Come on, let it rai-hai-ainnnnnnn.

Ik haat regen.
Echt.
Regen is gewoon stom.

Zeker als je als een verzopen kieken op het hockeyveld staat. Een waterveld. Wat van de weersomstuit getransformeerd is tot waterpolobad.

Of als je op de fiets ploetert. Met een zweterig warme plakkerige en doorlekkende regenbroek.
Om vervolgens de godganse dag op je werk te zitten met een spijkerbroek die zo lekker klammig aan je bovenbenen blijft hangen.

Nee. Regen is niet mijn ding.
Maar daarvoor maak ik nu 1 uitzondering.

Olief. Met haar "papalu".
Img_0290

blogverwaarlozing

Kijk.

Ja.

Nou.

Ik zorg zeg maar heel goed voor een nieuw woord van het jaar. Voor 2010.

BLOGVERWAARLOZING.

Geen zin. Of goesting, zoals ze dat hier in Vlaanderen zo mooi zeggen. Te lui om in te loggen. Of gewoon geen inspiratie.

Terwijl ik heus wel van alles deed. Ja. Echt.

Zo bezochten Olief en ik grote Olivia en Tijlie en Susy en Nicolleke. Op vrijdag de 13e.
ik tomtom reed uiteraard verkeerd, waardoor ik rijkelijk te laat was. Maar het was leuk. En fijn. Ja.

En eh. Nou. Ohja. "sinte-klaas" kwam aan. "met sarte piet hè". 14,5 kilo Olief op de schouders van pappa gehesen. En op naar de intocht. Die van de televisie. Van de Vlaamse dan. Ik zou ook kunnen zeggen. Van die lelijke Sint en die afschuwelijke, echte zwarte zwarte Pieten. Maar dat zeg ik natuurlijk niet. Nee. Want ik integreer best goed hier. En vanaf nu kijken we gewoon naar de echte Sint op nederland 3.

Maar ze heeft het goed door dit jaar.
"sinte-klaas heefte baard. Enne Snor. En Sinte-klaas geeft…. mandarijntjes".
Want SintNicolaas legde dus een cadeautje bij haar schoen. En bedacht toen. Ach. WTF. Ik leg er 2 mandarijntjes bij. Sfeervol.

Olief in extase. "sinte-klaas soene mandarijntjes mammaaaaaaaaa".

Maar ik zie de voordelen. Jaja.

5 december geven we een zak vol mandarijntjes. Scheelt een hoop gedoe.

Goed. Wat deed ik nog meer. Ohja. Ik hockeyde nog enkele belangrijke wedstrijden. Waarbij ik vorige week zaterdag een loepzuivere bal vol op mijn knieschijf mocht ontvangen. Gezellig. Heb ik weer eens ervaren wat pijn is. Ja. En als het even meezit heb ik tot de kerst een sfeervolle markering op mijn knie. Een soort kniebal. Leuk voor in de boom. Maar we wonnen wel. Gelukkig.

En dan werkte ik nog. Ik geef u een klein werkgevalletje in de categorie "briljante momenten met mijn studenten".
Ik staarde wat naar het roosterbord. Op zoek naar een vrij lokaal. Student X, nimmer aanwezig in mijn lessen, kwam naast mij staan.
"hey, heb jij morgen ook les van Astrid K.?"

Ik heb dit uiteraard bevestigend beantwoord.

In the meantime werd Olivia nog even geselecteerd voor het "nationale voorleesontbijt". 4 kindjes mochten dit televisiespektakel opluisteren. Geselecteerd op "interesse in boekjes en stil kunnen zitten". Maar… vertrouwde de juf me toe… "eerlijk gezegd hebben we ook wel wat op uiterlijk geselecteerd". En kijk. Dat begrijp ik heel goed. Want Olivia is de liefste, maar uiteraard ook het mooiste meisje van het kdv. En dat zeg ik heus niet omdat ik haar moeder ben. Oh nee.
Goed. Ze kwamen dus on national Tievie. Jaja.
En ook op internet. Met een ander filmpje. Maar wederom is het "mijn kind schoon kind" dat goed in beeld kwam. Dus als je haar ook eens in beweging wilt zien: (vol in beeld op ong. 1.30`)

Voorlezen met Joke Van Leeuwen from Gazet van Antwerpen on Vimeo.

En dan nog even iets heel anders. Want lieve lezers die dit blog nog hebben gevonden na 3 weken treurnis en blogverwaarlozing. Jullie moeten mij helpen. Of eigenlijk baby J. Want ook zij zorgde ervoor dat ik even niet zo’n zin had om te bloggen. Het voelt soms zo onnozel om van die blije dingen te schrijven. Terwijl baby J het zwaar heeft.
Zij is het allerliefste kleine meisje van een vriendin van mij. 2,5 maand oud. En uit het niets kreeg ze acute leukemie. En dat mag niet. Dat hoort niet. Dat kan toch niet. Als je 2,5 maand oud bent.
Maar ze vecht als een leeuwin. En ze doet het zo goed.
Maar ze heeft wat hulp nodig. In de vorm van heel veel kaarsjes die voor haar branden. En aangezien dit blog op goeie dagen soms heel veel bezoekers heeft, kan dat heel veel kaarsjes extra opleveren.
Dus bij deze.
Steek er eentje extra aan. En denk aan dat tieniemienie-kleine-lieve meisje. Dat dit niet verdiend. En die er weer bovenop gaat komen.
Merci.

 

en dan endlich: de foto's!!

Goed. Het meisje. Het allerliefste kleine grote meisje. De nu echte 2 jarige peuter.
Die was dus jarig.

En op veler verzoek enkele foto’s! Waarbij u misschien denkt. Nou. Nounou. Dat is me daar een druk bezocht feestje. Zo zo. Dolle boel. Maar ik kan dan wel alles op internet willen zetten… niet iedereen vraagt daarom. Vandaar deze selectie. Maar mijn mama is wel in beeld. Als je goed kijkt. Is wel oké, toch mam? En Kaia figureert ook schitterend als zichzelf. Lovely dog as she is.

Cadeautjesb Keuken_1b_2   Feestoutfit Dubbele_puppyeyes Verstoppertje_1 Verstoppertje_2 Post_op_de_dag_zelf

Met excuses voor de erbarmelijke opmaak van de foto’s. Het lukt me niet beter vandaag.

En die keuken.

Jaja.

Homemade!

Met dank aan Caroline, onze lieve babysit. Die mijn idee en vage tekeningen ook daadwerkelijk in elkaar heeft weten te zetten. Ze is niet voor niks afgestudeerd interieurarchitect natuurlijk. Way to go Caro. En we zullen je missen als je nu voor heel lang naar Australië teruggaat. Maar de uggs die je gaat opsturen zullen dat ook deze winter weer goedmaken, gheghe…

Schilderwerk en gordijntje by the mama, aka me. Haakjes en afwerking by the papa, aka Jiri.