hoe kan ik het mezelf zo moeilijk mogelijk maken?

Nou. Das simpel.

Kutrooster op werk. Zucht.
En dat je dan hoort dat je iets kunt ruilen met een collega. En even niet goed oplet. En dan is er al geruild. En mensen. Van ruilen komt…

Ja. Dat weet elk kind.
Maar ik was even zo druk. En vervolgens nog drukker. Want ineens was ook mijn vrije vrijdag zoek. Zomaar verdwenen. En wel opvangloos natuurlijk.

Naja.

In the meantime crashte ons internet. En ook mijn lieve lappie. Waar ik nu een luttele 100 mb aan foto’s vanaf gehaald heb. En zie. Hij herleeft. Phew.

Dochter wordt 2.
TWEE.

Ze peuterpubert al langer trouwens, dus ze valt niet bepaald in de "ik-ben-twee-en-ik-zeg-nee-groep".
Ze valt zeg maar in de, ik ben 1, ik weet dat ik een onafhankelijk persoon ben en ik heb een lekker bekkie, dus ik rebelleer al wat eerder, groep.

Echt.

En ik zeg bijna nooit meer iets van andere kinderen. Want ook die cuty-pie Olief lag inmiddels al eens kressend als een varkentje op de grond in de supermarkt. En toen ik haar pedagogisch verantwoord liet liggen kreeg ik de wind van voren van een Vlaamse madam die mij kindermishandeling toedichtte. En merci. Ik noem dat persoonlijk liever opvoeden.

NEEEEEEEE NEEEEEEEE NEEEEEEEE.
Mamaaaaaaaaa pakken snikkerdesnotter.

Ohivia niet spelen. Ohivia niet pipi doen. Ohivia niette staartjes maken.

Ohivia visie kijken. JA. Ohivia visie kijken.

Ik val van al mijn voorgeschreven normen en waarden en plant het meisje tegenwoordig om 7.45 voor de good-old-beeldbuis. Dan rats rats ik die staartjes erin en en passent doet ze nog een plas op de pot. (still running the baby dry joehoe) Waarna we dan samen de tv weer uitdoen. Want die filmpjes van kindjes die iets slopen vindt ze stom. En dan begint het ik-wil-mijn jas-niet-aan-maar-een-vestje-ritueel. Die eindigt in een roodaangelopen meisje in een jas. Want dat wil IK. De mama. Dat ze haar jas aandoet.

Nougoed.

Dit log maakt al duidelijk.
Het gaat niet vanzelf. En zelfs mijn beroep helpt daar geen zier aan. Aangezien het hier mijn eigen kind betreft. En ik dus ineens niet meer zo helder kan oordelen.

En ze wordt nog twee.

Oh My God.

Wat kan ik verwachten. Wat gaat er gebeuren. Smeert ze dan kak in de stopcontacten? oh nee, dat was ik toen ik klein was. Smijt ze zich dan ter aarde op een zebrapad zodat ik geen kant op kan.
Gilt ze de boel bij elkaar?

Vanaf woensdag zal ik het weten.

En gisteren vierden we het al.

Wie is er jarig? "IKKE". Ze straalde de hele dag. Zei beleefd merci bij het ontvangen van cadeautjes. En peuterde bij elke bezoeker minstens 1 chippie los met haar grote reebruine smekende oogjes. Ach. Je bent maar 1 keer jarig per jaar. Dan mag dat.

Foto’s volgen.
Eerst mijn harde schijf een beetje laten recuperen. Van die nieuwe vrijgekomen ruimte.

En nu moet ik verder werken. Zodat ik vrijdag wel echt vrij heb.

Dus bij deze.
EINDE

babydry…

Al een week is Olief getransformeerd in Koos Luierloos. Ongelooflijk. Ze heeft het trucje door. Behalve ’s nachts dan. Ik sta dus nog regelmatig op erg on-gris-telijke tijdstippen met mn blote voeten op het te koude parket. Naast een halfdommelend Olijfje op haar roze potje. Mij meedelend dat de "pipi komt mamma". Zo fijn, die diepzinnige gesprekken met je dochter. En voor de niet Vlamingen hier. Pipi is een plasje. En nee, plas is hier niet iets heel anders. Zoals poepen. Maar toch heet het pipi. Dus.

En die autorit van 2,5u. Dat vond ik zeg maar iets teveel "living on the edge". Dus daar hebben we nog even geprofiteerd van de firma pampers.

Joehoe_babydry

En kijk haar hier nou staan. Met haar plaat voor de "tikkertjes". Hoewel. Die had veel voller kunnen staan. Maar ik *kuch*  vergeet die stickers nog wel eens. Gelukkig is de sticker voor Olief slechts bijzaak.

Want elke keer als er weer een succesvolle gang naar het potje is afgerond en ik vraag… "én…wat krijg je nu?" Roept ze enthousiast… "papiertje". Want een wc-papiertje, dat is toch wel het summum. In Olives world.

Van pure vreugde over deze enorme ontwikkeling in het peuterleven van Olief besloot ik dat ik me ook maar eens moest bekwamen in een nieuwe vaardigheid. Ik begaf mijzelf in mijn eigen zone-der-naaste-ontwikkeling (Vygotsky) en besloot dat het uitsnijden van een pompoen het toppunt van geluk zou zijn.

Nou.

Wat zal ik er eens over zeggen.

Goed.

Het is een k-tklusje. Het resultaat is echter schitterend….voor een dag of 3. Daarna was mijn mooie snijwerk getransformeerd in een verschrompelde kater. En stond de pompoen vol schimmel.

Gelukkig hebben we de foto’s nog…

Cokoen