Hoe het kleine meisje in een krentenbrood transformeerde

Polkahert Ach ende wee. ACH ENDE WEE.
Hier start mijn geweeklaag. Ja.
In een ongekend moment van rust, want ons krentenbroodje… formerly known as Olivia, slaapt. Al 1,5u.
En dat is sinds afgelopen dinsdag een unicum. U begrijpt, we weten van gekkigheid niet wat we moeten doen in deze oase van rust.

Goed. Geweeklaag. Want dinsdag haalde ik dus een klein koortsig meisje op. Met her en der een vlekje. Wat goede hoop gaf. "wie weet valt het wel mee". Naiëf, ik weet het. Maar een mens mag hopen, toch.

woensdagochtend waren wij, haar ouders, al enigzins geradbraakt na een nacht zonder rust. En met veel koorts. Waarna wij woensdagmiddag gezellig met polkalivia naar de kinderorthopeed mochten. Voor een nieuw gipsje.

Teleurstelling 1: onder het oude gips kwam niet alleen een verbluffend interessante geur vandaan, maar zagen wij ook wat wij al vreesden. Waterpokjes.

Teleurstelling 2: ze hadden geen roze gips. Naja. GEEN ROZE. Wel het ontstellend fascinerende ranzig-donkerblauw, poepgroen en zwart. Nou vraag ik je. Volgens mij is er geld te verdienen aan het ontwerpen van gips in betere kleuren. Maar gelukkig, de gipspoli-mevrouw zag mijn teleurgestelde blik met opwellende tranen. En toverde, walhalla, een pakje paars tevoorschijn.
58704815  En aangezien paars het nieuwe roze is en daarenboven ook nog eens DE kleur van pappa’s favoriete voetbladclub waren we het er snel over eens. Paars it is.

Kijk toch eens, hoe schattig, zo’n klein paars beentje. En jawel, slechts onder de knie. Dank u dr. De Ridder voor het inzien dat het gips-tot-in-de-lies overbodig was.
Ze moet er nog 3 weken in.

VERVOLG VAN ACH-EnDE-WEE.
Olief werd ondertussen eigenlijk steeds zieker. En de nachten werden ondraaglijk. We hoorden alleen nog gehuil en gekrab. Olief veranderde dus in razend tempo in een krentenbrood. Echt, je kunt het zo gek niet bedenken, die waterpokken zitten er. Behalve dan haar linkervoet. Dat is echt de enige pokvrije plek.
Bovendien konden wij elkaar nauwelijks nog vinden, door de witte wolk talkpoeder die zich in razend tempo door ons huis leek te verspreiden.

Duizenden tips en medelevenwensen stroomden hier in de tussentijd binnen. Waarvoor mijn dank. ECHT HEEL LIEF. De tips gingen meestal over badjes. Die de jeuk kunnen doen verminderen. Maar hoe badder je een 2-jarige met een gipsen been?
Nou, na 2 koorts- en jeuknachten en de constatering dat we alledrie niet zouden misstaan als figuranten in de film ghost besloten we dat dat stomme gips ons niks meer kon schelen.

Olief wordt nu 2 keer per dag gebadderd, waarbij een van ons het in-een-plastic-zak-gestoken-been hoog tracht te houden. Ondertussen moet de ander met een militaire precisie en snelheid Olief in bad zien te houden, aangezien ze vecht als een tijger om er vooral NIET in te hoeven.
Maar nà dat badje. Mensen.

Dan keert de rust weer hier in huis. Het talkpoeder kan langzaam dalen. De plastic zak in de vuilnisbak. Het badwater spoelt weg. En ons lieve kleine krentenbroodje is even jeukvrij.
Zoals nu dus. Nu slaapt ze zelfs.

Ik heb even gegoogeld. 10 tot 12 dagen kun je waterpokken hebben. Vijf dagen achter de rug… 7 to go.

polkadot meisje, of how much can a little girl have?

Olifant Lieve Olief deed het zo goed met haar gipsen beentje dat ze gewoon naar het kinderdagverblijf kon. Waar ze dartel door alles heen schuifelde en tijgerde. Helemaal blij. Want ze kon weer spelen met haar vriendinnetje Helena. En haar vriendje Oscar. En ze mocht in het nieuwe speelhuisje, samen met juf S.

Maar nee. Ze had blijkbaar nog niet genoeg ziek-ende-zeer gehad voor dit jaar. Want vandaag, rond half 12, belde het kdv. Dat Olivia niet alleen koorts had. Maar ook rode vlekjes. En nu heeft onze lieve Olief dus niet alleen een gebroken been, maar daarbij ook waterpokken. En hoewel polkadotten prachtig zijn, heb ik ze liever op de accessoires dan op mijn meisje…

How much can a little girl have?

Gelukkig kon ik mijn werkoverleg en de aansluitende vergadering afzeggen.
En gelukkig zijn waterpokken zo ongeveer het enige waar ik wél antistoffen voor heb. Dus ik mag haar gewoon knuffelen.
En dus haalde ik om 12u een verdrietig en oh-zo-klein-en-warm meisje weer op om samen naar huis te gaan.

Morgen mogen we met onze prutsemie naar de kinderorthopeed. Voor een nieuwe röntgenfoto en hopelijk een veel lichter en hanteerbaarder gips.

Toch eens vragen of ze geen polkadot-gips hebben…

broken leg, broken mum

Moederinstinct. Het is iets raars, iets wat ik niet kende. Tot ze geboren werd. Waarna het me toch nog een soort van overviel. En al snel kon ik huilhuiltjes en hongerhuiltjes en slaaphuiltjes onderscheiden. Stond ik midden in de nacht naast haar bed toen ze stilletjes bleek te hebben overgegeven. Sta ik soms ineens te vroeg bij het kinderdagverblijf. Waarna blijkt dat ze inderdaad een mindere dag heeft.

Afgelopen vrijdag stond ik in de supermarkt. En liet ik rond 17.15 mijn zak tomaten vallen. Bij de kassa. Doeme.

Olivia liep door het huis. In haar hand een mini-jampotje van bonne mamam. Die hadden we gekregen in een hotel onderweg. Detail.
In het jampotje een grote knikker. Van de supermarkt. Ja. Diezelfde supermarkt als waar ik mn tomaten liet vallen.

Om 17.15 hoorde Jiri iets vallen. Tik. Waarschijnlijk de knikker. En 1 tel later Olief. Boem.

Ik kwam een half uurtje later thuis. En hoorde haar buiten al huilen. Onophoudelijk. Jiri wist het ook niet meer. En zijn moederinstinct. Vaderinstinct. Naja. Dat dus. Vertelde hetzelfde. Dit is niet goed. Olief huilt nooit lang. Ze kan heel goed jammeren ja. En pijntjes uitentreuren uitbuiten. Maar de laatste keer dat we haar zo hadden horen huilen dateerde van vlak na de geboorte.

Staan wilde ze niet. Maar waar het pijn deed? Niks te zien aan haar benen. En als je vroeg waar het pijn deed, kon ze niet reageren. Of ze reageerde wel, maar dan deed alles pijn.

Van de weersomstuit moest ik zelf ook heel hard huilen. Om mijn kleine meisje. Die zo’n groot verdriet had.

De vervangende huisarts had geen idee wat er was. Draaien, duwen, alles leek te gaan met haar beentjes. Maar erop staan wilde ze echt niet. En iets uitleggen lukte haar ook niet. Maar ze had wel een blauwe plek op haar linkerbovenbeen. Dus daar zou een probleem kunnen zitten.
En zo belandden we op vrijdagavond in onze eigen grey’s anatomy.
Oftewel op de spoed. Waar Olief terecht kwam in "trauma 1". Geen grap, ze lag echt daar. Ik keek ondertussen hoopvol rond, want wie weet had McDreamy wel dienst. Maar helaas, we kregen arts-assistent VanderTol. Of zoiets.

Ik kijk graag naar doktersprogramma’s. Dus ik weet ook wel dat er dan 10 verschillende artsen en leerlingen en assistenten en verpleegkundigen langskomen. Die je steeds hetzelfde vragen. "wat is er gebeurd? Waar heeft ze pijn?" Kunnen ze dat niet aan elkaar doorgeven??

De arts-assistent wist het ook niet. De bijgeroepen arts wist het ook niet. Haar linkerbeen werd van onder tot boven bevoeld. Bewogen. Bekeken. Olief krijste elke minuut wat harder. En toen gingen de artsen even weg. Ik zei nog, haal anders dokter Shepherd erbij. Misplaatst grapje van nerveuze moeder.
Olief kalmeerde even. En sprak 2 wijze woorden. Tussen de snikjes door. "andere been".
Oh My God.

We hadden ons al die tijd op het verkeerde beentje gericht.

Gek genoeg had ik in het allerbegin even het idee dat het rechts was. Tot ze rechts haar teentjes gewoon bewoog. En links leek zo slap te hangen. Redeneren had mijn moederinstinct dus weten te verdringen.

Ze moest weer gaan staan. auwauwauw. Ze zette inderdaad al haar gewicht op links. Om rechts te ontlasten.

Ik verloor zo langzamerhand mijn koelbloedigheid. En wilde gewoon dat ze NU iets gingen ondernemen. Waarna een hele lieve dokter besloot dat ze in ieder geval dringend pijnstilling moest krijgen. Mijn held.

Extra frustrerend voor mijn moederhart. Ik mag haar niet tillen. Vanwege de bekkeninstabiliteit. En ja, ik heb dat een paar keer genegeerd. Maar het ging niet meer. Ik kon mijn kleine, in-en-in verdrietige meisje niet meer zelf dragen. Krak. Brekend moederhart.

Eindelijk kwam er actie. Een röntgenfoto. Van beide benen. Voor de zekerheid. Wachtend op de röntgenfotodokter bedacht ik dat ik een foto van Olief moest maken. Wat kan ik zeggen. Ik was mezelf niet meer. Jiri boos, AS DAT DOE JE TOCH NIET NU. Ja. Nee. Ik wist het ook niet meer. Nee natuurlijk niet. Ik maak nu geen foto.

En dan mag je ook niet mee voor de röntgenfoto. Omdat je zwanger bent. Krak. Opnieuw brak mijn moederhart. En in de kale, lege, donkere gang stond ik mijn tranen te verbijten. Omdat ik er niet bij kon zijn.

Het verhaal is eindeloos, ik weet het. Terug naar "trauma 1". Weer wachten. Ondertussen zag ik een hele witte man binnenkomen. Die aan de hartbewaking moest. En nog een huilend kind. En een jongen met een bloedneus. Ik las het "handenwas-protocol". 30 sec voor gewone behandelingen 1.30m voor een operatie. Borstel alleen gebruiken bij vuil onder de nagels.

Volgens mij staan ze in greys altijd met die borstel te schrobben. Wat dus wil zeggen dat ze altijd vieze nagels hebben.

En toen moest ze NOG eens op de röntgenfoto. Want de breuk stond er niet helemaal op.
En daar ging ik. Ik brak. Want er was dus een breuk. Mijn mooie gave meisje had een breuk. En ik brak mee.

Extra röntgenfoto dus.

En toen moesten we nog tot 21u wachten op "de gipser". In overleg met de kinderorthopeed zit ze van haar tenen tot haar bovenbeen in het gips.

Moederinstinct zegt me dat het goed is zo. Onhandig. Maar goed. Zodra het gips erom zat kalmeerde ze. En thuis wilde ze wel eten. En lekker slapen.

Img_0352 Img_0358

En lang leve pippi-langkous op tv. Aangezien ze niet mag staan. En dus nogal veel "telefisie" kijkt. Met het been op een kussentje.

and a warm welcome to my new best friend

Nou ziet u hier al weken dat idyllische filmpje van lieve Olief op de ski’s.
En gezien het aantal hits blijft dat filmpje goed scoren. Maar ondertussen gebeuren hier ook andere dingen. Ja. HEUS.

Ik heb namelijk ook nog zoiets dat beter bekend staat als "een leven". Een echt leven, buiten het internet.
En dat leven is momenteel nogal in beroering. En die beroering wordt dan weer veroorzaakt door "de zwangerschap".
Ja. Je zou het bijna vergeten. Maar in mijn buik groeit wederom een wonderschoon kindeke. WONDERSCHOON. En daarnaast ook wonderbaarlijk groot. Maar, thank god, het hoofdje is klein. Mijn kindekes staan blijkbaar altijd vooraan als de kleine hoofdjes worden uitgedeeld, waarvoor mijn innige dank. Aangezien dat hoofdje over enkele maanden als eerste door het geboortekanaal zal moeten gaan. Maar ik dwaal af.

Goed. Het kindeke is dus wonderschoon. Wondergroot. Het heeft een sjatzig klein hoofdje. En het ligt in een stuit. Niks verontrustends in dit stadium van de zwangerschap. Maar toch.
Daarnaast zorgt het kindeke op allerlei vlakken voor verwarring, waarover later meer. Het groeit goed, het beweegt goed en het ligt nu al dwars. What else is new. Ik dwaal alweer af. Terzake Astrid. Terzake komen.

Ik ging het namelijk eigenlijk hebben over: mijn bekken. Het bekken, u kent het wel. Dat stuk bot dat zeg maar de romp en de benen verbindt tot één geheel. Ja. Bent u mee. Goed. Mijn bekken verbindt die twee elementen van het menselijk lichaam zeg maar minder goed. Al met 11 weken zei mijn schaambeen "ho ho". Ja heus. Ik dacht eerst ook, wat hoor ik nu. En toen zei ze het nog eens. HO HO.
Waarna mijn linkerheup dit bevestigde en vanaf week 13 ook mijn onderrug het begaf.

Dat leverde een wandeltred op die nog het best te vergelijken was met die van een gans.

Maar na 5 sessies bij de fysio kreeg ik groen licht. Het bekken stond weer goed en dientengevolge zouden schaambeen, heup en rug zich ook weer fatsoenlijk gedragen. Waardoor ik weer als een gazelle door de wereld zou huppelen en de ganzenpas kon laten voor wat ie was. Dat was de afspraak. Ja.

Nou. Zag u al die foto’s van mij op de ski’s? Nee hè. Ik ook niet. En zag u mij als een wilde jonge gazelle door het beeld huppelen. Neen? Dat klopt.
En gisteren kreeg ik dan ook het definitieve oordeel.

INSTABIEL.

En alle oefeningen die ik trouw doe helpen daar geen zier meer aan.

Vandaar het warme welkom aan mijn nieuwe beste vriend. BB. Ook wel bekend als bekkenband.
Waarmee ik vanaf nu niet als een gazelle, maar zelfs als een jonge hinde door de Antwerpse Velden zal huppelen.  Applausje voor BB. Welkom in mijn zwangere instabiele leven. Bekkenband_2 

 

 

 

 

En u ziet het goed. Direct de zwarte band. Zonder ooit een judoles gehad te hebben. Hoppa. Dus kijk maar uit als je me onverwachts tegenkomt. Voor je het weet heb ik je in de, eh, koka – Yuko – Waza-ari…  Nou, voor je het weet heb ik je gevloerd dus.