en wat volgt er op toezicht houden..

Biobak En ja mensen, wat volgt er op toezicht houden….

NAKIJKEN!

Jawel. het nakijkfeest is weer begonnen. Honderden examens van studenten gaan door mijn handen. Ik zucht ervan. Ik baal er soms van. Ik vraag me regelmatig af of ik echt niet beter achter de kassa kan gaan zitten. Of dat ik misschien behalve voorbeeldvragen ook meteen de antwoorden van het examen al online moet zetten.

En dan begint hier ook de parade der bijzondere antwoorden.
De uitwisseling zo in de lerarenkamer. De prietpraat van 18-25 jarigen.

Ik geef er eentje. Gewoon. Omdat ik hem geniaal vind. Niet uit mijn examen. Maar van een collega.

student X: "en dan gaat hij zijn muziekstuk composteren".

Ik zeg het u… mijn blokfluit ligt al in de biobak.

Advertenties

over het fenomeen KLEUTER dat zich in België veel te vroeg aandient

Soms is België gewoon even niet zo leuk. Want ik ben zeg maar net gewend aan het idee dat Olief toch echt-echt-echt geen baby meer is. Dat ze groot wordt.
En dan krijg je dit….

Kleuter_2

Voor Belgische mamma’s is dit dus HEUL normaal. Niks aan het handje. Piece of cake. Het is zover, kind wordt kleuter.

Maar ik ben een Nederlandse mamma. ImportVlaming. Nepbelg. Ik heb geen sjakosj. Ik drink mijn koffie niet uit mijn tas. Mijn ouders zijn niet bompa en bomma. En ik eet geen piotje maar een krentenbol. En en en…

En in Nederland ben je kleuter als je 4 bent. VIER.

En dan gebeurt het dus dat je als ouders met je meisje van 14 maanden en 3 weken een rondleiding krijgt door een school. De school. Die waar ze volgend jaar misschien wel naartoe gaat.

En dan ben ik even de buitenwipper

Bouncer_3   Ik heb weer toezicht. Voor mij zitten tig zenuwachtige studenten. Nu al door hun deo heen te zweten. Met een pen, een potlood, een gum op hun tafel. En soms een liniaaltje. In het laatste geval gaat het altijd om meisjes. Van die hele nette meisjes. Die waarschijnlijk ook in hun aantekeningen alles goed geordend hebben. Zo’n meisje als ik nooit ben geweest en ook nooit zal worden.

En natuurlijk hun examen. Tentamen. Hoe je het ook wilt noemen. Ze gaan 2uur moeten schrijven.

En dan. Dan komt mijn andere ik boven. AS-de-bouncer. Ja heus. Want een uitsmijter heet tegenwoordig een bouncer heb ik net googelerwijs ontdekt. En hier in belgië heet je dan…. tsja… nouja… een buitenwipper dus. Naja. Dat ik dat NIET bedacht heb moge duidelijk zijn.

In ieder geval. Ik loop dus 2u lang streng te doen. Oké, ik smijt ze er niet uit. Maar een dresscode is er wel. Want met petjes kom je er niet in. Verder bestudeer ik de gummetjes op mogelijke spiekbriefjes. Of hun armen. Of hun pen. Ik kijk eens extra lang naar de liniaaltjes. En naar de gegevens op de studentenkaarten. En ik staar ze aan hè. Ik staar ze aan.
Gottegot wat ben ik streng.

En terwijl ik me net bedenk dat ik geen einde heb voor dit logje dient het zich vanzelf aan. Met dank aan wikipedia. Want hoe kan ik beter eindigen dan met de ware titel voor de vrouwelijke toezichthouder…

Doorbitch. Vrouwelijk equivalent van uitsmijter.
 

En dan is het schoolreisje weer voorbij…

Logdiner Ik ging gisteren op schoolreisje.
Net als vroeger. Dat je vertrekt. En eigenlijk al weet wat de bestemming is. En TOCH is het spannend. Hét logdiner.

Het zakje met geplette kleffe boterhammen had ik thuisgelaten. Maar gelukkig kreeg ik vanochtend gewoon een verse boterham bij Marlieke! Met een croissantje. Én een eitje. En dit alles na een zalige nacht op het aerobed. Thanks Marlieke en Eric!

Goed. Marlieke en ik kwamen fashionably late bij Iben aan. En bij het aanbellen hoorden wij een flink gegil. Wat zich nog even voortzette, want ik ben uiteraard een gegeerde logster. Zodra de deur open ging zag ik Susy. Eindelijk. In Real Life. En ik hoorde alleen nog meer keihard gegil. "AAAAAASSSSSSSSTRRRRRRRRRRRIIIIIIIIIIIIIIIIIIDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDD"

En "ANTWEERPEEEEEEEEN IS IN THA HOUSEEEEEEEE"

Ik zal in het midden laten wie hier zo ordinair stond te blèten. Want dat is vast niet goed voor haar imago als columnschrijfster bij KINDEREN.

Nou kijk. Toen was mijn avond eigenlijk al goed. En daarna werd ie steeds beter.
LEPELHAPJES. Need I say more? Italiaans eten. Roddels man, roddels. Het was niet voor niks dat Mike van Tellingen met zn telelens rondliep. De kelder van the Crib daar. De max gewoon. En gewoon al die verhalen. En al die dames. Aanschuiven aan een tafel en gewoon eten en kletsen alsof je dat elke week in die samenstelling doet. En alles. Alles. En dan OOK NOG EEN GOODIEBAG cadeau krijgen.

En ik leerde dan vandaag tijdens lunchtijd ook nog eens wat een platte boterham is. Van die andere Olivia. Die van Susy. Net zo lief en schattig en knap als mijn Olivia off course. It’s all in the name namelijk.
En ik zag Tijlie. The man with the "close-the-doors-fetish". Die tot verbazing van zijn eigenste moeder ineens over een bijzonder uitgebreide woordenschat bleek te beschikken.

Nou. En toen at ik dus Susy’s laatste 2 broodjes op. En daarna reed ik weer naar huis. Afgelopen. Klaar. Tijd voor thee en tissues. Bombai-Chai Tea. En logtissues.
Dames: het was een goed schoolreisje!

uitermate saaiheid op mijn vrije dag

Ik wilde dus een foto plaatsen. Van Olief. En van hoe ze zit, in haar troon. Gemaakt door mijn moeder. Ja mam, die foto dus.

Maar web-log doet raar. En plaatst een leeg vak als ik er een foto bijzet.

Zucht.

Wat nu? Ik bedoel. Zo boeiend is mijn vrije dag vandaag niet.

Ik deed vandaag 3 wasjes. En ik maakte de keuken schoon. Jaja. Indrukwekkend inderdaad.
En ik was bij de HEMA. Voor een fotomapje. Voor de muziekles van Olief. Waarover ik nog wel eens log.
En we eten vanavond bloemkool. Uit de oven. Met gehakt.

En Olief ligt al 2,5u te slapen.

Jaha. Een spannende dag.

Ik zou dus ook liever die foto plaatsen. In plaats van u te vervelen. Tsja. Dan ga ik nu maar dat 3e wasje uit de machine halen.

Dus.

edit 20.04… de foto! Nu dan toch…
Sesamstraat_kijken_2