JULIAN

Julian_1 Julian_2 Julian_3

Advertenties

ik verplaats mij in een peuterbrein…

En kijk dus..

  • in de poppenwagen
  • achter de kast
  • in de wasbak van haar keukentje
  • in de rugzak van de olivia-het-varkentje-knuffel
  • in de koelkast
  • in de schoenenmand
  • ……..

Op zoek naar mijn bankpasje. Dat ik zelf liet slingeren na mijn sessie internetbankieren gisteravond.

En ineens kan ik ook het spel van vanochtend plaatsen. Dat ik alleen luisterend (dom dom dom) gadesloeg. "olivia gaat boodschappen doen. Zo. En dan betalen. Type type type."

Dat je van alles laat vallen en dat dat dus niet zo handig is

Welkom. Welkom beste lezer. Op het huis-tuin-en-keuken-blog van Astrid. Moeder Astrid. Zij die keukens kiest, kippen braadt, op zoek is naar een trappenboer aangezien alle offertes voor de nieuwe trap te hoog zijn, zich het hoofd breekt over de juiste kleur wit voor het plafond en meer van dat soort interessante zaken.

Ohja. En 36 weken zwanger. Zesendertig. En nog steeds niet klaar voor de geboorte. Oh nee.
In een vlaag van enorme nesteldrang commandeerde ik daarom lieve Jiri vorige week het schompes. Want. De verbouwing hier in huis gaat nooit op tijd af zijn. Gevolg: we hebben nog geen kamertje voor lief lyts popke. Dus moeten de wieg & de commode in onze kamer. Wanneer we daar ook nog onze eigen bevallige konten willen kunnen keren moest er dringend iets aangepast worden. Indelingstechnisch gezien.
En na mijn heerlijke ZEN-periode waarin dit soort zaken mij nog niet konden deren moest dat ineens wel in orde zijn. En wel NU. NU. NU NU NU NU NU.

Mijn lieve superman bleef enorm kalm onder mijn door hormonen ingegeven gestress en haalde in één middag 2 kasten uit elkaar. Waarna onze slaapkamer transformeerde in een oase van rust en ruimte. Vervolgens verplaatsten we de commode en de wieg. En voila. Baby heeft een slaapplek en kan verschoond worden. Nu nog de naam kiezen en een kaartje regelen. Kuch.

Maargoed.

Wat ik dus eigenlijk ging loggen. En waar de titel al naar verwijst. Ik laat dus van alles uit mijn handen vallen. Blijkbaar zijn ook mijn hersenen behoorlijk aan het verweken onder invloed van hormonen. En dan met name het deel dat zorgt voor het aansturen van mijn armen en handen. Nu gebeurt dat volgens mij vooral in de kleine hersenen, en ik denk dus echt dat die bij mij gewoon verdwenen zijn. Ofwel zijn de neuronen die de boodchap "hou het vast, hou het VAST" door moeten geven in die hersencontreien danig in de war.
Want.

Ik laat dus te pas en te onpas zomaar van alles uit mijn handen vallen. Echt. Heel raar. Ik pak iets op en kledeng. Het ligt alweer op de grond. En door mijn huidige omvang in combinatie met de bekkeninstabiliteit heb ik dus altijd hulp nodig om dingen die op de grond liggen op te laten rapen.

En vanochtend was dat zeg maar. Nou. Echt heel onhandig.

De situatie:
2,5 jarige superzelfstandige peuter kan zelf haar broek losmaken. En op het de wc gaan zitten. Haar behoefte doen. Dan roept ze om haar billen af te laten vegen. Kleedt zich weer aan. Waarna ze ook nog eens volledig zelfstandig haar handen wast en afdroogt. HULDE mensen, HULDE.

Deze ochtend was het krukje om op het toilet te klimmen echter zoek. En nam ze dus plaats op het good-old-potje.
Tot zover niks aan de hand. Neen. Alles in orde.

Kind plast én poept netjes in de pot. Roept mij. Ik veeg de billen. Kind kleedt zich weer aan en wast netjes haar handjes.

En daarna ging het dus mis. Aangezien mijn enige taak vervolgens bestond uit het oppakken van het potje met inhoud. Om dit in het toilet over te hevelen.

Juist ja.

Daar faalden mijn neuronen en mijn kleine hersenen dus weer. Ik laat het verder aan uw fantasie over om het mentale plaatje hierbij te creëren.