over wederopstanding, ineenstorting en superpappa en dit alles in slechts 1 week…

Na zieke Olief, kwam "de wonderbaarlijke wederopstanding" van Olief.
Lag ze dinsdag nog op apengapen. Woensdag deed ze of er niks meer aan de hand was. En donderdag at ze weer als een bouwvakker. Overigens hoest ze nog wel als een ouwe zeehond. Maar dat terzijde.

Ik daarentegen, dat was dus een ander verhaal. Meer een soort van: de wonderbaarlijke ineenstorting. Of zoiets. Het begon donderdagochtend met lichte hoofdpijn. Die in de loop van de dag verergerde.
Koppijn. Koppijn. En koppijn. En na nog een dag aanmodderen met pijnstillers besloot ik vrijdagavond dat het tijd was om de dokter nog maar eens met een bezoekje te vereren.
Die me zonder twijfel iets voorschreef met valium erin. Om de spieren te doen ontspannen. En zo weer bloed naar mijn hersenen te krijgen. Zodat die mij niet meer het gevoel zouden geven dat ze niet in mijn schedel pasten. Zoiets.

Dat hielp helaas niet meteen. want ook gisteren liep ik nog als een zombie rond, afgewisseld met plat liggen.
En Olief werd gisteren 8 maanden. 8! ACHT!
Gelukkig kon ze dit vieren met mijn allerliefste ega, bij olief bekend als zijnde "pappa". Die zijn taak zeer serieus nam. En een 8 op een stokje fabriceerde. Mét een treintje erin.
Ik zeg het u; ze bestaan nog. Superpappa’s.

Bimg_5339_2 Bimg_5341_3

Advertenties

zuster zuster…

Zuster Olief is ziek. Heel ziek. Als in: keelontsteking. Beginnende oorontsteking. Spugen. Koorts.
De hele dag heb ik een bibberig, zwetend en ineens weer oh zo klein babytje bij me. Die alle medicatie er linea-recta weer uit jast. Die elke 10 minuten 2cc vocht mag. Om te voorkomen dat ze naar het ziekenhuis moet. Aan een infuus.
Eigenlijk fungeren wij dus momenteel als infuus. Elke 10 minuten weer een paar drupjes. Nou alleen nog een wit jasje aan en ik kan zo door voor verpleegster.

En dan heb ik ook nog eens de hele dag DIT liedje in mijn hoofd.

Het clipje is overigens wel hilarisch. Die kleren. Die kapsels. Dat bed dat semi-automatisch bijna te vroeg weer dichtgaat terwijl het jongetje er nog tussen moet. In 1983 zong ik dit luidkeels mee met het cassettebandje. Of met de LP. Moest je eerst prutsen met die naald, op zoek naar het juiste liedje.

pling. De plicht roept. Zuster zuster, doet u mij nog 2cc alstublieft.

Ziek zijn, Ziek zijn. ohohoh…

FSS the sequel: ik had ze nog zo gewaarschuwd…

Imagescaufng8b Ik was in Gent. Kinderloos weekendje… klik met Merel, Marjolijn en Carla. En we zouden dus naar SATC gaan.

Maarja. Nederland speelde. En mijn FSS-argumenten klik again waren niet sterk genoeg. Ik heb het echt geprobeerd. Heus. Maar de film was off topic. Voetbal moest het zijn. Dus zaten we in een kroeg. Dat was trouwens nog even zoeken, zo in Gent. Te warm, geen plek, vol zwetende kerels, sfeerloos… hé, wel veel plek en sfeer, oh shit dat zijn russen. Je zal er maar tussen gaan zitten hè. Dat is pas living on the edge.
The rest is history. Daar zat ik dan te stressen. Met een oranje vlag om mijn nek. En een rood-wit-blauwe op mijn arm. En een welpie. Op mijn schouder. Die er trouwens steeds afviel. Want die plakken HEUS NIET zo goed als in de reclame.

Nieuwbakken vriend Eric moest piesen. Moet je NOOIT doen. Prompt 1-0 voor die russen natuurlijk. Vanaf dat moment pieste ie maar in zn broek. Or where-ever. Maar dat zijn toiletbezoek het spel beïnvloedde was zo obvious. Z’n vriendin riep trouwens HEEL onnozele dingen. Vonden wij. Als kenners. Ik denk dat ze dacht dat het de bedoeling is om met het hele team voor de bal te gaan. kluitje. hup-jongens. Pak nu die bal.   

Ik FSS-te de pan uit. En begon als een dame te roepen en tieren. Wat of die kerels wel niet verdienden. En dat ik voor dat salaris dat balletje wel even tussen die 2 doelpaaltjes wilde schieten. Niks an. Aannemen, schieten, kassa! En die russen zijn pas mietjes. Die struikelen nog over een grasspriet. En dan die russen op de tribune. Halloooooo. Kunt u even uw shirt weer aandoen. Tis bepaald niet appetijtelijk, die spierwitte basten. (hmmm, basten… Van Basten. Holy Cow. Het was opgezet spel van die Russen. Dak dat nu pas doorzie!)

Naja, ik had ze dus gewaarschuwd. I rest my case.
IK.KIJK.NOOIT.MEER.LIVE.MEE.

er is een tijd van komen…

We waren nog niet zo lang samen. Eigenlijk pas een maand of 7.

En onze daadwerkelijke samenwerking startte zo op het moment dat Olief ook flesjes kreeg. Hoe oud was ze toen? Maand of 3 denk ik?

In ieder geval, in die korte periode was ik aan hem gehecht geraakt. Hij hielp me altijd goed. Snel. Handig. Functioneel. En daarnaast oogde hij ook wel goed. Vond ik toch.
Ik wilde hem dus ook mee op reis.
Dat viel niet mee, maar uiteindelijk het lukte het en kon hij mee. Skiën in Val Tho, naar Duitsland, naar Nederland. Ik denk dat veel van zijn vrienden minder hebben gereisd.

Het ging al een paar keer bijna mis. Maar steeds was ik er toch net op tijd bij.
Tot vandaag.

Haast. Honger. Vermoeide dochter. poepluier. Snel-snel-snel. Diepvriespizza. Oven voorverwarmen. Dochter ondertussen verschonen en in bed. Rust. Pling. Oven is warm. Pizza kan erin!

P6190088b_2   ………….

en er is een tijd van gaan.

ps: voor de niet moeders onder ons. Dit is was mijn AVENT flessen sterilisator.

ps2: en hij zat (uiteraard) vol. Heel interessant.. gesmolten flessen en spenen en dopjes enz uit een gesmolten sterilisator halen.

If the shoe fits…

Shoe Ik en schoenen. Das al van jongs af aan een haat-liefde verhouding. Als in: my feet are way to big for nice shoes. Maatje 42. Dan weet je het wel. Oh zo blij met de aanhoudende gympies-trend.

Maar Olief. Tsja. Das een heel ander verhaal. Schattige kleine voetjes. En zoveel net zo schattige schoentjes te krijgen.

Little miss Marcos. Volgens haar vader. Ach ja.

Bobux_2

Gingen we in de winter voor de hippe laars. Altijd leuk bij een skinny jeans. Hip en Warm te zelfder tijd. Multifunctioneel!

Momenteel draagt ze de schoenen waar ik al tijdens de zwangerschap verliefd op werd. Zijnde deze:Bobux_1

Door dochtelief enorm goedgekeurd. Zelfs goedgeproefd. Waardoor het bloemetje op de rechtervoet inmiddels omgekrulde blaadjes heeft… 

Maarja. De zomer komt eraan. Het wordt warm en zonnig. Het wordt rokjes- en jurkjesweer. Tsja. Dan zijn die laarsjes natuurlijk te warm. En de bloemetjes op deze schoenen allang verlept.

De hoogste tijd dus. Voor de mary-jane. Black. Die had ik al een tijdje gespot namelijk. Maar ze waren steeds niet leverbaar. Wel in red. Wel in roze. Maar niet in black. Tot afgelopen vrijdag. Want toen belde Liesbeth. Van prinses-op-de-erwt. Dat ze binnen waren.

tadaaaaaaaaaaaaaaa!!!

Bobux_3

Football Sissy Syndrom

Sinaasappel Tis het EK voetbal. Jaja. Dat wist u vast nog niet.

Voetbal dus.

En dan gebeurt er iets heel geks. Daar waar ik normaalgesproken graag tv kijk krijg ik nu last van een bijzonder syndroom. Het zogenaamde FSS. Op te zoeken in de DSM IV. Voor de orthopedagogen onder ons.
FSS (in het Nederlands ook wel bekend als VMS) was tot nog toe een vrij onbekend fenomeen. Het doet zich vooral voor onder adolescenten. bij mij.

Ik beken. Ik ben een FSSer. Football Sissy Syndrom. Want ik ben natuurlijk wel voor Nederland. Chauvinist als ik ben. Bovendien doet België toch niet mee. looserssssss. En Frankrijk deed t al meteen slecht. Afgeschreven dus. Maar als ik dan ga kijken ben ik bang dat ik… door te kijken… het spel van Nederland negatief beïnvloed. "Als ik meekijk verliezen ze namelijk altijd".

Dus verschuil ik me achter mijn laptop onder het mom van "heul veul werk". En zo vanaf het moment dat ze iets van 2 doelpunten voorstaan, dan kan ik wel meekijken. Dan is de FSS alweer "over". Jaja, geneest snel dat syndroom.

Tot de 2-1 valt hè. Dan ben ik weer vertrokken. Zwaar aan de FSS.