Over tweetaligheid die door de mamma (mij dus) bijna als koppigheid geïnterpreteerd werd…

Neus Ik: "Olivia, wijs je neus eens aan?".

O: "NEE."*

             

                        

                            

            

*Vertaling neus (Nederlands – Frans)
neus (de ~ (m))
nez (le ~ (m))

Advertenties

Olivia Jolie

Kijk.

Je kind valt wel eens.

De allereerste keer was meteen ook de allerergste. Voor mij. Niet voor haar. Zij was het alweer vergeten. Ik snufte nog lang na. Mijn meisje. Had. Zich. Gestoten.

Er volgden meer ongelukken. Uiteraard.
Ik bedoel. Ga zelf maar eens met volle handen op een wankel stoeltje staan. Dans wat. Spring wat. Das vragen om ongelukken.

De eerste keer "met bloed" was ik toch weer in utter shock. Mijn. Meisje. BLOEDT.

Gisteren haalde ik haar op van het kdv. Ze was gevallen. Van het klimtorentje.
WTF doet een klimtorentje met glijbaan op een kdv? Wat is er mis met een puzzel? Tekenen? Stilletjes samen op de grond liggen…

En voor het eerst moest ik lachen.
Het leed was al geleden.

Maar wat kreeg ik mee?

Olivia Jolie..

Zonder botox!

O op de Po

Ophetpotje Ze is er aan toe. Bedacht ik vorige week vrijdag. Toen ze in de kleedkamer van het zwembad met haar beentjes wijd ging staan. "mamma" riep. En vervolgens demonstratief een plasje deed. Op de kleedkamertegels. Waarna het in een straaltje richting het putje liep. En Olief dikke pret had. Door erin te stampen. Spetterpret.

Dus zette ik gisteravond het potje maar eens in de kamer. Ze ging er meteen braaf op zitten. En keek ondertussen naar Bumba.
"mamma toel". Stoel? Nee. Dat is een potje. Ja, hele conversaties voer ik met mijn bijna 1,5 jarige Olijfje.

Goed. Mevrouw mocht met de billetjes bloot. Ze kreeg nog eens een goeie beker drinken. En plassen maar!
Maar nee. Ze stapte er weer af. En ging vervolgens nog een soort van klauteren. Met het potje in de hand. Op de bank. En er weer af. Liggen op het potje. Liggen met het potje op de buik. Er met 1 voetje instaan. Alle mogelijkheden werden uitgeprobeerd. Waarna ze demonstratief een heus plasje deed! Er net naast…

Vandaag poging 2. Na een volle beker water wees ze er zelf naar. "toel". Op het potje? "jaaaaaa".
En mensen, wat een euforie. Ze kwam. Ze zat. En ze overwon. Een heus plasje. Zo in de pot.

En ze deed het vanmiddag gewoon nog eens! 2 plasjes op een dag. Feest.
Beter kan niet. Dacht ik.
Maar dat kon dus wel.

Want nadat er vanavond wat kleine windjes loskwamen besloten we haar er nog maar eens op te zetten. Daar zat ze dan. Ons kleine grote meisje. Handjes ineengevouwen. Netjes gehurkt. Heel fanatiek te duwen.
En DUBBELE EUFORIE. Binnen de minuut lagen er gewoon 2 heuse drolletjes in de pot.

Ik deed van blijdschap een dansje. En overwoog of ik de drolletjes zou fotograferen.
Olief keek me eens sceptisch aan. "mn moeder draait door, ik weet het zeker". En ik besloot. A small drol for her, but a big step for the mum. Get yourself together Astrid.

Waarna we het drolletje samen, ongefotografeerd, door de wc spoelden.
En nee. Ik heb hem niet uitgezwaaid. Zover ga ik zelfs niet…
 

my first…

Kijk. Wat Olief betreft ben ik dus een verschrikkelijke, eh (spiekt even bij Iben voor de juiste term…) fashionista. Juist. Dat dus.

Wij wonen namelijk in Antwerpen. Antwerpen! Het shoppingwalhalla. Zeker in maatje Olief. Alles wat hip-ende-trendy is op kindergebied vindt men hier. Echt. Heus. Het is vreeschlijk voor je rekening. Maar inmiddels ben ik een expert met het pasje.
Als in. Ogen dicht. Pasje erdoor. Rats Rats. Typ Typ Typ Typ. En gekocht. Zo makkelijk is het. En de rest van de maand leven op broodjes kaas is heus niet zo’n probleem…

Zo ook vandaag. Mijn rekening zucht al. Maar who cares. Mini-fashionista Olijfje is weer een artikel rijker. Ze kan weer door de deur van het kinderdagverblijf. Want helemaal hot en blooming.

Cause My Little Olive, got herself today…
Desigual_logo_2 

HER FIRST DESIGUAL

Myfirstdesigual

Forget the snow… welcome SUZY!

Op de terugweg zat in het Luxemburgse wegrestaurant een groep losgelaten spaanse senioren. Met hun Nederlandse reisleiders. Met een gestreepte blouse. Die zo net te groot was. En een boerenbonte zakdoek om hun nek. Die ze dan kek hadden vastgemaakt met een houten klompje. Och heden.

Ik dacht serieus, dit komt NOOIT meer goed met deze dag. Dit is een voorteken. Een slecht voorteken. Een bad omen.
En toen zagen we ook nog de vader van popeye. Echt waar. Die liep daar gewoon rond. Met een schipperspet. En een pijp.

Naja. Dan weet je het gewoon. Deze dag is gedoemd. Verdoemd. Nouja. Er gaan vreemde dingen gebeuren.

And they did.

Bij het thuiskomen scheen de zon. En ik plantte Olief op een driewieler. Waar ze, ongeneigd tot enige vorm van activiteit, op bleef zitten. Mij bijna smekend aankijkend… "mamma, waar is de sneeuw." Dit geval hier, daar kan ik niet mee glijden. Ocherm.

Ik zei het. Een rare dag.

Buurman Wim kwam buiten. En buurvrouw Greet.
"Maar dat kan zo niet, ze moet een kleiner fietsje". En ze doken hun kelder in.

In no time stond er een heel wagenpark buiten. Als in, 3 kleine fietsjes. Olivia bleef er echter nogal, nouja, stoïcijns onder. Ze bekeek de fietsjes wat gelaten. En liet zich door mij op het mooiste model zetten. Maar wild enthousiasme. Dat bleef uit.

Waarna buurvrouw Greet de magische woorden "misschien is Suzy wel iets voor haar" sprak. Terwijl ze een veelzeggende blik naar buurman Wim wierp. Die vervolgens naarstig zijn kelder weer indook. Ons enigzins ontredderd achterlatend. Tussen al die fietsjes.

Er was sprake van wat gerommel en gestommel. En er kwam een poetsdoek aan te pas.

Maar daar was ze dan!
Mijn hart maakte spontaan een sprongetje.

Want ze is perfect. Ik durf zelfs te zeggen geniaal. En Olief agrees.

WELKOM SUZY! 

Suzy_1_1_2  Suzy_1_2_2