het jarige meisje en de macaronipinguin

Het_leven_is_een_feestje_2  Ja ja, het leven is een feestje. Zeker als je 1 jaar wordt.

Zoals u wel ziet was Olief dolblij. Nope. Want. Het meisje. Wilde de superduper-hipperde-pipper kroon gewoon niet op. Dus.

(voor wie het wil weten: de kroon is op mijn verzoek gemaakt door Lizzy en Bobby van de handfabriek in Antwerpen. Aangezien ik soms best creatieve ideeën heb. Maar de uitvoering liever aan de expert overlaat. Of, zoals Ireen me vandaag nog mailde: delegeren is ook een kunst….)

Goed. De verjaardag. Van eergisteren alweer.
Om te beginnen besloot Olief het er maar eens van te nemen. Zo op haar verjaardag. Ze sliep dus lekker door. Om 8u vond IK het welletjes. En ben ik haar wakker gaan zingen. Want dat moet, als je jarig bent. Net_wakker 

Blije jarige lacht haar 2 tanden bloot.

Daarna moest ze natuurlijk de slingers bewonderen. En op de versierde stoel. En… iets uitpakken. Want hoewel we het zondag pas vieren kreeg ze nu ook al iets. Wat ook moet, als je jarig bent.Cadeautje 

Concentratie alom. En kijk ook even naar dat flappende oortje. Zo onder de kroon.

Daarna hebben we samen ontbeten. En gingen we naar het kinderdagverblijf. Met tractatie.
Tractatie

Op_het_kinderdagverblijf

Om 14u haalde ik haar alweer op. En gingen we samen naar de ZOO. Oftewel de dierentuin. Waar we bij de ingang onze 3 halfopgeblazen ballonnen moesten inleveren. Omdat de dieren zich zomaar het welbekende hoedje zouden kunnen schrikken als Olief er een zou laten knallen. Ja. Heus. Ik was ook een beetje verbaasd dat Olief dat al kan. Maar volgens de meneer van de ZOO kon ze dat vast. En hij keek er heel streng bij. En hij had ook een echt dierentuinmedewerkerspak aan. Dus ja. Inleveren die hap.
En uiteraard zou ik het ook niet op mijn geweten willen hebben dat er een flamingo-met-ballonnentrauma zou ontstaan. Of dat een van de apen zich tegoed zou doen aan de lintjes ofzo. En dan zo’n ballonnenlint zou moeten uitkakken. Ja nee. Liever niet.

Oké. Op naar de olifanten. 
Olifant deed iets ingewikkelderigs met zijn slurf.
Olifant_doet_moeilijk   Hij bleef heel lang zo staan. En net toen ik dacht dat die verzorger van die ballonnen misschien maar eens te hulp moest schieten kreeg ie zn slurf toch weer goed. Thank God.

Hierna bekeken we de giraffen. En daarna bleven we heul lang bij de pinguins. Want die bleven zomaar vlak bij het raam zitten. En ze zwommen een soort van druk heen en weer. En Olief genoot. En ik dus ook. Want ik keek naar mijn jarige meisje. En niet naar de pinguins. En toen zag ik iets van macaroni. En ik kreeg al trek. Maar nee. Het zijn de pinguins. Wist u dat?
Macaronipinguin  Sja zeg. Macaronipinguins.

Nou. En toen werd het jarige meisje heel moe. En ze viel in slaap. De hoogste tijd dus om naar huis te gaan. En de jarige job daar in haar bed te deponeren.

En ’s avonds vierde ik dan ook nog eventjes het feit dat ik 1 jaar moeder ben.
Zoals het hoort.
Stilleven_met_chips_en_ijs

Mijn Geluk Ben Jij

En toen. Toen was het avond.

Ze slaapt.

En ze weet helemaal niet.

Dat ze morgen al 1 jaar is.

1 JAAR.

En vanavond maakte ik heel veel foto’s. De laatste avond als 0-jarige. Al wel 365 dagen oud. Door dat schrikkeljaar. Maar officiëel nog geen 1. Dat wordt ze straks. Om 00.15u.

Mijn Lieve Olief!

Mijn_geluk_ben_jij

slaap als een reus, slaap als een roos, slaap als een reus van een roos

Tussen al die memories door is daar dan ook nog de realiteit. PATS BOEM. Daar is ie.

Ja menschen, het klopt niet helemaal. Die trip back down my memorylane. Want Olief werd dus vorig jaar op zondag geboren. Maar dat is dan nu natuurlijk niet precies een jaar geleden. Sterker nog, omdat we in een schrikkeljaar zitten is ze dinsdag pas jarig.
Dus ik heb nog 2 nachtjes. Om aan het idee te wennen. Dat mijn "beebietje" echt groot wordt.

Daarnaast ging vannacht de klok een uur terug. En terwijl dochter daar schaamteloos doorheen sliep, lag ik wakker. Er lag namelijk iets raars in bed. Iets hards. Van ongeveer 1,5 cm. 
En zonder man naast me verander ik van een echte mega-mindy spontaan in een chickennnnnnn. En dat die chicken eigenlijk heel toepasselijk was wist ik toen nog niet.

Dus ik freakte wat. En wou er eigenlijk niet uit. Want KOUD. Maar moest er wel uit. Want TE ENG.

Licht dus aan en ik jumpte als een volleerd oost-europees-turntalentje uit mn bed. Met een 3-voudige salto. Ja heus. En vanaf veilige afstand, op schoenen (vraag me niet hoe het komt, maar ik voel me veiliger op schoenen) porde ik wat tegen het vreemde object onder de dekens met mijn hockeystick.

En wat lag daar? Verstopt onder de dekens.

CHICKENNNNNN

Duplokip 

Een authentieke duplokip.

Tsja. Daar sta je dan. Met je schoenen. En je hockeystick. Toch een beetje idioot te wezen.

Maar een ding is bij deze bewezen. Ik ben een echte prinses op de erwt duplokip.

In de nu nog BEEBIEkamer sliep de echte echte échte prinses overal doorheen. En ondanks het extra uurtje sliep ze ook vanochtend lekker door. En als ze slaapt. Tsja. Dan is ze gewoon weer eventjes dat hele kleine babytje van bijna 1 jaar geleden. Zo mooi.

Schone_slaapster


BERCEUSE NR 2

Slaap als een reus
Slaap als een roos
Slaap als een reus van een roos
         
           Reuzeke
           Rozeke
           Zoetekoeksdozeke

Doe de deur dicht van de doos
Ik slaap

Paul van Ostaijen

This day brings back memories

Hartslag_ween Ik neem u even mee. Naar de zaterdag in 2007. Toen de klok ook een uurtje terug mocht. En het is 22.38u.

Daar lag ik dan. Met ons kleine sterrenkijkertje nog in mijn buik. En een good-old epidurale in mijn rug. THANK GOD voor de ruggenprik. En Thank God voor België. Waar die ruggenprik goed georganiseerd is. U vraagt? U krijgt. Met een geavanceerd pompje. Voor de zelf-service. Heel fijn.

En toen staarden Jiri en ik dus samen naar deze meters en papieren links. Hartslag van 153. En bij elke piek was er sprake van een wee. En die voelde ik dan dus niet hè. Na uren afzien voelde ik die niet meer. Welk een opluchting was dat man. Gewoon op een papiertje zien dat je een wee hebt. Het was bijna komisch. Slokje water erbij. En dan weet je dus. Binnen een paar uur is alles anders. Dan is ze er. Dan weten we hoe ze eruit ziet. Dan zijn we echt met zn 3tjes.

single parent mode starts again

We reden naar Kessel-Lo. Of all places. Kessel-Lo.
Alwaar we pappa uit de auto gooiden. Zo. De regen in.
Met zn tas. En zn jas. En ik deed heul stoer. Dat het me heus niks uitmaakte. Dat ie deze week een paar skileraren verder moet opleiden. In Tignes. Nee hoor. HEUS NIET ERG.

En toen zwaaiden we zelfs nog even.
En daarna reden Olief en ik snel terug naar Antwerpen. Naar huis.
En ik moest heus niet huilen. Heus niet. alleen een beetje snotteren.

Vorig jaar. Was het ook vrijdagavond. En toen wist ik nog niet dat het op zaterdagochtend zou beginnen. Wat? Nou. DE BEVALLING. Ja. Dat.
Tijdens het bevallen dacht ik al…SHIT. Ja sorry. Niet omdat ze kwam. Nee heus niet. Dat feit maakte me euforisch. Maar ik besefte toen al dat Jiri er dan dus niet zou zijn op haar 1e verjaardag. Want hij is eigenlijk altijd aan het lesgeven deze week. 
Dus ik dacht tussen het bevallen door steeds maar. "Oh STOM". "Straks is ie er niet als ze 1 wordt."  (ik had misschien beter aan de weeëndans gedacht. Om het geheel wat soepeler te laten verlopen. Dat van die bloem en het hele zuchtgebeuren. Want dan zou die idiote yoga toch nog ergens goed voor zijn geweest…)

Uiteindelijk werd ze dan op zondag geboren, ons prinsesje. Een echt zondagskind. En het zou nog HEEEEEEL lang duren. Tot haar 1e verjaardag. Besloot ik toen resoluut. 
En nu is het zomaar oktober 2008. Schrikkeljaar. En is ze dus aanstaande dinsdag jarig.

En nu is ie er dus niet als ze 1 wordt.

En dat ze het zelf niet beseft. Dat weet ik ook wel. We vieren het dan ook pas echt als ie terug is. Maar ik besef het wel. En ik voel me nu dus even een post-hormonaal-wrak. Eventjes maar. Want daarna ga ik weer verder stressen. Over dat het dus volgende week zondag feest is. En over hoe ik dat allemaal ga organiseren. Dus als u het me niet kwalijk neemt. Ga ik nu even googelen. Voor de taart.

Olief_jiri

Mijn 2 grote liefdes.