7 maanden

Jaja, 7 maanden. En de verwachtingen op knutselgebied wegen zwaar door. Nachtenlang lag ik er wakker van. En dat had heus niks te maken met het feit dat dochter door koorts enkele keren per nacht wakker werd. Hoe zou ik ooit de 6-maanden-ster kunnen overtreffen. De ster die zelfs door Annelies was overgenomen voor haar prachtige dochter.

Men neme: een pizzadoos, een schaar en een zwarte stift…. en uiteraard een gewillig model dat toevallig vandaag 7 maanden oud is geworden. Bimg_4680_3   

Voor deze gelegenheid in heerlijke 80’s outfit. Want 80’s zijn weer hip.

En om eergisteren te vieren dat ze 6 maanden en heel veel dagen was besloot ze dat de hoogste tijd was om eens iets anders te doen dan zitten. Staan man, staan. Das het helemaal tegenwoordig. Zitten is zóóó yesterday.

Bimg_4669

Advertenties

wat voor maandag?

Het was weer maandag. Maandag als in: het weekend is nu echt afgelopen. Je moet weer werken dame. En heer. Want ook Jiri moest eraan geloven. Zo’n maandag.

Bovendien was ik uit eten geweest op zondag. Ploegendiner met mijn hockeyteam. Italiaans. Met wijn. En met wijn. En ook nog wijn. En een glaasje dubro met alcohol limoncello om af te sluiten. Wat dat deed met mijn door-zwangerschap-alcohol-ontwende-lijf hoef ik vast niet uit te tekenen.
Dus had ik maandag wat moeite om wakker te worden. En om de boel te organiseren.

Manlief ontfermde zich over Olief. "wat of ze aan moest". En gezien bovenstaande toestand riep ik "doe maar hetzelfde als gisteren". Wat niet zo bijzonder was. Die kleren dus. En eigenlijk ook een beetje vies al. Maar ach. Twas een kinderdagverblijf-maandag. Dus who cares.
Mijn brein niet op dat moment in ieder geval. 

Ondertussen stond ik op. Zowaar zelfs een beetje te vroeg. En dat heeft dan een heel bijzonder effect. Namelijk dat gevoel dat je dan "nog wel even iets kunt doen". Want je bent toch wat te vroeg. En dan ben je uiteindelijk toch nog te laat. Dat effect.
Te laat dus. Olief snel in haar jas gehesen, hup op de fiets. Snel naar het kinderdagverblijf.

Daar heerste enige consternatie. En enige stress. En er stonden heel veel ouders. Haren van kinderen werden gekamd. Kleren werden rechtgetrokken of zelfs gewisseld. Mijn brakke brein vroeg zich nog af wat er toch aan de hand was daar.

En toen zei leidster I: "Ah, daar is Olivia. Net op tijd voor de foto".

Zo’n maandag dus.

olivia goes shirley temple

tsja…
Ze keek dus alsof ze moest plassen. Volgens Susy. En toen ik nog eens keek dacht ik… zo ziet het er eigenlijk inderdaad uit. Dus klikte ik nog wat raak met de camera. Ze heeft heus niet alleen die pies-look namelijk. Ziehier ook de muppet. Heel erg Olief. En dan uiteraard vrolijk, ontkennend en de onschuldige puppy blik. Voor je het weet kan ze meedoen aan van die mini-miss-verkiezingen. In zo’n over-de-top-frullenjurk. Met een kroontje. Shirley temple, eat your heart out…*

Collage_2 

post scriptum:
*What is Shirley doing today?
Shirley Temple Black is a healthy 77 years young. She lives in Northern California. Dus..

Cosi, cosa, que maxi comfi maxi tobi maxi rodi maxi…

Papillon Olief gaat komende zomer echt niet meer in haar maxi-cosi passen. Maxi is namelijk Olivia-technisch gezien enorm van toepassing.

En niks leuker dan meteen al kijken wat je dan voor nieuws kunt kopen. Na rondvragen bij meerdere vriendinnen vriendin B bleek dat zoon T in een maxi-cosi-Tobi zit. En dat dat de nieuwste versie van de Rodi is. My god, tis om gillend gek van te worden. Voor mij is een maxi cosi dat babybakje. Maar eigenlijk heten al die dingen zo. En heet het baby-bakje "type 0; de cabrio-fix". En is de volgende dan een type 1. Waarbinnen je dan de rodi en de tobi hebt.

Goed.. het keuzeproces was dus na uitvoerig onderzoek in de richting van de tobi beïnvloed. Want T zit prima in zijn koningstroon.
En dan komt het leukste deel van het geheel. Design baby, design!! Want als je hebt besloten voor M-C type 1 meerbepaald Tobi te gaan kun je ook nog eens kiezen uit heul veul kleurtjes. Met het MC boekje in de aanslag zat ik me te bedenken HOE ik manlief kon overtuigen om voor een gekleurde te gaan.
Man keek mee over mijn schouder. Vast aan het zoeken naar zwart of donkerblauw…

"die vind ik wel mooi voor Olief". DE CHILI PEPPER! De stoel met 2 soorten ROZE. Grapje zeker. hahaha.
Maar nee, het was bittere ernst. Want volgens manlief kon onze zwarte auto wel wat kleur gebruiken. En Olief "kan kleur goed hebben".

Op inspringen As, op inspringen, dramde het in mijn hoofd. Actie ondernemen, NU, snel. Straks bedenkt ie zich. Dus reden we op onze vrije vrijdag naar Breda, alwaar wij de babysupermarkt genaamd kidsfactory binnengingen. Direct door naar de autostoelen.
En toen kwam de deceptie. De chili-pepper viel in t echie een beetje tegen was spuuglelijk. Mislukt bordeaux, mooi fuchsia en dan heel gek oudroze. Niks design, gewoon heulemaal niet mooi.
Man keek alweer in de richting van zwart en donkerblauw. WAT NU?

En toen zag ik hem. De max-cosi-tobi-topline-papillon. Geen grap. Zo heet ie echt. lichtblauw ruitje. Limegroen. Zeegroen. Met een paar vlinders erop. papillonnen hè.
En man vond hem ook mooi. Jaja.
Nog leuker, twas de laatste. Die letzte. Le dernier. En dus goedkoper. Is ook heel aangenaam. Inpakken die stoel. Of eigenlijk: zet m maar in de auto. Joech-hei!