C'est la fête, le carnaval??

Over het waarom van mijn carnavals-aversie….

Ergens in de jaren 80. In een te warme, donkere gymzaal. Gevuld met teveel verklede en hyperende kinderen. Met te harde muziek. En confetti en slingers.
De polonaise word ingezet.
Voor mij loopt klasgenoot E. Een meisje, maar toch verkleed als piraat. En geschminckt. Met een zwarte baard.
En E is, eh, best gezet. En bovendien ze zat al snel enorm door haar deo heen te zweten. Kind, heerlijk.
En ik, "de gelukkige", moet daar achter in de polonaise. En het zweet loopt in straaltjes, zo vanuit haar nek in mijn handen. Zwarte straaltjes, want haar "baard loopt uit".

En toen heb ik dus besloten… dit NOOIT meer. Carnaval is stom. Carnaval is just not ment to be for me. Carnaval is gewoon iets voor "zij-van-onder-de-rivieren". (ja, daar waar ik nu, technisch gezien, natuurlijk ook gewoon woon)

Goed. Duidelijk lijkt mij.
Maar.

Na een heerlijke dag skiën ging ik Olief halen.En op het kinderdagverblijf hier hing een message… C’est la fête de carnaval. Alle ouders waren invité. Om te komen kijken dus, bij dit feest.
OH MEN.
Ik kreeg spontaan de zenuwen. En rook weer die zaal van vroeger. Het zweet van E. slik..

Moest ik mijn lieve Olief dit aandoen? Straks moest ze ook in een of andere polonaise. Achter een zwetende peuter. Je weet het niet hè.
Al de godganse week las ik berichtjes uit Nederland-van-onder-de-rivieren. Waar tout loggend Nederland had gefeest. Vol schminck. En pruiken. En sjoes. En de hele heisa. En ik dacht er dus onderuit te komen. Mooi niet.

All̩. Ik ben natuurlijk gegaan. En mijn meisje was door de juffen verkleed als bloem. Sterker nog. Alle kindjes waren een bloem. En pak m beet 10 schattige peuters, hun luierbillen in groene maillotjes gewurmd Рmet een rokje van gekleurde blaadjes, deden een dansje. Olief keek haar ogen uit. Ze lachte de hele middag. Ze wil volgens mij niets liever dan volgend jaar ook meedoen aan dat dansje. En ik, de mamma? Ik zette mijn trauma opzij. En danste spontaan een bloemenpolonaise. Met mijn eigen, allermooiste bloem van de groep.

Ja. C’est la fête, carnaval.

K_groep_ouistiti

Oliefs groep. Olief op de bovenste rij, 4e van rechts. Die met die vette smile, omdat ze het allemaal zo leuk vond.

K_mijn_bloem Mijn allerliefste, allermooiste bloem.

Advertenties

En ach, waarom zou ik dan ook niet eens gaan lopen

Dat dacht Olief. Op zondag 22 februari. En ze liet pappa los. En stapte zo mijn armen in.

En dat is het dan. Na skiën, kan Olijfje nu ook lopen. Al pak-m-beet 6 stappen. Helemaal los. Want aan de hand, dat is immers voor baby’s. Of voor vermoeide Olivia’s. Of voor luie Olivia’s. Dat dan weer wel.

Dansen_met_de_teletubbies
En nu is natuurlijk het hek van de dam. Want als je los kunt lopen,kun je ook best "los dansen". Zeker met de teletubbies als danspartner.

en mijn meisje skiet!

Ja. U heeft het goed gelezen. Mijn meisje skiet.

Wel reden we samen eerst een luttele 980 km. Of het niks was. Op weg naar pappa.
Dat ging best goed eigenlijk. Op de kakluier tot in de oksels na. En dan de zon erop. Ik zeg u… dan ruik je geen bloemetjes…
We sliepen samen een nachtje in een hotel. En vrijdag kwamen we aan. In de zon. DE ZON. Zo fijn.
Wel jammer dat ie vandaag alweer weg is. De zon dus hè. Maar who cares. Als ie straks maar weer terug is aub.

Goed. Skiën dus. 15 maanden en 3 weken is ze. En los lopen doet ze nog niet. Skiën daarentegen… kiek haar nou eens gaan! Van de weersomstuit deden we 2 pistes, de tapijtlift én de sleeplift. Ze vond alles even leuk.
Ski_met_pappa
Virage Trotse_olief Tapis_roulant Tapis_roulant_2 Mamma_olivia Sleeplift Terras

En toen, op het terras. Nou. Toen vond ik haar ineens zo groot. Hoe gek is dat. Maar kijk nou…

Over roze koeken en foebalplaetjus

Ja sorry. Ik verwaarloos mijn log. Ik zie u zuchten. Tsss. Nog steeds dat namenverhaal.
Uiteraard een schitterend verhaal. Maar om dat nou 10 keer te lezen en te reageren. Ik heb echter een excuus. Ik was namelijk in Nederland. Dus. En eenmaal terug in België heb ik vervolgens ontdekt dat het eten van 3 roze koeken en bami met pindasaus niet zo goed is voor mijn darmflora.
De euforie over de aanschaf van deze oerhollandsche (pindasaus? Ja. Nouja. Hier hebben ze het niet en in NL wel. Daarom.) lekkernijen is alweer wreed getemperd na afgelopen nacht. Waarin ik dikke vrinden werd met de toiletpot. My buddy.

Nederland. Ha! Het land waar ik een ruime voorraad pampers insloeg. En een nieuwe anti-lekbeker. En goede-nacht-poedermelk. Want goedkoper dan hier. En dan ben ik weer back to my roots hè. Zuunig.
Waarna ik kennis maakte met een voor mij geheel nieuw fenomeen bij de AH. Ik kreeg namelijk bij de kassa een stapel zilveren zakjes. Met voor mij onbekende inhoud. Maar gratis hè, dus aanpakken die hap. 

Zodra ik door de schuifdeuren naar buiten ging werd ik aangeklampt door een groepje jongens. Van een jaar of 10 oud. Wier moeders blijkbaar niks beters hadden weten te bedenken dan het gebruik van de tondeuse. Voor hun haren. Want ze hadden zo’n "lekker fris koppie". Mét een kuifje. OMG.
Maargoed. Die jongens dus. Die mompelden iets. Iets als "heb… hmmm… plaetjus".
Na enkele herhalingen waarbij ik hen wees op de taalkundige fouten in hun zinsconstructie kwam het er uiteindelijk een soort van fatsoenlijk uit. "Heb u ook foebalplaetjus". "FOE-BAL-PLAET-JUS".  ahhh!
De mannen hadden het dus op die zilveren zakjes voorzien. Met foebalplaetjus. En ineens besefte ik ook waarom AH de even-brede-als-hoge kassiere als waakhond had opgesteld bij de kassa’s. Waar deze jongens overduidelijk niet in de buurt mochten komen om te bedelen.

Slalommend tussen de mennekes door baande ik mij een weg naar de auto. Ondertussen uitleggend dat ik zelf een kind had. En de plaatjes dus niet van plan was weg te geven. En ik brulde nog iets van "hup AZ" in een poging ze te vriend te houden. Want voor je het weet, nou, is er sprake van zinloos geweld. Kapseltechnisch gezien was dat heus niet onmogelijk.

En toen had ik dus die felbegeerde zakjes. GOUD waard. Geweldig. Waarna mijn vader mij enthousiast liet zien dat hij ook nog 45 zakjes had liggen.
Olief keek ernaar. Punt. Verder niks. Tsja. Die heeft toch wat minder met De Nederlandse Eredivisie denk ik…
Dus maakten we zoon M (5 jaar) van vriendin D heel blij. Met 50 nieuwe zakjes. Niet alleen omdat M heel lief is. Maar ook omdat ie van dat leuke haar heeft. Zo lekker wapperend in de wind.

Shirt_klein

Overigens deed ook de Hollandsche Eenheidsprijzen Maatschappij Amsterdam weer goede zaken. Check het shirtje. How cool is that…

 

van den olijventak ende OLOVEIA

Namegiving. In navolging van tascha en Susy en Joelz.

Als verliefd pubermeisje droomde ik er al van. Van hoe mijn dochter later zou gaan heten. Want dat ik een dochter ging krijgen, dat lag toen al vast. Dat u het even weet.
En allerlei namen passeerden de revue.

April 2007. De gynaecologe vertelde dat wij een dochter gingen krijgen. Joechei. Vreugde. Hulde. Nu konden we dan echt serieus over de namen gaan denken.

And hell broke loose.

Ja. Het was bepaald geen namenfeestje hier. Want ineens overviel mij een vreeschlijk groot verantwoordelijkheidsgevoel. Want ons kleine erwtje zou de rest van haar bevallige leven met die naam moeten doen. Och heden. Daar waar namen verzinnen als puisterige puber een groot feest leek. Was het nu meer een soort van treurige afterparty.

Daarbij kwam dat Jiri en ik totaal niet op 1 lijn bleken te zitten in het namengebeuren. Aangezien ik nogal gevoelig ben voor veel-lettergrepen-hebbende-goed-begrijpbaer-maar-niet-veel-voorkomende-oud-hollandsche namen en hij meer past in het genre 1 lettergrepige namen die ook in de filmwereld geliefd zijn.
Bovendien wilden wij ook nog eens dat de naam zowel in het Frans als in het Nederlands te begrijpen was. Gezien haar tweetalige opvoeding.

Tigduuzend lijstjes verder werden we er allebei treurig van. Want elke keer als 1 van ons iets opperde, volgde een veto van de ander.
En erwtje groeide in ras tempo door in mijn kolossale buik.

Uiteindelijk besloten we tot een uitwisselingsstop. Wekenlang verzamelden we namen, maar zagen die niet van elkaar. En in de zomer van 2007 gingen we dan uitwisselen.
En toen…. toen wisten we het nog niet. Hoewel er wel 3 namen gonsden. Vetoloos. Maar niet zeker. Een van die namen was Julia. Die kan ik nu wel weggeven, want als er nog een dochter mag komen krijgt ze niet die naam. Omdat Olivia en Julia. Nouja. Dat vind ik dan weer net niks. Daarom.

Olijfbomen

De vetoloze namen voor ons kleine erwtje gingen mee op vakantie naar Italië. Alwaar dit ons uitzicht was.
En voor wie het niet goed kan zien. We stonden daar midden in een olijvenboomgaard.

En voor mij was dat een teken. Want een van de 3 namen was Olivia. En op Jiri’s lijstje stond Liv. Wat in Olivia zit.

Waarna wij hardop hebben "geoefend". Hoe het nou echt klinkt, Olivia. Idiotie ten top natuurlijk. "Olivia, eten…"

Maar het klopte. En het klopt nog steeds. Want op 28 oktober 2007 kwam er een klein meisje ter wereld. Met een zuiders bruin velletje. olijfzwarte oogjes. En donkere haren. Een echte Olivia.  Onze Olivia!

Olivia_12u_oud_2 "Betekenis: Van Lat. oliva `olijf(boom), olijftak’, als symbool van de vrede. De olijfboom, in de oudheid van groot economisch belang vanwege de olie, groeit langzaam. Het was dus een grote slag wanneer vijanden de olijfbomen vernietigden, terwijl het een teken van vrede was als ze zich rustig konden ontwikkelen. De naam Olivia kan ook ontstaan zijn o.i.v. Olivier. Er is een (streek)heilige Oliva, martelares onder keizer Hadrianus in Brescia ca. 130; kerk. feestdag: 3 juni (in de tijd van de olijvenoogst). Ook komt de naam voor in de Ursula-legende. In Eng. kreeg Olivia enige populariteit o.i.v. de literatuur: men denke aan Olivia uit Shakespeare’s `Twelfth Night’ en Olive in Goldsmith’s `The Vicar of Wakefield’. Olivia is ook vrij frequent in de VS. Olyve is in de 18e eeuw in Zeeuws-Vla. aangetroffen." (http://geboorteregister.nrc.nl/zoeken/voornaam/Olivia/)

 

 

ook delegeren is een kunst

Ik ben best handig. Ja heus. Best handig. Ik kan bijvoorbeeld een lamp ophangen. En dan alles inclusief hè, dus inclusief het gepruts met een kroonsteentje. Of ehm, nou, een fietsstoeltje op mijn fiets monteren. Kan ik ook. Dat Olivia sindsdien lichtjes naar voren hangt komt uiteraard door het klotesysteem van bobux wat niet goed past op mijn trekkingbike en heeft niets met mijn montagevaardigheden te maken.

Maar er is een andere categorie handigheid waar ik dus niet zo’n hoogvlieger in ben. Ja. U leest het goed. Ook ik kan dingen niet. Had u niet verwacht hè. Maar het is zo.

En dan hebben we het over het crea-bea gebeuren. Kijk. In mijn hoofd, oeioei. Daar waart een creatieve geest. Vol ideeën over leuke schilderijtjes. Handgemaakte kleertjes. Kinderkamerkunst. Maar op het moment dat het uitgevoerd moet worden. Tsja. Dan ben ik zeg maar blijven hangen op het niveau van een 11-jarige. En ben ik vooral geschikt voor schilderen-zonder-eerst te schuren. Want ook ongeduldig en wil graag snel resultaat. Construeren met behulp van plakband/dubbelzijdige tape/… Of iets met leuk voorgedecoreerd plakplastic. Ik zeg het u. De muurstickers zijn uitgevonden voor mensen zoals ik.

Maar gelukkig beschik ik over één hele goeie eigenschap. Namelijk… de kunst van het delegeren. Echt. U moet het ook doen. Relaí. Easy. Fijn.

Zo bestelde ik hippe poppendekentjes bij Noeks. Ik leverde de stofjes. We mailden wat heen en weer over hoe ik het wilde. En tadaaa. De postbode bracht het een weekje later naar me toe. En later ook nog een tissuehouder. Die van Sjaak-en-de-bonenstaak. En een hoesje voor mijn telefoon. Ik zei: bruin, roze, appeltjes. En tadaa. She made it beautifully.

Oliefs verjaardagskroon liet ik maken door bobby Bobby van de handfabriek in Antwerpen.

En de kop van deze Site. Die is dus van Mieke! Hoe goed is die. Hij gaat echt nooit meer weg hoor. Tenzij Miek nog eens een andere maakt natuurlijk. Dan wel. Ze maakte trouwens ook ons geweldige Olief-1-jaar-kaartje ontwierp. Ik bedoel. Kijk nou:

Olivias_kaart_2   

Miek mensen, MIEK maakt het. En ik word er gewoon blij van.

Maar nu wijk ik dus sinds gisteren af van mijn delegeer-kunst.
Want Noeks heeft een stofje. Een retrostofje. Met rode en roze appeltjes. Het zit al op eerder genoemd hoesje-voor-mijn-mobiel. En ik zie het voor me. Het retro-appeltjes-rokje voor Olief. Iets fladderigs. Stroken. Och mensen, zo schattig en leuk.

Dus mailde ik Noeks. Dat ik dat stofje wil hebben.

Hebzucht. Hebzucht deed mij afwijken van mijn delegeerkunst. Nou zoek ik dus alleen nog iemand om het te maken…. Ik zeg: u kunt nu roepen.