Over het ondergebuikte kindje

24 weken zwanger was ik vrijdag.
En iets in mij zegt sinds kort dat onze kleine lytse poppe (met dank aan geartsje voor deze briljante gebruikersnaam) een beetje het "ondergeschoven kindje" dreigt te worden. Of ondergebuikte kindje. Net hoe je het wil zien natuurlijk.

Maar feit is gewoon dat deze kleine nog in mijn buik zit. Terwijl Olief daar, thank goodness, al ruim 2 jaar uit is. (je zou er toch niet aan moeten denken dat ik haar nu nog zou moeten dragen, een heuse olifantendracht. Echt. R.E.S.P.E.C.T. voor alle olifanten in deze wereld).
En eerlijk is eerlijk. Mijn aandacht gaat voornamelijk uit naar Olivia. Met mijn nederige excuses naar de kleine baby in de buik.

Verder ben ik dus niet zo van de babytellers. Of tikkers. U kent ze wel. Die afteldingen. Met bloemetjes of hartjes of een heuse baby in beeld. Geavanceerde shit natuurlijk. En ik vind het geweldig bij anderen. Maar gewoon niet mij. Het past niet bij mij.
En daar waar ik bij Olief tot een week of 20 nauwkeurig kon vertellen welk lichaamsdeel of orgaan zich nu weer aan het ontwikkelen was moet ik dat antwoord deze keer schuldig blijven. Ik heb geen idee.

Verder transformeer ik alras weer in een walrus. Of walvis. Net welke reus onder de zoogdieren je prefereert.
En hoe groot het wonder in mijn buik ook is. Ik had toch de stiekeme hoop dat ik deze zwangerschap een iets hoger celebrity-zwanger gehalte zou hebben. Ik bedoel. Bekende moeders lijken er gewoon nooit uit te zien als een opgeblazen walrus. Neen. Die zijn 9 maanden lang fris en fruitig. Met glanzende haren, een ieniemienie buikje en blozende kaken schrijden ze 1 week voor de uitgerekende datum nog over de rode loper op een of andere première. 

Daar waar ik nu al, waggelend als moeder de gans, aan mensen moet zeggen dat ik nog 4 maanden moet. Terwijl deze mensen rekenen op een antwoord in de categorie "over 2 weken". Oei.
Ja.
Oei.

Blozende wangen heb ik dan weer wel. En hoe! De blauwe ogen zijn inmiddels geel-groen en paars. En die kleurtjes zakken langzaam mijn wangen in. Een boeiend fenomeen. En ik wacht met spanning op de dag waarop ik wakker word met paars met gele borsten en een groene buik. Doet het vast ook leuk op feesten en partijen.

En ja.
Wat kan ik vertellen over het prachtige lytse popje (mag ik dat ook zo zeggen Geartsje? Of moet het poppe blijven?) in mijn buik?
Nou. Dat LytsePopje groeit. En schopt. En wiebelt en draait.

LytsePopje praat momenteel nog niet zoveel, maar luistert des te meer. Aangezien Olief dagelijks door mijn navel enige informatie meent te moeten doorgeven.
"kijk es baby, Olivia kan goed skiën hè. En dat is popje. Popje is Joze. En sneeuw. Olivia gaat een kusje geven. Dag baby".

Maar ik weet zeker dat het wederom een wonderschoon kindeke is. En lief. Ja. Echt de allerliefste Lytse Poppe van de hele wereld.

Kijk maar.

Lytse Poppe, 4 feb. 2010.
Echo 

Advertenties

20 thoughts on “Over het ondergebuikte kindje

  1. geweldig. een nederlandse belg die fries praat. hahaha ; )
    en natuurlijk maak je e.e.a. straks dubbel en dwars goed als lytse poppe straks uit die hopelijk niet echt groene buik is gekomen!

  2. wat lief van olivia!
    en ja., hier soms ook schuldgevoel tov elske. maar geloof me, die eist haar portie aandacht ook wel op, niet alleen van mama. ook broer en zus zijn dol op haar en dát is weer een voordeel dat bente niet had.
    prachtig koppie op de echo foto!

  3. Ik vind zo’n echo toch altijd weer wonderbaarlijk mooi. Wat een prachtige Lytse (?) Poppe heb je in je walrus buik. Haha!

    Oh sorry.
    Daar mag ik zeker niet om lachen he?!

  4. Herkenbaar dat de tweede zwangerschap even tussendoor lijkt te komen. Het gaat daarentegen ook veel sneller voorbij dan de eerste, gevoelsmatig dan he? Prachtige echo-foto.

  5. Lytse Poppe = kleine baby
    Lytse popje is dus kleine baby’tje.
    Lyts popke is dus beter. (ook met een k dus)

    Zo’n tweede zwangerschap is inderdaad heel anders dan een eerste. Die tweede doe je er zo even tussendoor en erbij.
    De derde keer zette ik zelfs op de kalender hoeveel weken ik was, anders moest ik iedere keer opnieuw tellen vanaf de eerste dag van mijn laatste menstruatie.

    Ik vind het trouwens geweldig, een lytse poppe in Antwerpen =).

  6. Há heul herkenbaar. Kindje in de buik is gewoon (al klinkt het wat bruut) nog niet zo boeiend als de spectaculaire belevenissen van je oudste en tot nu toe enigste kindje. Die alles voor het eerst doet. Nog steeds. Wij maakten het goed door rond de dertig weken eens voor zo’n 3d echo te gaan. Wat we bij Jelle dus niet hadden gedaan maar we wilden dit binnenbuikse kleintje eens extra in de kijker zetten. Overigens is dat ‘positieverschil’ snel over straks. Over zo’n maand of vier!

  7. @Inge: uiteraard. UITERAARD. Dan krijgt LP een heleboel nieuwe eigen logjes!
    @Miek: ik vrees vooral dat Olief onze kleine LP straks als een soort baby born door het huis zal gaan sjouwen ja… 🙂
    @Nicoleke: daar mag je best om lachen. Ja hoor. Zachtjes. En in t geniep.
    @Maaike: klopt, het gaat ongemerkt en dus veel sneller.
    Geartsje: maar dat is geniaal. Want die -ke is ook een echte vlaamse verkleinvorm. En zo komen alle nationaliteiten van ons lyts (zonder e dan?) popke zomaar samen! #en ga me snel opgeven voor de cursus fries voor beginners…
    @Caroline: ik vind het soms zo lullig van mezelf. Haha. Puur psychisch uiteraard. Hoewel. Terwijl ik dit schrijf word ik extra hard geschopt. Tsjen…

  8. Ohhh wat een mooie baby! Ik moet nu meteen aan Samuel denken, hij was 5 toen ik zwanger was van Svenja en toen hij mee mocht naar de dokter zag hij de echo-foto en riep: “Nou ….zo een grijze baby nemen we niet hoor!”

    Heel herkenbaar wat je verder schrijft, was bij mijn 2 e zwangerschap ook zo en bij de 3 e nog meer:) Ik liep altijd als een walrus-die-zwanger-is-van-2-babywalrusjes en eind mei zei de mevrouw aan de supermarktkassa ook zo lief: “Ahh je hebt het zo achter de rug, gelukkig ben je niet in de zomer zwanger!!!”
    Haha ik was 23 august uitgerekend.

  9. Ik heb nu ook helemaal niet de neiging om een babyticker te plaatsen. Dat was de eerste gadget die ik op m’n log plaatste toen ik begon, maar nu denk ik: been there, done that! En aan buikfoto’s doe ik niet, dat is gewoon vragen om problemen: de lezers zullen én masse vertrekken en never nooit meer terug komen.
    Wat ook zeker is, is dat ik geen mooie zwangere word. Ik straal wel (volgens anderen dan hè, ik voel me vooral misselijk) maar ik word een TON. Ach ja, één geluk: de vorige keer paste ik hoe dan ook binnen 8 weken weer in m’n skinny.

  10. @Ellen: die tekst is gewoon briljant. “zo’n grijze nemen we niet hoor”. haha.
    @Joel: ik zie toevallig net bobsleeërs op eurosport. En denk nu. Ach. Die dikke buik is zo gek nog niet. OMG. Je zal maar zulke dijen hebben. Die raak je volgens mij dus nooit meer kwijt. En die zullen ook never nooit in een skinny passen…

  11. Volgens mij normaal. Dat die 2e zwangerschap er soort van “bij komt”. Gezien ook alle reacties.

    Ik heb maar in m’n agenda gezet hoeveel weken ik ben en heb compleet niet nagedacht over zwangerschapsgym of yoga ofzo…
    Toen de verloskundige laatst begon over de bevalling had ik zoiets van: huh … nu al?

  12. Inderdaad, heel herkenbaar. Bij de eerste is alles zo nieuw, wist ik ook precies wat er in welke week gebeurde, wat eraan groeide. En nu? Ik heb werkelijk geen idee. Schrijf in m’n agenda af en toe hoever ik ben. En ik plaatste dus zo’n ticker, zodat ik het zelf ook nog even weet.

    En walrusvormingen… muhaha, hoe dikker nu, hoe sneller het er straks weer af is. Toch?!

  13. Nee joh, zo’n gave giraffe-groeimeter past veel beter bij jou 😉

    Ik, Ms Schuldgevoel, heb er wel even last van gehad dat ik minder met mijn buik bezig was dan bij Sterre. Ik zat de 2e keer ook niet op zwangerschaps’gym’. En ik lag veel minder vaak op de bank m’n buik te voelen. En toen Sim eruit was, toen voelde ik me ineens weer schuldig tegenover Sterre dat ik ’s ochtends in bed niet meer háár op mijn buik had liggen, maar Sim.
    En toen ben ik maar opgehouden met die schuldgevoelens, want dat vond ik té sneu van mezelf. En het sloeg uiteindelijk nergens op, maar dat zag ik pas toen mijn hormoonhuishouding weer een beetje op regel was =)

  14. Oooh, wat moest ik lachen om je blozende wangen. ’t Mag vervelend zijn allemaal, maar je weet ’t leuk te brengen.

    En dankzij Geartsje is Neeltje ook geregeld een lytse poppe genoemd. Ook dankzij een mevrouw die Neeltje erg lief vond in de Aldi overigens. 🙂

  15. Hoi As,

    Oh jee, heb juist bijgelezen wat er allemaal gebeurd is!! Djeezus, dat moet verschrikkelijk geweest zijn, ik zat zelf mijn nagels af te bijten bij het lezen van de tekst (over je val he) maar GELUKKIG is dat kleine wonder ongeschaad en believe me dat gaat een even schoon en groot en fantastisch en mooi en cool wonder zijn als die andere kapoen! Op tijd beentjes omhoog! En voor die walruskg, ik heb er ook nog wat dus tegen dat jij gebaard hebt en ik hier weg ben, kunnen we dat er lekker om ter snelste aflopen!
    groetjes, Sophie

  16. Oh wat fijn, weet ik nu éindelijk wat lytse poppe betekent! Ik durfde het nooit aan Geartsje te vragen.
    Ik dacht: het kind heet Lytse. Apart.

    Maar hee, jij walrus.
    Zéker zit daar een wonderschoon kindje in.
    Ik kan niet wachten om het te zien.
    Maar iets in mij zegt; jij vast ook niet.

  17. Oh mooie echofoto! Enne… tja, dat is een beetje het lot van de tweede, vrees ik. Die gaat meer mee in het dagelijks leven. Bij een derde sta je al helemaal amper meer stil bij je zwangerschap merk ik. Maar je kindje groeit gewoon lekker door hoor (blijkbaar is dat ook wel aan je buik te zien haha). Straks in je verlof gewoon ff lekker bewust zwanger zijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s