dansjes doen

"een stukje jeugd vergaan". Smste jiri mij.
En zo voelt het ook.

Want hoe raar dat menneke ook is. En hoe raar die neus ook is. Was. Hij was wel mijn jeugdicoon. Samen met Madonna uiteraard. Manman, uren zat ik op vrijdagmiddag met mijn radio klaar. Casettebandje erin. En dan opnemen hè, de grote hits van de top 40. Die in de jaren 80 gedomineerd werden door Michael en Madonna.

Naja. En dan dus niet meer buiten spelen op school. Nee Nee. Uren oefenden we in de pauzes op onze dansjes. Van indrukwekkend hoog niveau. Zij sluit Zij sluit, hand omhoog en spring en …. who’s bad…. Die we dan in alle klassen gingen opvoeren. En op elke maandopening/sluiting/whatever.

Naja.

Dat dus.

En nu is ie weg.

Who’s Bad dead….

Mj 

Advertenties

Could you be, the most beautiful girl in the world…

Kijk. Ik vind Olief het mooiste meisje van de wereld. Maar dat moet ook. Want ik ben, zeg maar, niet geheel zonder vooroordelen. Aangezien ze mijn dochter is.

Als anderen haar ook mooi vinden vind ik dat dan ook vanzelfsprekend heel fijn.
Goed, waar wil ik heen met dit betoog… Het meisje was koud 3 maanden oud. En iemand vroeg of ze geen model mocht zijn. Oh Nee. Dat wilde ik dus niet. Geen vreemde fotografen in de buurt van ons prinsesje.
Nee. Op 6 maanden nog niet. Nee.
Met 9 maanden was ze dan eens pasmodel. En ze paradeerde rond als een prinsesje in de mooiste jurkjes. Dus ik dacht, ach, we kunnen het dan wel eens proberen.
Begin december had Otje haar eerste heuse fotoshoot.

En dat was dus een Drama met een grote D. Ik heb haar nooit zo zien snikken. Bovendien kwamen er wat tanden door. Wat de feeststemming nog wat opvoerde zeg maar. Het was voorlopig dus ook de laatste keer. 

Maar nu ben ik toch wel een proud mama.
Want bijzonder is het, om je meisje paginavullend in het boekje te zien.
Zucht.

Olief_strassklein

And if the stars ever fell one by one from the sky
I know mars could not be too far behind
Cause baby, this kind of beauty has got no reason to ever be shy
Cause honey, this kind of beauty is the kind that comes from inside

Prince "the most beautiful girl in the world"

hakke hakke tuut tuut

Acht_bomen Het einde van het academiejaar nadert. Echt. Het is bijna gedaan. Studenten hangen weer zwetend boven hun examens. Of zitten trillend voor me bij een mondeling.

Ik zit tot diep in de nacht met mijn rode pen aan tafel. Het zou handig zijn als ik daarmee die volgezweten examens zou nakijken. Maar ik kan me er niet zo goed toe zetten. Ik heb namelijk nogal een gebrek aan zelfsturing. En als er nog geen echte druk is, tsja. Dan is zelfs a place in the sun ineens een reteinteressant tv-programma. Wat uitgekeken MOET worden natuurlijk.
Ik maak wel allerhande to-do lijstjes. Waarop ik netjes noteer wat ik moet doen. Die lijstjes raak ik vervolgens kwijt. En mijn eerste to-do is dan een nieuw lijstje maken.
Dat lijstje wordt vervolgens zo lang dat het niet leuk meer is om er iets op af te strepen. It’s my never ending story.

Ik word ook steeds behendiger in het ontwijken van deadlines. Hoeps. Daar was er weer een. Vakkundig ontweken.

En de stapel groeit.

En Olijfje danst. Ze danst door het leven. Op haar rood-met-wit gestipte schoenen.

En ze zingt.
 
oppe hhhmm h onnehu
   
stilte
 
hakke hakke tuut tuut
(tuut tuut? dat is toch puf puf? Hmmm…Otje zingt de Flemish Version)

dahaagggg

Zie. Ik ben alweer afgeleid.

Goed.
Ik ga er nu aan beginnen. Aan die nakijkberg.
Nadat dit logje af is.

En ik geef u alvast een paar wist-u-dat-jes.

Om de logleegte op te vullen.

student X: "grenzen stellen aan kleuters is belangrijk. Want voor je het weet lopen ze over je hoofd".

En in de categorie goed bedoeld maar het kwam een beetje lullig zn strot uit…
"kansarme gezinnen beheersen soms de taal niet waardoor ze een struikelblok vormen voor de school".

Tenslotte eentje van de cursusleider bij wie ik een bijscholing volgde deze week…
"is er een beetje bos door de bomen weggevallen?"

hakke hakke puf puf, weg is zij.

Dahaaggg

 

How would you get into our toilet and close the door?

Goed. Na die poep kan ik nog wel even verder gaan. Met een poep-gerelateerd puzzeltje!

Ja Astrid, leuk man. Een puzzel! Jaja. U juicht. Daar achter het schermpje. Ik zie het wel.

Goed.

De toiletten op mijn primaire werkplek. Type jaren 30. Er staan er 6 op een rijtje. Gezellig. Want dan kun je nog eens bijkletsen met je studenten terwijl je een plasje doet.

Ik zeg u, als je er eenmaal op zit zit je goed. Tis de weg ernaartoe die "understatement van de eeuw" nogal lastig is.

In eerste instantie lijkt er niks aan de hand. Maar kijk nog eens goed. Kijk naar de plaatsing van de toiletrolhouder. Van de maandverbandbak. Of hoe dat ook mag heten. Dat stinkding met zo’n ranzige schuine klep. Waar altijd van die… nouja. De dames onder u weten wel wat je ziet als je die klep open doet. Want het valt er NOOIT netjes door. Goed. U ziet de toiletborstel. Die dus NIET op de grond past. Wegens plaatsgebrek.
En kijk nu naar de deur. Die naar binnen, ik herhaal, NAAR BINNEN opent. Vlak langs de pot.

Picture this. Je stapt naar binnen. Met je tas. (Of zonder tas, maar meestal heb ik een tas bij me) Tot zover geen probleem.

Maar waar ga je nu staan of zitten om de deur te sluiten?

Alle tips zijn welkom. Want dat klimmen op de bril begin ik een beetje beu te worden…             Toib_4   Toib_3

boetseren

Bumba Ja. Ik was er even niet. Geen twit. Geen log. Het paste gewoon even niet. Door van alles. En ook door niks.

But I saved the stories.

Zo haalde ik Olief deze week op van het kdv. En trof haar daar aan in een bizarre kledingcombinatie. Ja heus. BIZAR. En definitely not het fabuleuze matching setje dat ik haar die ochtend had aangedaan. Het was namelijk een verzameling van reservekleding.

Ik was uiteraard in utter shock. Want ik ben nogal van de kloppende setjes. Noem het manisch. Noem het neurotisch. Of obsessief. Ik noem het zelf gewoon fashion.
Nougoed. Het meisje had dus een grijze broek aan. Een oranje hemdje. Een rood tshirtje. En haar staartjes waren verdwenen. Als iemand haar een geel hoedje had opgezet was ze gewoon het spitting image van die freaking Bumba geweest, ik zweer het.

Heeft Bumba Olief een ongelukje gehad? Vroeg ik aan de aanwezige juf. Aangezien dat mij de enige optie leek om deze kakofonie aan kleding te verklaren…

Ja. Tsja. Nouja. Stamelde de juf. Nouja. En nog eens Tsja. En Tsjen.
Want eigenlijk had Olief geen ongelukje gehad. Nee, heus niet.
Ondertussen overhandigde ze mij het kledingsetje waarin ik Otje die ochtend had afgeleverd. In een plastic zakje.

Want tsjen. Nouja. En dus maar want…

Kindje X had het ongelukje gehad.

En Olief. Olijfje. Het meisje dat al bah roept nog voor haar handjes vies zijn. Het meisje dat geen zandkorrel aan haar blote voetjes wil voelen. Het meisje dat de godganse dag het liefst haar handen zou wassen. Die Olief.

"die was ermee gaan kleien"