broken leg, broken mum

Moederinstinct. Het is iets raars, iets wat ik niet kende. Tot ze geboren werd. Waarna het me toch nog een soort van overviel. En al snel kon ik huilhuiltjes en hongerhuiltjes en slaaphuiltjes onderscheiden. Stond ik midden in de nacht naast haar bed toen ze stilletjes bleek te hebben overgegeven. Sta ik soms ineens te vroeg bij het kinderdagverblijf. Waarna blijkt dat ze inderdaad een mindere dag heeft.

Afgelopen vrijdag stond ik in de supermarkt. En liet ik rond 17.15 mijn zak tomaten vallen. Bij de kassa. Doeme.

Olivia liep door het huis. In haar hand een mini-jampotje van bonne mamam. Die hadden we gekregen in een hotel onderweg. Detail.
In het jampotje een grote knikker. Van de supermarkt. Ja. Diezelfde supermarkt als waar ik mn tomaten liet vallen.

Om 17.15 hoorde Jiri iets vallen. Tik. Waarschijnlijk de knikker. En 1 tel later Olief. Boem.

Ik kwam een half uurtje later thuis. En hoorde haar buiten al huilen. Onophoudelijk. Jiri wist het ook niet meer. En zijn moederinstinct. Vaderinstinct. Naja. Dat dus. Vertelde hetzelfde. Dit is niet goed. Olief huilt nooit lang. Ze kan heel goed jammeren ja. En pijntjes uitentreuren uitbuiten. Maar de laatste keer dat we haar zo hadden horen huilen dateerde van vlak na de geboorte.

Staan wilde ze niet. Maar waar het pijn deed? Niks te zien aan haar benen. En als je vroeg waar het pijn deed, kon ze niet reageren. Of ze reageerde wel, maar dan deed alles pijn.

Van de weersomstuit moest ik zelf ook heel hard huilen. Om mijn kleine meisje. Die zo’n groot verdriet had.

De vervangende huisarts had geen idee wat er was. Draaien, duwen, alles leek te gaan met haar beentjes. Maar erop staan wilde ze echt niet. En iets uitleggen lukte haar ook niet. Maar ze had wel een blauwe plek op haar linkerbovenbeen. Dus daar zou een probleem kunnen zitten.
En zo belandden we op vrijdagavond in onze eigen grey’s anatomy.
Oftewel op de spoed. Waar Olief terecht kwam in "trauma 1". Geen grap, ze lag echt daar. Ik keek ondertussen hoopvol rond, want wie weet had McDreamy wel dienst. Maar helaas, we kregen arts-assistent VanderTol. Of zoiets.

Ik kijk graag naar doktersprogramma’s. Dus ik weet ook wel dat er dan 10 verschillende artsen en leerlingen en assistenten en verpleegkundigen langskomen. Die je steeds hetzelfde vragen. "wat is er gebeurd? Waar heeft ze pijn?" Kunnen ze dat niet aan elkaar doorgeven??

De arts-assistent wist het ook niet. De bijgeroepen arts wist het ook niet. Haar linkerbeen werd van onder tot boven bevoeld. Bewogen. Bekeken. Olief krijste elke minuut wat harder. En toen gingen de artsen even weg. Ik zei nog, haal anders dokter Shepherd erbij. Misplaatst grapje van nerveuze moeder.
Olief kalmeerde even. En sprak 2 wijze woorden. Tussen de snikjes door. "andere been".
Oh My God.

We hadden ons al die tijd op het verkeerde beentje gericht.

Gek genoeg had ik in het allerbegin even het idee dat het rechts was. Tot ze rechts haar teentjes gewoon bewoog. En links leek zo slap te hangen. Redeneren had mijn moederinstinct dus weten te verdringen.

Ze moest weer gaan staan. auwauwauw. Ze zette inderdaad al haar gewicht op links. Om rechts te ontlasten.

Ik verloor zo langzamerhand mijn koelbloedigheid. En wilde gewoon dat ze NU iets gingen ondernemen. Waarna een hele lieve dokter besloot dat ze in ieder geval dringend pijnstilling moest krijgen. Mijn held.

Extra frustrerend voor mijn moederhart. Ik mag haar niet tillen. Vanwege de bekkeninstabiliteit. En ja, ik heb dat een paar keer genegeerd. Maar het ging niet meer. Ik kon mijn kleine, in-en-in verdrietige meisje niet meer zelf dragen. Krak. Brekend moederhart.

Eindelijk kwam er actie. Een röntgenfoto. Van beide benen. Voor de zekerheid. Wachtend op de röntgenfotodokter bedacht ik dat ik een foto van Olief moest maken. Wat kan ik zeggen. Ik was mezelf niet meer. Jiri boos, AS DAT DOE JE TOCH NIET NU. Ja. Nee. Ik wist het ook niet meer. Nee natuurlijk niet. Ik maak nu geen foto.

En dan mag je ook niet mee voor de röntgenfoto. Omdat je zwanger bent. Krak. Opnieuw brak mijn moederhart. En in de kale, lege, donkere gang stond ik mijn tranen te verbijten. Omdat ik er niet bij kon zijn.

Het verhaal is eindeloos, ik weet het. Terug naar "trauma 1". Weer wachten. Ondertussen zag ik een hele witte man binnenkomen. Die aan de hartbewaking moest. En nog een huilend kind. En een jongen met een bloedneus. Ik las het "handenwas-protocol". 30 sec voor gewone behandelingen 1.30m voor een operatie. Borstel alleen gebruiken bij vuil onder de nagels.

Volgens mij staan ze in greys altijd met die borstel te schrobben. Wat dus wil zeggen dat ze altijd vieze nagels hebben.

En toen moest ze NOG eens op de röntgenfoto. Want de breuk stond er niet helemaal op.
En daar ging ik. Ik brak. Want er was dus een breuk. Mijn mooie gave meisje had een breuk. En ik brak mee.

Extra röntgenfoto dus.

En toen moesten we nog tot 21u wachten op "de gipser". In overleg met de kinderorthopeed zit ze van haar tenen tot haar bovenbeen in het gips.

Moederinstinct zegt me dat het goed is zo. Onhandig. Maar goed. Zodra het gips erom zat kalmeerde ze. En thuis wilde ze wel eten. En lekker slapen.

Img_0352 Img_0358

En lang leve pippi-langkous op tv. Aangezien ze niet mag staan. En dus nogal veel "telefisie" kijkt. Met het been op een kussentje.

Advertenties

28 thoughts on “broken leg, broken mum

  1. Ach wat zielig! Ook voor jou natuurlijk. Geen moeder maar ik kan me voorstellen dat het vreselijk is als je haar dan niet mag dragen en niet mee mag naar de rontgen.
    Sterkte met de prinses. Ze ziet er wel content uit op die laatste foto moet ik zeggen. Ze vindt het nu vast hartstikke interessant.

  2. Wat een rot avontuur. Arm vader- en moederhart, arm Oliefje. Oh nee, been Oliefje.
    De kleindochter van onze achterburen heb ik op dezelfde leeftijd met zo’n gipsbeen rond zien lopen (van de trampoline gevallen). Ze klauterde er zo mee de glijbaan op, die achter ons huis, die geen trap heeft en waar je dus echt heel onhandig op moet klimmen. Zij deed het met gipsbeen moeiteloos. Dat doet Oliefje vast ook straks, als de ergste schrik achter de rug is.

  3. Jeetje, wat een verhaal! Arme Olief en arme ouders. Gelukkig huilt ze nu niet meer, dus ik denk dat ze eindelijk het juiste been hebben gevonden!

    Beterschap!!

  4. Ach, gossie. Ik voel met jullie, hebben hetzelfde gehad met zoonlief, ook rond die leeftijd. je zal je nog verbazen over hoe handig ze over een paar dagen al is, met gipsebeen. Maar leuk is het niet en al helemaal niet handig! Beterschap!!

  5. jeetje wat een verhaal weer. die kleine olivia met een heel been van gips!
    sterkte met je kleine meissie!!

    liefs linda

  6. Ik zeg het altijd: Skieen is niet gevaarlijk. Knikkeren dus wel….

    Wat zielig….Olief met dat gipsbeen…..héél veel sterkte. Voor jullie allemaal.

  7. en dan dus wél ongeschonden al die pistes afstuiteren! Maar ik ben er ondertussen achter, deuken, breuken, butsen builen gaan allemaal synchroom op met verwondingen aan het moeder hart. Sterkte met het beentje. En sterkte met het hart!

  8. Oh. Ik moest er gewoon van huilen. Bah. Kleine kindjes moeten geen benen breken en pijn hebben.
    Beterschap! Voor het beentje en het moederhart.

  9. Kan me voorstellen dat je moederhart af en toe krak zei. Zo zielig als je kindje zo ziet. Ik ken het; zoon heeft het ook gehad. Liep wel heel vrolijk met een gipsen poot op het parket. Hoorde je elke keer ‘boink!’. Knuffel voor Olief en ook eentje voor jou!

  10. Het andere been! Wat zielig! En het doet zo’n pijn, weet ik na twee gebroken polsen, een gebroken bovenarm en een gebroken onderarm… Dat huilen is niet te faken nee. Gelukkig heelt alles een stuk sneller bij kleine soepele meisjes, vooral als ze veel Pippi mogen kijken. Nu jij nog.

  11. Heb je verhaal ademloos en met af en toe ook een krakend moederhart (want ik kan me dat dan zo goed voorstellen) gelezen.
    Jouw arme Olief, wat een pijn en wat een avontuur. En die twee wijze woorden tussendoor… De slimmerd.

  12. och wat een nachtmerrie. kippevel. fijn die onderste foto, kon ik weer rustig ademhalen =)
    hopelijk snel beter beentje voor ons stoertje!!!

  13. Ach arm meiske… Dikke kus voor haar!

    Mijn moederinstinct werkte vorig jaar niet. Hij rende tegen de zandbak. Huilen. Huilen. Ik dacht, joh valt wel mee. s’ Avonds nog huilen. Nou dan maar een zetpilletje. Volgende dag niet willen lopen. Okeeee, dan maar naar de huisarts, en ziekenhuis, en gipskamer. Voet gebroken….

  14. Onze dröpkes zijn wel heel sociaal naar elkaar hè? Ligt de ene in de kreuk, de ander ook direct.
    Arm meisje, arme mama. Hoop dat ze snel herstelt, dan kan jouw moederhart daar ook aan beginnen.

    Ik zag de kinderarts vandaag aan voor iemand van de technische dienst. Waardoor ik dus alleen maar zei: “neem dat toetsenbord maar mee ja, das kapot”. “Mevrouw, ik ben de dokter”.

    “Doet u mij één McDreamy aub!”

  15. Och gossie. Wat een gedoe. En dan ook nog zonder leuke dokters. Ben zelf meer van House, die had het vast wel geweten. Nadat ie eerst alle andere lichaamsdelen had behandeld.

  16. Oh hemel, dat wil dus nooit meemaken. Al bestaat de kans natuurlijk wel met zo’n twee bengels.
    Maar Olief staat echt met alles, zo’n schoon kindje, zelfs met een gips 😉

  17. @allen: heel erg bedankt voor alle superlieve reacties. Doet echt goed!!
    Inmiddels stiefelt ze op haar eigen wijze door de kamer. “olivia sleeën”. Wat betekent dat ze een soort van schuifmove maakt om zich te verplaatsen. Vind het ongelooflijk hoe snel ze eraan gewend is, het gewoon accepteert en ermee omgaat.

  18. pfffff… heb t gewoon benauwd bij je verhaal. bid heel veel schietgebedjes en hoop dat ik het met nova nooit mee hoef te maken…vind t erg dat jullie hier wel doorheen moesten/moeten…

  19. germ, germ!
    Kan me zo goed voorstellen dt je hele lijf haat op dat moment wil stroosten en hoe pijn het doet als dat niet kan!
    Dikke vette smakkerd voor Oliefje!

  20. Och, wat sneu voor die kleine meid. En o zo herkenbaar dat brekend moederhart. 3 Dagen voor ik van onze dochter beviel, viel onze toen 3-jarige zoon van de trap. Helemaal van boven naar beneden. Hij werd compleet door de mangel gehaald bij de Spoedeisende Hulp en ook ik mocht niet mee naar de rontgen en kon hem niet dragen. Achteraf viel het gelukkig mee en kwam hij er met wat builen en schrammen en een nachtje ter observatie goed vanaf. Dus terwijl ik jouw verhaal las, zag ik het mijne voor me. Geef Olief maar een dikke knuffel. Ook al kent ze me niet.
    Groetjes Kelly

  21. Och arme… Ik heb meegelachen (“andere been”) en meegehuild (mama mag niet knuffelen, tillen, etc.). Wat een prachtig verhaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s