1999

Er is iets heel raars aan de hand. Echt. Iets HEEL raars.

Want gisteren. Echt waar, gisteren. Toen studeerde ik nog. Ja. En verkneukelde ik me op het feestje met mn vriendinnetjes. Naar de Dam. Naar de kroeg. En eindelijk. EIN-DE-LIJK. Kwam het lied van Prince tot z’n recht. En konden we ernaar feesten. Met van die foute flügels. Bijzonder hip waren die. Gisteren. En verder vooral bier. Of "zoete witte wijn met ijs". Ook allemaal de normaalste zaak van de wereld. Gisteren.

Maar vandaag werd ik wakker. En ZAP. In mijn buik groeit een kind. Een echt kindje. Wow. En voor het übershockeffect bleek ik ook een dochter te hebben. Al 2 jaar en 2 maanden uit de buik. Holy Cow.

I was dreamin’ when I wrote this
Forgive me if it goes astray

But when I woke up this mornin’
Coulda sworn it was judgment day

Ik ben volwassen. Ik heb een prachtige Olief. En een net zo mooie baby-in-the-belly. Een man. Ja. Een heuse man. Helemaal van mij. Ik braad wel eens een kip.
En ik vind het niet erg. Nee. Tis prima zo.

En toch lijkt dit gisteren…

Happy New Year!!!!!!!!

"So tonight I’m gonna party like it’s 1999 2009…"

Advertenties

mamma, aan de kant

Loslaten. Vanaf de dag dat ze geboren is krijg ik les in loslaten. Op het hoogste niveau. En eerlijk gezegd, het is niet mijn sterkste punt. Dat loslaten. En tot ze 30 is blijft ze dan ook thuiswonen en reageren wij niet als er door potentiële vriendjes met vlassige snorretjes en god-beware-me… -een opgevoerd brommertje- komen aanbellen.

Loslaten. Meestal figuurlijk. Maar vaak ook letterlijk.

Ze skiet alleen. En ik ben niet nodig. Nee zeg. "mamma… aan de kant".

kabeltje gevonden, dus foto's!

In het kader van weinig internetminuten, kabeltje wel gevonden… hierbij een paar foto’s en weinig tekst.

Balkon

Ons nieuwe hout op het balkon. Aan het balkon? Nouja. Daar dus. Met tulpjes. Voor een instant heidi-gevoel…    

       

         

      

      

         

       

       

         

       

      

      

Sporen

En als extra feature… sporen van een vogel! En een voet van Olief. 

   

      

    

    

    

    

    

    

                     

    

    

    

 

 

Kerstman 

Een hele lelijke kerstman maar who cares. Olief krijgt elke dag extra veel chocola van hem. Erg fijn voor pappa en mamma.  

Veel_sneeuw_2   

En hier komt u natuurlijk voor. Dat weet ik ook wel. Ja.

SNEEUW dus. Echte sneeuw. Veel sneeuw. Fijne sneeuw. Zonder vieze smeltende zwartwordende opspattende hollandse restjes. Nee. Gewoon. Witte. Sneeuw.

En een ijsprinsesje erbij. Hopla.

mountain mama

We zijn weer in de bergen. Daar waar Père Noël al snel de Sint heeft vervangen. En waar op de daken een halve meter sneeuw ligt.

Daar waar het bij aankomst al min 16 graden was. En inmiddels nog iets kouder.

Daar waar het lelijke hout van ons balkon vervangen is door oostenrijks aandoend houtsnijwerk. Met tulpjes. Waar ik heel blij van werd.

Daar waar ik gewoon mijn skibroek nog pas.

Daar waar baby mij regelmatig even schopt om te laten weten hoe leuk ie het hier vindt. Ik denk dat baby er in juni zo komt uitgeskied. Ja. Dat weet ik bijna zeker. Ik moet alleen nog even bedenken hoe ik die ski’s mn baarmoeder in kan importeren.

Daar waar ik me nu afvraag waarom ik in vredesnaam elke zin start met daar waar. Daar waar ik nu mee stop dus. 

Olief vindt alles mooi. "is sneeeeeeeeuw". "is koud hè mamma". "kijk skiën".

Het is vakantie.
En ik vergeet even de 145 taken die ik nog moet nakijken. En de 3 examens die ik nog moet opstellen. En het online overleg met de collega’s.
Want nu is hier thuis.
En hier moet nu even niks.
Alleen sleeën. Dat moet wel.

Alors. Je vais prendre la luge. Et c’est partie avec ma petite fille.

En aangezien het kabeltje van mijn camera nog ergens ver weg in een kast ligt hier. Geen sneeuwlandfoto’s. Maar wel de grote zus. Want die had ik al van de camera gehaald.

Grote_zus  En nog bedankt voor alle lieve reacties hier!

Vertellen dat je zwanger bent is volgens mij zo ongeveer het leukste wat er is. Het voelt als constant jarig zijn.

En jeuj, ook hier in de bergen waren er nog mensen niet op de hoogte. Dus ik profiteer nog even van het rondvertellen. En vooral van het ontvangen van alle felicitaties. Waar ik zo heerlijk in kan zwelgen. Jeuj Jeuj Jeuj.

voor jou

zal ik je vertellen
van de wind
en het water
van de zon en de maan
van vroeger en later
van bliksem en donder
van leven en dood
van boven en onder
van groen en van rood
van het vuur en de kou
van mij
en van jou
van de wereld
de wijde wereld
vertel ik jou

gedicht: "van mij en van jou" (Hans en Monique Hagen)

Junior1b_2