"jij moet naar de dokter…"

Dus ik ben juffenjuf. Want ik geef psycho-pedagogische vakken aan een lerarenopleiding. En deze week staat in het teken van stagebegeleiding.
Ik bezoek 12 studenten die lesgeven aan kleuters.

Hiervoor wurm ik mij in te warme lokalen op te kleine stoeltjes. Mijn buik wordt ongevraagd betast door minstens 50 plakkerige kleuterhandjes. Geïntrigeerd kijken ze, ongegeneerd voelen ze eraan. En vragen ze.
Hoe heet jij, wat doe jij hier, wie ben jij, hoe oud ben jij, schrijf jij mij een brief, waar woon jij, hoe heet jouw baby, waar is jouw moeder?

En dan tilt een 3 jarig meisje mijn shirt op. Een klein beetje. Ze kijkt er wat moeilijk bij. Waar komt jouw baby eruit? Waar is de deur?

Ik hartje kleuters. Echt. Het spontane. Zo open. Egocentrisch maar op zo’n ongelooflijk mooie en pure manier. "juf kijk eens hoe mooi ik ben…"
Ongegeneerd.
Wat jammer dat wij dat verliezen. Nouja. Niet dat ik nu hoop dat iedereen op straat mn shirt gaat optillen. ‘op zoek naar de deur’.

Een meisje had duidelijk nog weinig ervaring met baby’s in buiken.
Bezorgd keek ze me aan.

"Jij hebt een hele dikke buik".
"Ik denk dat je snel naar de dokter moet… want dat is niet goed hoor."

Ik denk dat ik dat maar eens doe. Dokter, moet u nu eens kijken. Ik heb ineens zo’n dikke buik. Wat denkt u dat het is. 🙂

Advertenties

Een tijdelijk afscheid van een van mijn (vele) beste onderdelen…

"Afscheid nemen bestaat niet
Ik ga wel weg maar verlaat je niet
Lief, je moet me geloven
Al doet het pijn…" Marco B.

Ik geloof dat ik vanochtend definitief-tijdelijk afscheid heb moeten nemen van een van de beste delen van mijn (uiteraard sowieso goddelijke) lichaam.

Zwanger zijn, het doet wat met je.

Overigens verdwenen ze al eens uit het zicht. Dit was in het heuglijke jaar 2007, ook wel bekend als "het jaar waarin lieve Olief geboren werd".

Goed.

Ik deed vanochtend dus mijn sokken aan. Of eigenlijk ploeterde ik ze aan. Want ja, er zit toch wel een buik van impressionante omvang in de weg.
En toen zag ik het al.
Waana ik even vloekte. Uiteraard binnensmonds. Wat dacht u anders. Ik ben immers een keurig meisje.

Want.

Where the hell is Matt zijn mijn kuiten gebleven?

En… heeft ze het gehaald?

En vandaag mocht ze echt "afskiën". Voor haar allereerste heuse ski-medaille. Ook wel bekend als de ‘piou piou’.

Na het skiën nog even buiten op de foto…

Stoere_o  Olief_en_piou_piou

                     

         

Nog een dikke zoen voor de ‘echte’ piou piou die in de skituin staat. En dan over naar de ceremonie…

Spannend_2 Medaille_b Medaille

Na. Kijk. Ik loop dus naast mijn schoenen. Dat lijkt me duidelijk. Olief ook trouwens. Terecht, natuurlijk, terecht.

Dus u mag vanaf nu de reactiebox vullen met felicitaties. Voor lieve Olief. Onze kleine grote skikampioene. Met haar piou piou!   

En dan ben je dus ineens zo'n "Van-Die-Moeders-moeder"

Olief. Lieve Olief. Die zit nu dus in een skiklas. Een echte. Zoals ik er zelf ooit een hele winter elke week aan tig heb lesgegeven.
En als ik iets ERG vond. Nou. Dan waren dat wel "Van Die Moeders". U kent er vast wel een. Of wellicht bent u er wel een. Een "Van-Die-Moeders-moeder". 

Van-Die-Moeders-moeders zijn moeders die zich zogezegd goed verstoppen. Om een glimp op te vangen van hun kroost. Dat zich door de sneeuw ploetert. Om te leren skiën.

En ja. De meningen over dat "goede verstopplekje" zijn nogal verdeeld. De Van-Die-Moeders-moeder denkt namelijk altijd dat ze volledig onzichtbaar is. De skileraar in kwestie denkt daar meestal anders over. Want na welgeteld 5 minuten. Hoor je dan ineens een kleine erbarmelijk snikken. En klagen.

De enige correcte vraag op dat moment is: "waar is je moeder dan?". Waarna meestal in één, vloeiende beweging de oh-zo-goed-verstopte moeder wordt aangewezen. In de tussentijd is dan de huiltrend ingezet en besluiten ook enkele andere leerlingen dat huilen erg hip is. Waarna je dus een half uur lang kunt snotvegen en troosten. Weg skiles.

Dank u, Van-Die-Moeders-moeder.

Maarja. Kijk. We hebben het nu natuurlijk wel over Olivia die in de skiles zit. Niet de eerste de beste dus.

En toen gebeurde er dus vandaag iets heel raars. Kuch.
Ik transformeerde zeg maar. Zonder het te willen. In een Van-Die-Moeders-moeder.

Met 1 klein verschil. Ik was wel goed verstopt. Want ze zag me niet. Ik moest daardoor ook wel maximaal inzoomen. Maar I proudly present.

OLIVIA!!!

Img_6496b

Img_6516b Img_6517b Img_6519b

Van kleine meisjes die groot worden

Ach u weet het ook wel. Dat van die kleine meisjes. Die groot worden. Ja.

Ik weet dat ook best. Tuurlijk. Maar niet die van mij uiteraard. Nee nee nee.

Wel dus.

Olivia gaat sinds zondag naar de skischool. En waarschijnlijk krijgt ze aanstaande vrijdag dus haar eerste medaille. De Piou Piou.

Kijk nou. Mijn kleine calimero. 2 jaar en 5 maanden is ze. En ja. Ze wordt groot.Olief_piou_piou

Go With The Flow

Vanochtend werd ik wakker. Nou. En toen zag ik dat het 11 april is.
Wat betekent dat ik gewoon 7 maanden zwanger ben. Zeven. Damn it.

We hebben nog geen naam gekozen. Nog geen kaartje geregeld. Ik heb mijn verlof nog niet kunnen doorgeven aan de zorgverzekeraar. Lyts popke heeft zelfs geen kamertje. Kuch.

Je zou dus kunnen zeggen dat ik niet zo goed voorbereid ben. Niets is echter minder waar. Kijk. Ik val gewoon in de categorie moeilijk mens.

Want dat kamertje, dat is in mijn hoofd al volledig ingericht. Prisma_2Tis echt schitterend. Ja. Wonderschoon. In My Head.

En die naam, daarvoor verdiep ik me momenteel in hoogstaande literatuur…

Ik ben inmiddels bij de D.

Ik spiekte ook al even bij de U. Uit pure nieuwsgierigheid. Bestaan er namen met een U? Ja joh. Zoals Uivertje en Ukedien voor een meisje. Of het schitterende Ulderico voor een jongen.

Goed. De U is alvast een NO GO hier, dat moge duidelijk zijn. 

Hoofdstuk Kaartje. Want ik wil natuurlijk weer iets heel ingewikkelds en anders en geen dansende olifantjes en of beertjes. En hoewel Olivia briljant kan tekenen wil ik ook geen kaartje met een tekening van Olief erop.

En ik blijf mezelf pijnigen. Want tegen beter weten in google ik dan toch nog eens op ‘geboortekaartjes’. En voor ik het weg kan klikken komen de olijke konijntjes zo, ongevraagd, mijn scherm in gehuppeld. In pasteltintjes. Met bijpassende gedichtjes. Die rijmen over teentjes en beentjes en haartjes en kaartjes. Het is een invasie. Ik durf zelfs te spreken van een complot. Net zoals het sneaky binnensluipen van halloween in onze contreien. Baby betekent pastel. Lieflijk. Zacht.

En die sites schreeuwen me toe. "KIES ONS GEWOON, JIJ MOEILIJK MENS". "Je gaat een baby baren. Een schattig, lieflijk wezentje. Dat vraagt toch om een pastelgeel huppelend beertje. Klik hier en je hebt een kaartje geregeld. Niks moeilijks aan."

Ik zweer het, die hele baby-pastel-lieflijke mythe. Die moet toch wel door een vrouw bedacht zijn die zelf nooit gebaard heeft. Ik bedoel. Hoe fijn is dat? Heeft iemand pastelgele konijntjes door de verloskamer zien huppelen? I rest my case. 

Maar ik heb nog 2 hele maanden. Twee. Joh. Alle tijd van de wereld.
Oh. Zei ik hier al bij dat 25 april de verbouwing van ons huis begint. Iets met een verdieping erbij en een interne trap en een nieuwe keuken, badkamer, woonkamer, eetkamer, slaapkamers, schuifpuien, vloeren, plafonds, …

Dit alles heeft ertoe geleid dat ik me momenteel in een ontkennende fase bevind.
Want als je net doet of er niks aan de hand is. Nou. Dan is er ook niks aan de hand. Toch. Baby? Kaartje? Kamertje?
Joh.

Dus zitten we in de zon. Lyts popke en ik. Terwijl Olief zich een slag in de rondte sleed. sleet? Met de slee van de berg af laat glijden dus. En af en toe langs komt rennen voor een slokje jus de poire. Of Jus de pomme. Ook goed.

En na 7 maanden waarin onder andere mijn mijn bekken het definitief begaf, ik mijn neus brak en lyts popke niet meer bewoog, ik 2 franse en 1 belgisch ziekenhuis te vaak van binnen zag, het resem medische indicaties per dag leek toe te nemen en ik 4 weken niks mocht doen vanwege "proterme contracties". Is dit gewoon zo akelig relaí. En besluit ik. Het komt wel.

Go With The Flow!

Img_6348b_2 Img_6380b_2 Img_6265b_2 Img_6268b_2 Img_6259b_2

Voor superJuJu

Olief_en_kikaijsbeer Soms heb je een wonder nodig, om er zelf weer in te geloven.

Lieve JuJu. 2 maanden oud was je nog maar toen je ziek werd. En er maar 2% kans was dat je de leukemie zou overwinnen. 2 procent.

En nu, bijna 5 maanden later. Heb je mij ervan overtuigd dat wonderen bestaan. Het laatste zakje van je 5e chemokuur mocht mama S in de vuilbak gooien.

Klein groot wonder. Je bent alweer 7 maanden oud nu. En bijna echt thuis!

Kika-ijsbeer zwaait vanaf hier naar je. Samen met Olief. Je ziet wel, een kika-ijsbeer vindt het ongelooflijk fijn hier in de bergen. En hij stuurt je nog een hele extra grote dosis verse alpenlucht door. Zodat dat allerlaatste zakje chemische zooi snel doorgespoeld is.

Dikke zoen van ons!

http://www.kika.nl. Voor iedereen die nog geen ijsbeer heeft. Of een bruine beer. Zodat er nog veel meer wonderen kunnen gebeuren.