het proces van het zindelijk worden in de nacht…

…verloopt vlotjes.

Zou ik zo zeggen.

Iets TE vlotjes.

Zo vond ik mijzelf vannacht om 3.30u terug in de kamer van Olief. Die in tranen was. Want ze moest kaka doen. Good old poepen dus, maar aangezien dat hier in België een hele andere betekenis heeft houden we het maar bij kaka doen. Ik integreer zo gemakkelijk mensen. Goed. Poep dus, op een heel onchristelijk (on-gris-te-luk, gaarne met zachte G) tijdstip.

Erg overtuigend was mijn "ga maar gewoon lekker verder slapen meisje…" en "het mag ook in je luier hoor, als het nog donker is…" blijkbaar niet.

Dus vond ik mijzelf enkele minuten en een gestoten kleine teen later weer terug in haar kamer. Nu mét het potje.

Ik kan u zeggen. Het is bijzonder. Zo midden in de nacht. Klein lampje aan. Met je bijna 2 jarige dochter. Koude vloer. Hema-potje. Klein warm lijfje dat een beetje tegen je aan gaat hangen. Diepe gaap. Stinkwindjes. En jawel. Potje vol. Bravo. Goed gedaan. Flinke meid. Huppetee, bed weer in. Slapen.

Maar wat mij betreft wordt er vanaf nu weer gewoon overdag gescheten.

Advertenties

moeders mega go-dutch pakket

Speachless.

Speachless mensen.

Jaha.

Mijn mond zit namelijk vol. Met "josse koeken". "josj mamma".

Wat mij betreft nu al de ultieme winnaar van cisca Winfreys cadeaufestijn: moeder van het jaar!

Die mij verraste met een megapakket. Met bijbehorende mega-portokosten. Moeder VHJ, zijde zot geworden of wà. Niet te doen man, die TNT. Zucht.

Nijntje is met gejuich in ontvangst genomen door Olivia. En niet meer losgelaten. Nou eventjes dan. "mammaa, elpu" (helpen). "af". Mevrouw wilde dat ik het waslabel eraf knipte. Zodat ie nog knuffelbaarder was.
En het poppenbed werd leeggehaald. Zodat de woonkamer transformeerde in rotzooi-van-het-jaar. Waarna Nijn in het bedje mocht. Ook moeder, dat vind je vast fijn om te weten, bleek onze Dutch Nijntje "kaka" te hebben "daan". Waarna Olief haar even professioneel heeft verschoond.

Oh man. 2 potten echte pindasaus. én een pot echte pindakaas. De beste.
én roze koeken. én dropjes. Die ik eigenlijk niet lust. Ja. Er bestaan Nederlanders die geen drop lusten. Ik dus. Er bestaan ook Belgen die ze wél lusten. Man dus. Die ook euforisch stond te juichen bij het zien van het pakket, dat begrijpt u wel.

Nou.

Dan ga ik nu de straat op. Met mn felbevochten foebalploatjes. Kijken of ik iemand kan vinden om te ruilen. Joehoe!

Cadeauactie2b_3   

ps: wist u dat moeder schoenmaat 38 heeft. Nee hè. Ik nu wel. Poezelige voetjes, ik zeg het maar.

Ohja: moeder. Kom de volgende keer inderdaad maar gewoon zelf hierheen. Veel leuker. En goedkoper. Bovendien… ze verkopen hier schoenen.

snapshot

Snapshot_fotomuseum_3  

Olief en popje, Fotomuseum Antwerpen.

Olief mocht graties ende voor niks naarbinnen. Ik goedkoper. Vanwege mijn werk. Achter mij stonden mijn ouders. Sinds O er is ook wel bekend als opa en oma. Niet jonger dan 12. Geen personeelspas. Geen whatever korting. Maar dat geeft niet. Want het museum is sowieso niet zo duur. 

Terwijl ik mijn werkpasje wegstak viel het oog van de baliemedewerkster op een supermarktpasje in mijn portemonnee. "kijk nou". Sprak ze. "zie ik daar nu een kortingspasje? Jaja. Das dus korting voor 2 volwassen personen".

Fotomuseum Antwerpen: in alle opzichten een aanrader!

Pisregen

Bm_regenplas_2  Ja kijk. Al die kleuterjuffen kunnen nou wel zo heel olijk zitten doen. Over de regen. Ik bedoel natuurlijk. Over de "tikke takke regen".

En over pli-pla-plassen.

En over parapluutje parasolletje.

Maar ik haat regen.

Vandaag prikten 2 mensen mij in mijn oog tijdens het opklappen van hun paraplu. Van die stomme wijven. Type: fris-rechtop-in-de-wind-kapsel. Met zo’n buschauffeursjas aan. En van die verantwoorde schoenen. Maar even opletten of er iemand naast ze staat bij het openklappen, ho maar. Parapluuuuuuutje. Parasolletjeeeeeeeeee. My Ass. Te dom om te poepen, dat zeg ik.

En toen er, als bonus, een auto extra hard door de plas reed. Van je ras ras ras, reed de auto door de plas.  Langs het zebrapad. Waar ik met Olijfje stond te wachten. Nou. Toen kon ik ineens alles weer heel helder zien. Ja. Want mijn oogjes waren goed gespoeld.
En mijn meisje zat vol blubber. Van top tot teen. En ze moest er van wenen. Authentiek Vlaams wenen. Want het zat ook in haar prachtige ogen.

En toen riep ik iets wat niet logbaar is. Omdat ik dan via de zoekmachines een heel fout publiek binnen krijg.
Maar laten we zeggen dat het iets te maken had met het oudste beroep van de wereld. En iets met een greppel. En ook nog iets met een oudhollandsche ziekte. Die begint met de T. En eindigt op ering. Sorry. Maar het kwam er zo uitgespoeld.

Dus als degene die de regen besteld heeft deze nu weer even wil afbestellen. Heel fijn. 
Blauwe lucht. En een zonnetje graag. Ik ben snel tevreden ja. 25 graden is goed. Of nou, 26 dan. Merci hè.