Over het feestje waarop ik NIET, ik herhaal NIET als zwabber zal verschijnen

Samson_gert Al weken geleden viel ie op de mat. DE UITNODING. Voor het feestje van het jaar. Van vriend C en zn kornuiten.

En oh-hoezee-hoe-leuk. Tis een verkleedfeestje. Jaja. Thema: celebrities. Ik werd helemaal blij van de uitnodiging. Whiehaa. Lachen. Iedereen verkleed.

En ineens is het nu. En nu als in: het feestje is morgen. En we weten dus nog steeds niet hoe we nou zullen gaan. Jiri en ik.
Olivia, onze ster die zich zeker niet zou hoeven verkleden aangezien ze sowieso een heuse celeb is gaat niet mee.
Dus het duo A&J blijft over.

En ik heb geen zin om als Saskia en Serge te gaan. Of als Bassie en Adriaan. Of als Hans Klok en Sita.
En nee Marjolijn, hoewel Jiri best als pratende lantaarnpaal Gert kan gaan wil ik NIET als die afgrijselijke kleine afzichtelijke ranzige blaffende zwabber Samson gaan. Maar bedankt voor de suggestie.

Dus ja. Nu is het morgen al. We moeten allebei werken. En dan meteen vertrekken.

Iemand toevallig 2 pakjes in huis liggen? Van, pak m beet.. Brad Pitt en Angelina Jolie? We komen het morgen ophalen. En je krijgt ze zaterdag weer terug….

Advertenties

Is it a bird? Is it a plane? No… it is….

Supermom

Kijk.

U weet natuurlijk allang dat ik een multi-taskende, drop dead gorgeous supermom ben. Maar als dat dan bevestigd wordt. Tsja. Dat is dus fijn.

U kunt de mokken vanaf nu bestellen:

Supermom_mok_2 

Ook een supermom?

http://www.makemesuper.com/index.html

Je krijgt dan ook een superduper filmpje. Maar internetkneus die ik ben kreeg ik die hier dan weer niet ge-upload. Super-internet-mom? No way.

een onsamenhangend verhaaltje speciaal voor mijn moeder

M’n lieve mamma belde. "heb je het druk?". Ja, hoezo? "Nou, je schrijft helemaal niks meer op je web-log."

Ah Ja. Dus.

Tijd voor een logje.

Tis een onsamenhangende. But Who cares.

Nou. De Sint kwam aan. Tegelijk in Antwerpen én in Nederland. Maar ik ben niet achterlijk hoor. De Belgische Sint, das dus een duidelijk gevalletje van "hulpSinterklaas".
Oordeelt u zelf maar:
Nepsint En toen ging deze hulpsinterklaas ook nog eens met een hele zware en strenge stem staan voordragen wie er stout was geweest. U begrijpt, Olief en ik zapten snel naar de echte Sint. Die met dat probleem met die rode ballonnen. Dus. De_echte_sint

Hier rechts DE ECHTE. Die lieve. Die mooie Sint.

En later deze week zetten we onze schoen. Waarna olivia ik daar als een soort idioot bij stond te zingen. Dochter aanschouwde mij en oordeelde al snel. Mamma is gek geworden.
Heus niet. Kijk maar!
Sint Let ook even op hoe de pieten de pakjes matching met ons schoenenkrukje heeft weten in te pakken. Jaja. Oog voor detail, die inpakpiet.

Olivia heeft sinds haar verjaardag wel door dat pakjes iets goeds betekenen. Daar zit iets in! Euforie was dan ook wat we de volgende ochtend bij haar mochten aanschouwen. PAKJES!

En hoe gaat het verder met het meiske. Wel. Ze heeft besloten dat iedereen die haar van eten voorziet de eretitel MAMA verdient. De hele dag door hoor je het haar zeggen, op allerlei toonhoogtes. mama. MAma. Maaama. mammaaaaa.
Ze schuift nog immer op haar billen door de kamer en loopt aan 1 handje. Los lopen, HO MAAR. Wel klimt ze overal op. De trap. De traphekjes. Het bed. En ergens gaan staan lukt haar in no time.
Haarspeldjes worden resoluut uit haar haar gerukt. Die zitten niet fijn. Tis eigenlijk een halve jongen, ons meisje.
En deze week sprak ze dan ook haar eerste franse woordjes. non non non. Vergezeld van een wijzend vingertje. Hoezo projectie…

En dan hebben we het gevalletje "het bad". Niks leuker dan water. Dan het zwembad. Dan de douche! Maar het badje. "non non non". Das pure paniek. Ze wil er NIET in. Maarja. Soms moet je toch in bad. Ik bedoel, anders gaat het kind zo stinken hè. En dat willen we natuurlijk niet.
Dan maar in de wasbak. Wassen
En ik mag haar dus niet meer wassen.

"non non non". Dat doet mevrouw tegenwoordig liever zelf!

Zo. Einde. Van dit onsamenhangende gebeuren. Ik ga dochter vangen. Die de afstandbediening te pakken heeft. Waardoor de tv aan is gegaan. En het geluid op standje HOOG staat. Bij een tell-sell kanaal. 

Hey, wir wollen die eisbär sein, oh oh ohohoh….

Goed. Koos Kots ben ik niet meer, thank God. Wel 1 kilo lichter. Vind ik ook gewoon gerechtigheid. Voor het leed zeg maar.

Gisteren menschen, gisteren.
Toen kon ik GEEN Sint-Maarten vieren. Snik. Vieren ze hier niet. Maar, om dit enorme gemis te compenseren had wel zo ongeveer iedereen in België vrij. Iets met de 1e wereldoorlog en een herdenking.
En dus was gisteren de perfecte dag voor… DE SKIHUT.

Ja heus, wij togen naar Scheveningen. Op naar de illustere skihut.
Nu moet ik er wel bijzeggen dat de skihut een winkel is. Vol skikleding. Als in 3000m2.
Jetzt geht Lohosssss

Ik had wel wat verwachtingen moet ik zeggen. Ik bedoel. SKIHUT. Brings back memories.
FLASH BACK…
Th_fotosas041 An en As a long long time ago…

Ik verwachtte dus shooters bij de ingang. Glühwein. Flügel met het dopje op je neus. Mensen in zweterige kleding op skischoenen. Passerende meters bier. Schnapps met een peertje. En dat dat schrecklige lied van die Anton…

Helaas Deze verwachtingen werden niet ingelost. Hele andere daarentegen wel.
Want. Dit. Was. Het. Paradijs. Voor. Shop-a-holic-mama-met-dochter-die-een-skipak-moest-hebben.

En na zoeken en passen en combineren vonden we dan ook wat we zochten…
Sch_skipak

Hippe outfit voor little boardbabe

Sch_broek_jas
En Classss. Voor als ze gaat skiën.

Boardbabe-look met dank aan Sven&Malika!
En skiën in stijl dankzij opa&oma Antwerpen… Sint en Piet 🙂

Na deze geslaagde shopsessie waaiden we een heuse viskraam in, waar ik die verdwenen kilo er weer aan heb gegeten. En we zagen er Nemo. En ik vroeg me af of die dan ook gefrituurd ging worden voor zo’n bakkie gefrituurde visjes. En daarna hoefde ik ineens even geen visje meer.

En als u mij dan nu wilt excuseren. Dan flash ik toch nog even verder terug.

"ich wölte ein eisbär sein"
"la lala la la lalalalala la lala la la…"
"kuru kuru kuru……. drei weisse taubennnnnnnnnn"

zum kotsen

Duftyhuis2 Vroeger, in de hoogtijdagen van de Punica-oase, my little pony en de popples. Toen had je ook je geurpoppetjes. Dufty’s. Met een heel roze en geurend huisje erbij. Het dufty-huis genoemd.

Ik had geen dufty-huis. En wij noemden dit hele feest op school dan ook eerder het rufty huis. Refererend aan de geur uiteraard.

Een jaar of 10 geleden had je ook weer geurpoppetjes. De zonen van vriendin en hockeyteamgenootje A. hadden een hele serie. Barrie Bloemkool bijvoorbeeld. Ik hoef u niet uit te leggen waar die naar rook. Maar ons aller favoriet was natuurlijk… Koos Kots. Zalig. Dat was echt de opper-rufty van de geurpoppetjes. Menig hockeyfeest werd dan ook opgeluisterd door levende Koos Kotsen. Door ons hardop uitgelachen.

Ach heerlijk, die goeie ouwe tijd.

To the point nu:
In Nederland, Frankrijk en Duitsland is een salmonella-epidemie uitgebroken zag ik deze week. Manman, emigreren is soms zo gek nog niet. Alleen had ik een piepklein, essentieel aspectje over het hoofd gezien. Als in: dat er Nederlanders op Oliefs verjaardag waren.

Moraal van dit onsamenhangende verhaal?

Ik veranderde afgelopen nacht zelf in authentieke, living Koos Kots. En ik was veel liever een dufty geweest. Echt. Heus.

En dan ga ik nu weer even boven de pot hangen slapen.

Drum Baby Drum, it's your birthday!

Dus. Zondag kwam Jiri thuis. ZONDAG. En niet zaterdag. Omdat een of andere oetlul de sleutel van het busje waarmee jiri naar huis zou rijden per ongeluk al mee had genomen en al op weg was naar België. iemand een niet zo handige actie had gedaan. Iets met een sleutel. En al vertrekken. En dat mijn lieve lief daar met wat mensen dus stond in Tignes. Zonder die sleutel. Op skischoenen. En toen konden ze niet naar huis rijden. En zich niet omkleden. En moest die bewuste iemand terug rijden met die sleutel. Terwijl diegene al zo ongeveer bij Dijon was.

3.30 was ie thuis. De schat. En om 8.19 werd Olief wakker. Alsof ze het had aangevoeld. Een klein beetje extra slaap voor pappa.

En toen begon de stress. Mijn kantoor leegruimen. Men. Wat een zooi heb ik toch. De geleende stoelen soppen. De vlaggen ophangen. De slingers ophangen. Ballonnen opblazen. Tafels naar binnen slepen. Stoelen naar kantoor sjouwen. Olief ondertussen uit de gordijnen vissen. Of van je been af proberen te bikken. Want als je bezig bent doet ze niets liever dan als een heus blok aan je been gaan hangen. Waarbij mamma-met-panty favoriet is. Die kleine nageltjes wrijven namelijk zo lekker over zo’n panty.

Taart. Snoep. Rozijnen. Chips. Drank. Fruitsalade.

Olief in bed gezwierd. De boel verder het af kunnen maken.
En dan ineens de invasie. Want hoewel ik heel hard hoopte dat iedereen een beetje gespreid zou komen… kwam echt iedereen tegelijk. Nog meer stoelen nodig dus. Taart snijden. Cadeaus aannemen. Olief wakker maken. Koffie zetten. Rozijnen van de vloer bikken. Emmertje voor bloemen zoeken. Cadeau van Olief redden uit de handen van andere kindjes. En het haar ook even uit laten pakken. Cadeauzakjes geven aan kindjes. Chips niet vergeten op tafel te zetten. chips wel vergeten op tafel te zetten. Wijn over kleed zien gaan. Kind kwijt. Ah kind kruipt onder de tafel vol hapjes. Die met die wankele poten. Die tafel dus; niet het kind. Hoewel. Ook kind heeft nog een soort van wankele pootjes.

Men. Ik was het even vergeten. Maar op zo’n feestje thuis.. vergeet je zelf te feesten. Zeg maar.
Maar het was leuk. Het was het waard. Want ze straalde echt de hele middag. Ze lachte naar iedereen. Ze ontving elk cadeau met een smile van oor tot oor. Ze was ECHT jarig.

Bd_cake_1 Bd_cake Bd_wheelybug Bd_kaia Bd_chair 20081102m003 20081102m037 Bd_drum