Hoe brekende toetjes kunnen leiden tot beroepsdeformatie

Pavlovconditioning_2 Ach ja. Ik ben nou eenmaal pedagoog. En ja. Ik heb een kind de mooiste liefste en meest intelligente dochter op aarde.

Dus ja. Ik kijk naar haar. En dan zie ik ineens pedagogendingen. Assimilatie. Of juist accomodatie. Motorische competenties. Dat soort shit. Tis niet tegen te houden. Ik achtervolg haar derhalve ook de godganse dag met een camera. Om al die dingen vast te leggen.
Ik weet het. Dat klinkt ongetwijfeld verschrikkelijk irritant. En dat klopt. Soms ben ik gewoon een hele irritante pedagoog. Pedagogen en juffen zijn volgens mij de ergste moeders.

(Off topic…persoonlijk vind ik het wel bij lange niet zo irritant als de term naughty chair… Niks tegen het concept, maar Olief gaat er NIET OP. Op een naughty chair. die zetten we gewoon even in de kelder)

Goed, ik wijk af.
Beroepsdeformatie dus. En sinds kort kan ik weer iets toevoegen. In de categorie "leren".

Want Olief vertoont een schoolvoorbeeld van klassieke conditionering. Van aangeleerd gedrag. Zoals Pavlov dat al aantoonde.

Olivia zit aan de tafel en ik loop naar de keuken.Petitsuisse
Waar ik de koelkast open.
En de "petit-suisskes" pak.

Ik breek er 1 af.

Krak.

En dan komt nu de respons op deze stimulus. Oftewel, de reactie van Olief op dit geluidje.

JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA MAMAAAAAAA!!! (extatisch juigende Olief die aan de tafel al met haar lepel begint te zwaaien)

Ik zeg het.
Een schoolvoorbeeld van klassieke conditionering.

Ik denk dat we de boeken ingaan. Met het petit-suisse effect.

complot

Ohja. OHJA. Zo is dat. Zo voelt dat. En die verbijstering blijft maar terugkomen. In de categorie: where the h… is de kleine baby die in mijn buik zat?
Ik zag dit weekend een baby van 5 weken. Ik zeg het je. We worden bedrogen. Er lopen mensen rond met HELE HELE HELE kleine baby’s. En dan raken wij in de war. Want "zo klein is die van mij never-nooit-niet geweest".

betekenis geven aan woorden

Taal. Woorden. Het is toch iets aparts.
Gisteren vertelde mijn collega "van taal" iets over woorden. En betekenis verlenen aan woorden.

Als in:

Ik zeg HOND. En u denkt dan zeer waarschijnlijk aan een beest met 4 poten, snuit, oren, staartje. En aan blaffen. Maar niet iedereen denkt dan aan exact dezelfde hond. De een ziet stippen, de ander bruin, of een keffertje, een labrador…

Maar… als ik in China vraag wat een hond is heb ik zeg maar een probleem. Ja heus. Ik ga met grote spleetogen aangestaard worden. Hond? Hond? Want een hond heet daar een. Eh. Nou. Iets chinees. 
Frankrijk dan. Hond? Hond?
Nee menschen, daar is dat een chien.

Goed, waar wil ik naartoe. Inmiddels begint Olief meer en meer te spreken.
En ze ontwikkeld hier zo maar even de oplossing voor dit internationale taalprobleem. Waardoor ik me afvraag hoe het toch komt dat we zoveel verschillende woorden hebben kunnen geven aan 1 betekenis.

Want:

Een hond is een woef.
Een poes is een mauw.

…stop ze in de, wasmachien…

Wasmachine Was in de machine.
Machine aan.
draaien.

Klik.

KLIK?

Verschrikt kijk ik naar my-best-buddy de wasmachine. Die geen klik hoort te zeggen. Mijn kleine prinsesje naast me, also known as Olivia, kijkt verschrikt mee. Met haar "ik weet hier niks van-jij bent mijn geweten-look".
Geen enkel lichtje brandt nog. Niet op de machine. En ook niet bij mij.

En wat doe ik dan, intelligent wezen als ik ben? Dan druk ik dus nog eens wat op alle knopjes. Uiteraard zonder resultaat. Vervolgens rammel ik aan de machine en praat ik ermee. "kom op maat. Laat me niet in de steek". Dit alles met een enigszins paniekerige ondertoon.

Waarna ik op het punt sta heel hard te gaan janken omdat ik de washel al voor me zie. Nieuwe wasmachine, tijden zonder zitten, handwassen en meer van dat soort gedoe.
En ik besluit dat ik Jiri moet bellen. Want dat doe ik ook als ik in paniek ben. Tis een oerreactie vrees ik. De behoefte aan DE MAN.

Terwijl ik de badkamer uitloop werp ik nog een blik op de machine.
 

Meer bepaald op het deurtje.
   

Dat op een kier blijkt te staan.

De kleine draak, also known as Olivia, staat er nog steeds bedremmeld naast. En wijst naar het knopje om de deur te openen.
       
"Die. Knopje."
   

   

rood met witte stippen

Ultiem geluk kan klein zijn. Bijvoorbeeld in het vinden van de perfecte schoenen voor ons blije meisje.

Nou had ze al prachtige witte. Voor onder haar wapperrokje.

Maar op het kinderdagverblijf. Tsja. Daar zijn die witte stappers toch niet zo subliem zeg maar. Beter gezegd. Ze kwamen terug als zwarte. En als ik zwarte wil, dan koop ik wel zwarte.
Wat ik dus ook deed, koopziek assertief als ik ben.

Rock_chick_bootOlief beschikt nu over heuse rock-chick-boots. Ik noem ze ook wel haar Eecie-Diecies.

Maar ja.

De eeciediecies staan niet zo leuk onder zomerrokjes. Of luchtige broekjes. En ook die moet ons druifje aan als zij zich onder haar beste vrinden en vrindinnen van het kdv begeeft.
Dus moest er een zomermodel bij. Ja. DAT MOEST.

Mijn onweerstaanbare drang om dingen aan te schaffen was gewoon nog niet bevredigd.
En toen zag ik ze.
Rood met witte stippen. Ja. Tis al bijna niet meer done, rood met witte stippen. Alles lijkt ineens rood met witte stippen. Maar voor meisjes van 1,5 zijn rood-met-witte stippen Mary-Janes nog ontzettend 2009. Reuzehip.
En bepaalde moeders worden daar dan ook heel blij van. Ik zeg: Koopzieke Hollandse Moeders Die In Antwerpen Wonen in het bijzonder. Ja. Vooral die.

Roodmetwittestippen

les yeux de ma mère

Ma mère elle a quelque chose
Quelque chose dangereuse
Quelque chose d’une allumeuse
Quelque chose d’une emmerdeuse

Elle a des yeux qui tuent
Mais j’aime ses mains sur mon corps
J’aime l’odeur au-dessous de ses bras
Oui je suis comme ça

Dans les yeux de ma mère
Il y a toujours une lumière
Dans les yeux de ma mère
Il y a toujours une lumière
L’amour je trouve ça toujours
Dans les yeux de ma mère
Dans les yeux de ma mère
Il y a toujours une lumière

Ma mère elle m’écoute toujours
Quand je suis dans la merde
Elle sait quand je suis con et faible
Et quand je suis bourré comme une baleine
C’est elle qui sait que mes pieds puent
C’est elle qui sait comment j’suis nu
Mais quand je suis malade
Elle est la reine du suppositoire

Dans les yeux de ma mère
Il y a toujours une lumière
Dans les yeux de ma mère
Il y a toujours une lumière
L’amour je trouve ça toujours
Dans les yeux de ma mère
Dans les yeux de ma mère
Il y a toujours une lumière

Ma mère a quelque chose
Quelque chose dangereuse
Quelque chose d’une allumeuse
Quelque chose d’une emmerdeuse

Dans les yeux de ma mère
Il y a toujours une lumière
Dans les yeux de ma mère
Il y a toujours une lumière
Dans les yeux de ma mère

scheveningen

                

                   Ga je naar het strand? Mag ik

                    als je terugkomt het zand

                    uit je schoenen voor de

                    bodem van mijn aquarium?

                                  

                          K. Schippers

              

Scheveningen_mei_2009_3