. Daar is iets raars mee.
Reden ze eerst nog gewoon op een degelijke stadsfiets in hun gewone kleren. Plots komt daar verandering in. Het moet vlot. Het moet jong. Het moet sportief.

En dan gebeurt het. De lijven worden in té sportieve en té strakke pakjes gehesen. Er moet een helm op. Eventueel zo’n fluo-geel hesje. En zo’n iets te strakke bril. En zo begeeft men zich vanaf dan naar het werk. Jong. Dynamisch. Flitsend. (ooit een jonge man in zo’n apenpak naar het werk zien rijden? Juist!)

Ik stond gisteren in de fietslift (ja, in Antwerpen bestaan fietsliften om in de tunnel onder de Schelde door uit te komen). Vlak voor de deuren zich sloten racete zo’n geval de fietslift nog in. Klik klik. schoentjes uit de pedalen.
Bij het stilstaan in de lift besloeg spontaan de bril. Van het zweet. Op zijn voorhoofd.

Rest mij nog te zeggen. WAAROM?