and a warm welcome to my new best friend

Nou ziet u hier al weken dat idyllische filmpje van lieve Olief op de ski’s.
En gezien het aantal hits blijft dat filmpje goed scoren. Maar ondertussen gebeuren hier ook andere dingen. Ja. HEUS.

Ik heb namelijk ook nog zoiets dat beter bekend staat als "een leven". Een echt leven, buiten het internet.
En dat leven is momenteel nogal in beroering. En die beroering wordt dan weer veroorzaakt door "de zwangerschap".
Ja. Je zou het bijna vergeten. Maar in mijn buik groeit wederom een wonderschoon kindeke. WONDERSCHOON. En daarnaast ook wonderbaarlijk groot. Maar, thank god, het hoofdje is klein. Mijn kindekes staan blijkbaar altijd vooraan als de kleine hoofdjes worden uitgedeeld, waarvoor mijn innige dank. Aangezien dat hoofdje over enkele maanden als eerste door het geboortekanaal zal moeten gaan. Maar ik dwaal af.

Goed. Het kindeke is dus wonderschoon. Wondergroot. Het heeft een sjatzig klein hoofdje. En het ligt in een stuit. Niks verontrustends in dit stadium van de zwangerschap. Maar toch.
Daarnaast zorgt het kindeke op allerlei vlakken voor verwarring, waarover later meer. Het groeit goed, het beweegt goed en het ligt nu al dwars. What else is new. Ik dwaal alweer af. Terzake Astrid. Terzake komen.

Ik ging het namelijk eigenlijk hebben over: mijn bekken. Het bekken, u kent het wel. Dat stuk bot dat zeg maar de romp en de benen verbindt tot één geheel. Ja. Bent u mee. Goed. Mijn bekken verbindt die twee elementen van het menselijk lichaam zeg maar minder goed. Al met 11 weken zei mijn schaambeen "ho ho". Ja heus. Ik dacht eerst ook, wat hoor ik nu. En toen zei ze het nog eens. HO HO.
Waarna mijn linkerheup dit bevestigde en vanaf week 13 ook mijn onderrug het begaf.

Dat leverde een wandeltred op die nog het best te vergelijken was met die van een gans.

Maar na 5 sessies bij de fysio kreeg ik groen licht. Het bekken stond weer goed en dientengevolge zouden schaambeen, heup en rug zich ook weer fatsoenlijk gedragen. Waardoor ik weer als een gazelle door de wereld zou huppelen en de ganzenpas kon laten voor wat ie was. Dat was de afspraak. Ja.

Nou. Zag u al die foto’s van mij op de ski’s? Nee hè. Ik ook niet. En zag u mij als een wilde jonge gazelle door het beeld huppelen. Neen? Dat klopt.
En gisteren kreeg ik dan ook het definitieve oordeel.

INSTABIEL.

En alle oefeningen die ik trouw doe helpen daar geen zier meer aan.

Vandaar het warme welkom aan mijn nieuwe beste vriend. BB. Ook wel bekend als bekkenband.
Waarmee ik vanaf nu niet als een gazelle, maar zelfs als een jonge hinde door de Antwerpse Velden zal huppelen.  Applausje voor BB. Welkom in mijn zwangere instabiele leven. Bekkenband_2 

 

 

 

 

En u ziet het goed. Direct de zwarte band. Zonder ooit een judoles gehad te hebben. Hoppa. Dus kijk maar uit als je me onverwachts tegenkomt. Voor je het weet heb ik je in de, eh, koka – Yuko – Waza-ari…  Nou, voor je het weet heb ik je gevloerd dus.

Advertenties

21 thoughts on “and a warm welcome to my new best friend

  1. Oh hemel.
    De zwarte band.

    Noujoh. Ik ben al jaren
    vreselijk instabiel.
    Labiel noemen ze dat toch ook wel eens, hè?

    Maar wel bagger natuurlijk.
    Zo’n ding.

  2. @susy: daar bestaan ook banden voor hoor. Hoofdbanden. Vreeschlijk hip. Gebreid of gehaakt. En leuk ook als haaraccessoire…
    @Nicoleke: ik merk al verschil dus ben er eigenlijk wel blij mee.
    @Tascha: alles voor het wonderschone kindeke hè!

  3. Goed dat je nu al verschil merkt! Als het alleen voor de zwangerschap is, na ja, dat moet dan maar…
    Een zwarte band is trouwens wel handig om te hebben als vrouw, lijkt me?

  4. minder meis. maar alles voor het goede doel! en mijn kind stond vooraan bij de grote hoofden uitdelen en echt, da’s ook nie tof hoor. maar alles voor het goede doel =)

    sterkte!!!

  5. Ah, dat fenomeen dat jij wilt opstaan maar je bekken blijft zitten. Dusss. Blij dat je de bijkomende verschijnselen bijna net zo welkom heet als het kindje haha!

  6. ach die kennen we… al had ik zo’n afzichtelijk wit ding wat altijd van onder m’n t-shirt vandaan kwam. Hoe lager die zat, hoe beter ik het vond, maar ’t trok natuurlijk op niets.
    Maar deugd deed ie wel!

  7. Ik had ook zo’n BB. Maar ik vond het geen zier helpen. Of iets doen. Of steun geven. Niks. Ik voelde geen verschil. Maar misschien deed ik het helemaal verkeerd. Dat kan ook. Bij mij bleek Duuk op een zenuw te drukken. Au. Waardoor ik in maand 5 blauwe voeten kreeg als ik zat. En ik kon alleen maar zitten. Fijn. Gezien het feit dat ik ook nog een bloemenwinkel te runnen had. Maar goed. Als ik iemand als een hinde door de straten zie gaan ben jij het dus.

  8. Vloer je jezelf niet als je aan ’t judoën slaat?
    En tja, die band, die ligt hier ook nog wel in de kast. Sinds de trombose verfoei ik ‘m, want die heb ik toch maar fijn aan ‘m te danken. Ik snoerde ‘m heel erg strak vast, anders hielp ie niet. Had ik niet moeten doen denk ik. En ik had ‘m om als ik zat. Had ik ook niet mogen doen, maar mij was verteld dat dat heus mocht. Dus. Death to the bekkenbanden zou ik zeggen. Maar dat is mijn bescheiden mening.

  9. @Novy: joh. Dat is dus hartstikke hip tegenwoordig, iets met je bekken hebben!
    @Ilse: Tsja. Gelukkig helpt het wel maar leuk is anders inderdaad.
    @Door: yep. Zwart is het nieuwe. Eh. Zwart. Ja.
    @Inge: blijkbaar staan mijn kindekes vooral vooraan bij de grote lijven, haha.
    @Caroline: haha, ik moest zo lachen. Maar dat is het wel ja. Ik sta op. Bekken blijft zitten.
    @toet: nog een week of 22 ja. En ik ontdekte vandaag ook al een nadeel. “even snel plassen” is er niet meer bij nu. En dat terwijl ik nog steeds 456 keer per etmaal moet. Tsjen.
    @Manou: deze heb ik in bruikleen van de fysio, maar ik bestel zelf ook zeker een zwarte. Alleen al daarom.
    @Von: zitten is bij mij zo ongeveer het ergste. Maar dan mag ik de band dus juist niet om.
    @Ellen: je zou hem aan moeten zien. Zeer flatterend onder een leuk jurkje…
    @Sanneke: je schreef het al ja. Gelukkig heeft mijn therapeut me daar wel voor gewaarschuwd. En let nu ook extra goed op het strak aantrekken, want vergeet nooit jouw trombose-verhaal. Kan me zo goe voorstellen dat jij de band nu verfoeit!
    @Edje: En tis een echte Sint-V band! Jaja. Want daar zit dus ook mijn therapeut. Rechtsaf bij de kraamafdeling…

  10. Hè bah. Dat zo’n band nou weer nodig is om je de zwangerschap door te helpen. Maar het werkt and that’s what counts. Ik heb d’r geen enkele ervaring mee, ben een geluksvogel wat zorgeloze zwangerschappen betreft. Stond 12 dagen over tijd nog de de weekboodschappen in de auto te laden en de douche te schrobben. En toen vond Sterremans het wel genoeg en wilde eens even checken welke idioot dáár nu eigenlijk achter zat 😉

  11. Ik moest bij mijn tweede zwangerschap ook zo’n bekkenband aan. Maar die zag er niet zo hip uit. Het was zo’n lelijk orthopedisch ding in leer. Maar het hielp wel. Vanaf dat ik die band aan had voelde ik mij meteen een stuk stabieler.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s