4 blauwe ogen

Vervreemdend. Dat is het. 2010. Vervreemdend. En medisch. Want dit weekend bevond ik mij wederom in een aflevering van Greys Anatomy.

Om 3u ’s nachts stonden er 3 brandweermannen uit ons alpendorp hier in de woonkamer. Naast mij zat lieve Olief. Wakker geschrokken.
In mijn hand een koude doek. Vol bloed. En alles deed geloof ik pijn. Vooral mijn neus. "mama neusje pijn? Mamma neus cassé?" Maar het kon me eigenlijk niet zoveel schelen.

Dat bloeden was overigens niet gek, als je je bedenkt dat ik ongeveer 45min daarvoor uit ons bed was gevallen. Ons bed op hoogte. Waar ik 100 keer per nacht uitga om te plassen. Ook nu. Alweer. Alleen ging er nu iets mis. En ineens suisde ik ongeveer 1m20 naar beneden. Vervreemdend.
Iets in mij wilde de baby beschermen. Dus had ik mijn armen om mijn buik. En raakte mijn neus als allereerste de grond. Toen een stukje buik. Toch. Een heup. Een knie.

En dan lig je daar. En dat is dus vreemd. Net alsof je naar jezelf kunt kijken. En ik dacht steeds. Dit is een droom. En nu word ik wakker. En dan is er niks aan de hand. Maar dat gebeurde maar niet. De nachtmerrie bleef maar duren.

In dit dorp is er overdag heel veel medische hulp. Voor alle skiërs die onderuit gaan. Maar in het midden van de nacht dus mooi niet.
En al helemaal niet voor 5 maanden zwangere moeders die uit bed suizen als ze moeten piesen.

Oh damn it. De  baby. De baby. Beweegt niet.
Echt, alles kon me gestolen worden. De neus. De heup. De knie.
DE BABY BEWEEGT NIET. En de baby beweegt de laatste tijd juist heel veel. Heel veel. En nu niet.
Ik was zo kalm en toch zo in paniek.

Ik wilde een dokter. Een dokter die me kon bevestigen dat de baby gewoon sliep. Dat er niks aan de hand was.
Maar er was hier geen dokter.

En dan staan er dus om 3u ’s nachts 3 brandweermannen in de woonkamer. Met instructies op een briefje. En met een dokter aan de telefoon.
Conclusie was dat ik naar het dal moest. 40 km de berg af. Naar het ziekenhuis.
Wat betekent.
In de ambulance van de brandweer 10 km naar beneden. Waar team 2 de brandweer aflost. En de rit werd vervolgd, nog eens 30 km naar beneden.

Een uur later waren we in het ziekenhuis. Waar ze geen röntgenfoto van mijn neus konden maken vanwege de zwangerschap. Dus moesten ze voelen. VOELEN. Aan mijn gebroken neus. "ja, die is gebroken".

En dan de baby. DE BABY. Die neus kon me dus echt gestolen worden.
Ze voelden wat aan mijn buik.
En besloten dat ik toch naar een ander ziekenhuis moest. Voor een uitgebreide echo. Van lieve kleine nog steeds niet bewegende baby.

Ik kon nog even naar het toilet. Eindelijk kon plassen. Op een heel vies toilet. Vol bloed. Niet van mij. Gatver.
En maar voelen aan mijn buik. Hey baby. Schop me nou eens. Of kriebel met je kleine handjes. Geef me nou een teken dat het goed is.

Een nieuwe ambulance in. Weer andere mensen naast me. Weer allerlei vragen. Weet u welke dag het is? Weet u waar u bent? Maar ook: waar bent u verzekerd.
4u ‘snachts. Gebroken neus. Bont en blauw. Niet bewegende baby. En dan moet je dus kunnen bedenken waar je bent verzekerd.

Ziekenhuis 2. Een donkere kraamafdeling in de nacht. Lange gangen.
En dan eindelijk, de gyneacoloog.
Een hele lieve, hele rustige, ervaren gynaecoloog.
Die mij bevestigt dat het heel goed is dat ik naar het ziekenhuis ben gebracht. En die me belooft alles goed na te kijken.
Waarna eindelijk, EINDELIJK, de echo wordt gemaakt. Hij zoekt en zoekt. En dan, na waarschijnlijk korte tijd die voor mij eindeloos leek te duren zien we het hartje. Het kloppende hartje.

Het was het eerste moment waarop ik weer kon huilen. Huilen van opluchting. Goed zo kleine sterke baby.
Ik ben zeg maar op de billen van de baby gevallen. Precies de billen. Die het meeste kunnen hebben. Niet op het hoofdje. Niet op de voorliggende placenta. Nee, de billetjes.

De echo duurt een half uur. Waarop ze wel het een en ander hebben gezien, maar niks zorgwekkends voor nu. Zo te zien geen bloed in de buik. Voor de zekerheid wel een inenting. (ik ben Anegatief, Jiri positief. Baby kan dus + zijn en als we dan bloed uit zouden wisselen kan dat gevaarlijk zijn).

Het is 7u ’s ochtend. De gynea wil me op een kamer leggen. Maar ik wil zo graag terug naar Jiri en Olief. Onvoorstelbaar. In een nacht weer even met mijn (gebroken) neus op de feiten gedrukt. Ze zijn mijn liefsten. Ik hou zoveel van ze. En ik moet ze vasthouden. Zien. Ruiken. Knuffelen.

Ik wil gewoon naar boven. Naar ons huisje in de bergen.

Ik ben inmiddels weer boven. Het gaat naar omstandigheden heel goed. Een bloedvlek bij het bed als stille getuige. Het is echt gebeurd. En ik besef het nog steeds niet.

Ik vertel het dus vaak. Zou ik het dan gaan beseffen? Een ding begint tot me door te dringen. Ik heb gewoon heel veel geluk gehad. Echt zoveel geluk.

Want de baby doet het goed. Gewoon goed. Mijn knie is beurs. Mijn heup is beurs. Mijn buik is gevoelig maar niet meer dan dat. De schaafwonden zijn opgedroogd. Mijn neus is dik en groen. Maar de breuk staat recht. Goeie hoop dus dat ik Dr. Sloan aka Mc Steamy niet nodig zal hebben om hem recht te laten zetten.

En ik heb nu dus 4 blauwe ogen….

Advertenties

24 thoughts on “4 blauwe ogen

  1. Halloooo heej, dat is schrikken! Wat zullen jullie geschrokken zijn! Die neus en al dat blauws kan je dan vast gestolen worden; als de baby het nog maar doet.

    Gelukkig is het goed afgelopen. Voor baby en voor jou. Doe je voortaan iets voorzichtiger met uit bed stappen?

    Pffff, wat een schrik. Sterkte met opknappen! Is baby inmiddels ook van de schrik bekomen en weer aan het bewegen?

  2. pfffff…. zit echt helemaal met tranen in mijn ogen. wat heftig zeg. ga t nu nog een keer rustig lezen, omdat ik daarnet heel snel las om te zien hoe het met de baby ging 😉

    oh en mark sloan is mc steamy, niet mc dreamy. (dat viel me de eerste keer lezen dan wel op, maar ja, toen wist ik al dat het met de baby goed ging, haha)

  3. Oh jee…dat is schrikken..ik heb eerst helemaal naar beneden gescrold om het “einde” van dit verhaal te leuen. Beterschap….pas goed op je op!

  4. wat een nachtmerrie idd. wachten tot je die kleine voelt en hoe lang kan dat dan duren zeg!!! gelukkig kon je terecht voor een echo en gelukkig was alles ok =) wat een geluk (bij het spreekwoordelijke ongeluk). wat doe je dan ook in zo’n hoog bed trouwens?!! grmbl! ; )

    sterkte met bijkomen van de schrik. en van de pijn en blauw enzo ook natuurlijk. maar vooral van de schrik!

  5. Hey As,

    Jezus wat een verhaal!!Heel veel sterkte gelukkig is alles goed gekomen…en is de baby nog goed. wat zal jij een nacht en stress gehad hebben, doe rustig aan en as goed op jezelf!!Zal aan je denken!
    dIkke kus

  6. hey astrid,

    jeetje, ik zit gewoon je hele verhaal met kippevel en tranen te lezen. ik denk dat ik wel weet hoe bang je geweest moet zijn! ben blij dat alles goed is met je ukkie en met jou(oke, op je gebroken neus en blauwe plekken na dan)
    geen gekke dingen meer he verder in 2010, het is nu mooi geweest!
    rustig aan…

    liefs lin

  7. @Daan: dank je daan, lief.
    @kikkertje: ik lig nu in de woonkamer. Met bergzicht en op een gewone hoogte! En ja, baby beweegt weer goed nu. De afstandsbediening is alweer van mijn buik geschopt!
    @Anita: oei ja. ik dacht steamy en typte toch dreamy blijkbaar. 🙂 Snel aanpassen.
    @Ellen: dank je. Alles gaat goed nu hoor!
    @Inge: Tsja. Dat is zeg maar zo vanzelfsprekend, ons bed hier. Bij Olief lag ik er ook in, nooit problemen gehad. Ironisch genoeg hadden we het er wel die avond nog over gehad. Vanwege mijn bekken. Goed, lig nu dus laag.
    @Riet: ja, ik heb nu natuurlijk wel een heel natural carnavalsmasker. Als griezel.
    @Es: dank je lieve Es! Alles gaat goed. Hoop bij jullie ook! huisje??
    @Linda: ja het is heel gek. Hoe alles dan ineens stil lijkt te zijn. En de kleine het enige is wat nog telt. En je zo bang bent en toch zo kalm blijft. Dank je voor je lieve reactie!

  8. Was inderdaad schrikken om je bericht te lezen! Gelukkig is alles goed met de baby!!

    Slaap vanaf nu maar lekker dicht tegen de grond hoor, dat je zo een val niet meer meemaakt!!

    En laat je daar maar goed in de watten leggen!

    Elke

  9. jeetje wat een verhaal. Wat zul jij geschrokken zijn. GElukkig is alles goed met de baby! En ook met jou? Die blauwe plekken enzo genezen wel weer. Maar een gebroken neus lijkt me heel, heel pijnlijk. Sterkte!

  10. Wat heb je er een mooi verhaal van gemaakt. Ik krijg weer tranen in mijn ogen na het lezen. Moederliefde is echt een oergevoel!

    Heel veel liefs vanuit het vlakke land.

    mama

  11. Hoi Astrid!
    Nou je bent een echte Koelman, alles tegelijk! Stop er nou maar mee, zo is het wel genoeg. Ik wens je heel veel beterschap en kan me vreselijk goed voorstellen hoe je je gevoeld heb, dat je eenmaal het hartje weer hoorde. Wees maar voorzichtig en doe rustig aan.
    liefs uit het eveneens sneeuwwitte Limburg,
    Ron, Erna en kids

  12. Ik moet alweer janken van je verhaal, ik vind het gewoon helemaal bagger. Doe RUSTIG aan en pies voortaan gewoon in bed of zo. Is ook lekker warm trouwens.

    Dikke kus

  13. O Astrid,
    Wat moet dát eng geweest zijn. Zo graag de baby willen voelen en dan die akelige stilte in je buik. Nu ik het zo lees krijg ik weer de kriebels (ook al van je tweets). En wat een heerlijke opluchting als alles dan gewoon goed blijkt te zijn.
    En al zijn die neus en alle blauwe plekken dan een beetje bijzaak, hopelijk zijn ze wel heel snel over.

  14. Ik lees nog niet zo lang bij je, maar ben helemaal onder de indruk van je verhaal. Wat een nachtmerrie! Heel erg mooi verwoord, want hoewel ik je eigenlijk helemaal niet ken, leef ik intens met je mee. Sterkte! En wat fijn dat het met de baby goed is. Wat een kanjer!

  15. jeetje Astrid, wát een verhaal zeg.
    zit net als al die anderen gewoon te janken en te scrollen. o-please laat het goed zijn met beebje. EN gelukkig! alles is goed, die blauwe plekken en die neus zijn bijzaak. Laat je maar lekker verwennen! En nu niet meer van die rare acties hè?

  16. Onverantwoord, die bedden op klossen 😉
    Maar wat ben ik ook blij voor je dat alles goed is met de baby. Ondanks de neus, de knie, de heup en de blauwe ogen. Die kunnen je dan inderdaad gestolen worden.
    Ik ken de momentjes nog dat ik dacht, wat is het toch lang stil in m’n buik, en dan begon ik net zo lang en heftig te wiebelen en te porren tot er weer leven kwam =) Jouw babietjes slaapt gewoon heerlijk ‘snachts. Heerlijk vooruitzicht!

  17. potdikke hé, je hebt altijd baas boven baas. ik stuiterde op mijn billen (en staartbotje. au.) de trap af met elske. maar die klappen ving ikzelf dus op, niks buik. maar mens, wat zal je je angstig en ongerust hebben gevoeld. en au!
    beterschap meissie!

  18. he getver wat een eng verhaal! Lees het nu pas. Wat zullen jullie bang geweest zijn…Gelukkig gaat alles goed nu. Pfiew!
    Kunnen we toch nog samen in het St V 😉

  19. Nou ja zeg. Ik wil het logje hieronder dus linken. Je weet wel, over die namen die eindigen op een Griekse y. 🙂
    Lees ik ineens dit. Mens, wat moet jij geschrokken zijn. Ik schrik me al rot… Hoe is het ondertussen met je neus(je)?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s