en ondertussen probeer ik ons zwembad te ontglibberen

Jaha. Na 2 weken stilte kunt u eindelijk weer reageren. Iets met die lelijke reclamebalk hierboven en illegale praktijken om die uit het zicht te houden veroorzaakten het reactieprobleem. Kuch.

Goed. 2 weken verder met 2 kinderen. En de meest gemaakte opmerking… "zwaar hè, met twee".
Maar mensen, ik heb uiteraard 2 wonderkinderen. Lief voor elkander, lief voor hun ouders. Hoewel het ontwaken zo rond 6.15u mijns inziens nog een werkpuntje is hier.

Olivia staat nog immer het liefst van al zwijmelend bij haar broer. "ach mijn lieve kleine broertje". "ach mijn mooie ventje". Verder dartelt ze door het leven zoals alleen een 2 jarige dat kan. Zingend en huppelend.

Julian heeft de groeimodus ontdekt en was afgelopen vrijdag, 4 weken oud, eindelijk een ietsepietsie groter dan Olief bij haar geboorte was. 54cm, 4250 gram. Ons kleine lieve mannetje.
En wat beleef je zoal met zo'n baby. Tsjen. Globaal gezien: slapen-eten-plassen-kakken-hikken. En groeien dus. Aan huilen doet ie niet, dat is voor mietjes… Wel komt er af en toe een soort gegrom uit de zoon. Wat hem fluks de bijnaam "kleine beer" heeft opgeleverd.

En als u mij nu wilt excuseren. Ik tracht namelijk ons zwembad te ontglibberen. (Ontglibbertips zijn overigens meer dan welkom!)

 U vermaakt zich ondertussen vast wel met wat recente fotokes van het gepeupel hier in huis.

IMG_7629
IMG_7733b
IMG_7692b
IMG_7695b

uitgerekend

Vandaag is een beetje bizar. Want vandaag was ik dus uitgerekend. Een datum met een hartje erbij in de agenda. Voor mijn juni-zoon. Die gewoon besloot dat ie mei een veel leukere maand vond…

Juju 2 wekenOlivia: "mijn baby gaat ook in de box, samen met baby Julian hè".

En verder is de logprovider hier zo wat aan het vernieuwen. Iets met hip en snel en vast heel handig. Ooit.
Maar ik kan zelf dus gewoon geen reacties meer geven. Fijn.
Oké, een voordeel is wel dat ik nu niet zo'n idioot plaatje aan mijn naam gekoppeld krijg als ik reageer. Ja Susy, je zit nu blijkbaar voor eeuwig vast aan dat grijze vierkantje. Schitterend…
En aan mijn inbox te zien ben ik trouwens niet de enige bij wie reageren niet meer lukt. Sorry! Maargoed. Ik kan er dus niks aan doen. Behalve hopen. Dat het binnenkort wel weer kan. Of eindelijk eens zorgen voor een fatsoenlijke eigen site natuurlijk. Naja. Wordt vervolgd dus.
 

op een onbewoond ei-hei-ei-land

Daar zit ik dus hè. Op een eiland. Een heel klein eilandje eigenlijk. 
Waar mijn leven bestaat uit Julian, Olief en Jiri.

Kortom. Een enorm enerverend en logwaardig bestaan.

Hoewel er eigenlijk best 'teenenander gebeurd is.

Zoals dat ie gewoon ineens geboren is. Nouja. Laten we zeggen dat 'ineens' een understatement is. Iets met vliezen en monitoren en inleiden en nog meer inleiden en NOG meer inleiden en dat ie toen ook nog een sterrenkijker bleek te zijn. Net als zn zus.
En dat ie dus gewoon veel te vroeg kwam. Maar dat de 28e wel een hele mooie dag is. En dat Olief ook van de 28e is. Maar dan oktober.

En verder, in soort-van-steno… 
-Lag ik dus bij Edje op de afdeling. En Lola is in het echt NOG leuker dan op de foto's!
-Werd Julian alras zo rood als een brandweerauto. Teveel rode bloedcellen, waardoor hij zo moe was dat je hem met nog geen 10 paarden wakker kon krijgen. Echt. Ook niet om te eten. Waardoor we nog een extra dag in het ziekenhuis mochten blijven. Edje gelukkig ook. Vond ik dan wel weer solidair zeg maar.
-Was Jiri vorige week donderdag onderweg om ons op te halen om naar huis te gaan. Maar dat lukte dus niet. Want de koppeling van de auto ging gewoon kapot. Werd ie weggesleept. De auto dus. Niet Jiri. Hoewel je die ook wel weg kon slepen denk ik. Mijn lieve schat. Gelukkig wist hij wel een andere auto te fixen. Anders zat ik nu nog in het ziekenhuis te wachten vrees ik.
-En ik vergat gewoon een hele tas in het ziekenhuis. Kwam ik pas uren later achter. Toen ik al thuis op de bank hing. Kuch.

Oh had ik trouwens al gezegd dat de geboortekaartjes verkeerd gedrukt waren? Nee hè. Maar nu zijn ze wel goed. En zitten ze in de enveloppen. Morgen gaan ze op de post!

Nah. Dat was het wel zo'n beetje.
Ik word hier op mijn eiland overigens enorm goed verzorgd. Allereerst natuurlijk door lieve Jiri. En daarnaast blijkt onze kraamhulp gewoon een engel te zijn. "ik hou van koken…wat dacht je van gevulde tomaatjes met geitenkaas-groentjes-en-spekjes met gele paprikasaus en een bonensalade…, moet ik niet iets voor je strijken?, zal ik even stofzuigen?, vind je het leuk als ik je iets laat zien van babymassage?, blijf jij nou even lekker zitten, …."

Dus ik trek me weer terug op mijn eilandje. Het eiland zonder zorgen. Met een heel klein lief mannetje, dat zo ontzettend op zijn grote zus lijkt dat het eng is. Maar dan met blauwe ogen. 
En dan Olief. Mijn kleine grote prinses. Ze klimt regelmatig op een krukje. Om naar Julian te kijken. En soms staat ze dan rustig 10 min te staren. "hij is lief hè, baby Julian. Dat is mijn broertje."

IMG_7156 nog in het ziekenhuisIMG_7373 slapen in de kinderwagen…
IMG_7479 Zus en Broer.
 

 

Op een onbewoon eihei-ei-land

Daar zit ik dus hè. Op een eiland. Een heel klein eilandje eigenlijk.
En mijn leven bestaat uit baby. Baby. Baby.

Kortom. Een enorm enerverend en logwaardig bestaan.

Hoewel er eigenlijk best ‘teenenander gebeurd is.

Zoals dat ie gewoon ineens geboren is. Nouja. Laten we zeggen dat ineens een understatement is. Iets met vliezen en monitoren en inleiden en dat ie toen een sterrenkijker bleek te zijn. Net als zn zus.
En dat ie dus gewoon veel te vroeg kwam. Maar dat de 28e wel een hele mooie dag is. En dat Olief ook van de 28e is. Maar dan oktober.

En toen. Oja. Dat ik daardoor dus gewoon samen met edje op de afdeling lag. En dat we daardoor een foto hebben van onze twee prachtige baby’s die besloten veel te vroeg te komen. Je kunt er nog zo NIET klaar voor zijn, ze komen wanneer ze het willen. Dat is me nu wel duidelijk geworden.

Oja. Op vrijdagavond werd Julian zeg maar zo rood als een brandweerauto. En dat hoort niet. Mijn "hij heeft volgens mij gewoon een lekker kleurtje" zette geen zoden aan de dijk. Er werd bloed afgenomen uit dat ieniemienie handje. AUW.
En toen zagen we in 5 dagen evenveel kinderartsen. En was het verdict teveel rode bloedcellen. Wat wel vaker voorkomt. Maar het maakte ons kleine mannetje zo moe dat hij met geen 10 paarden wakker te krijgen was. En ook niet met 5 kinderartsen. En ook niet met heel veel vroedvrouwen en weet ik veel wie. En eten deed hij dus ook niet meer. Want dat is zeg maar best lastig, eten en slapen tegelijk.
Mochten we nog een 6e dag in het ziekenhuis blijven. Edje gelukkig ook. Vond ik dan wel weer solidair zeg maar.

Waarna de marathon inging. Elk uur wakker proberen te krijgen. En laten drinken. ELK UUR. Welkom zombie-Astrid. Maar toen ging lieve kleine Juju toch zienderogen vooruit. Mochten we de volgende dag wel naar huis. Hoezee!

Jiri onderweg was naar het ziekenhuis. Joh. Echt. Ja. Weggesleept. Maar gelukkig wist Jiri een andere auto te fixen.

En ik vergat gewoon een hele tas in het ziekenhuis. Kwam ik pas uren later achter. Toen ik al thuis op de bank hing. Kuch.

Oh had ik trouwens al gezegd dat de geboortekaartjes verkeerd gedrukt waren? Nee hè. Maar nu zijn ze wel goed. En zitten ze in de enveloppen. En morgen gaan ze op de post.

En ik trek me weer terug op mijn eilandje. Het eiland zonder zorgen. Met een heel klein lief mannetje, dat zo ontzettend op zijn grote zus lijkt dat het eng is. Maar dan met blauwe ogen. Toch nog iets van mij! 

Op een onbewoon eihei-ei-land

Daar zit ik dus hè. Op een eiland. Een heel klein eilandje eigenlijk.
En mijn leven bestaat uit baby. Baby. Baby.

Kortom. Een enorm enerverend en logwaardig bestaan.

Hoewel er eigenlijk best ‘teenenander gebeurd is.

Zoals dat ie gewoon ineens geboren is. Nouja. Laten we zeggen dat ineens een understatement is. Iets met vliezen en monitoren en inleiden en dat ie toen een sterrenkijker bleek te zijn. Net als zn zus.
En dat ie dus gewoon veel te vroeg kwam. Maar dat de 28e wel een hele mooie dag is. En dat Olief ook van de 28e is. Maar dan oktober.

En toen. Oja. Dat ik daardoor dus gewoon samen met edje op de afdeling lag. En dat we daardoor een foto hebben van onze twee prachtige baby’s die besloten veel te vroeg te komen. Je kunt er nog zo NIET klaar voor zijn, ze komen wanneer ze het willen. Dat is me nu wel duidelijk geworden.

Oja. Op vrijdagavond werd Julian zeg maar zo rood als een brandweerauto. En dat hoort niet. Mijn "hij heeft volgens mij gewoon een lekker kleurtje" zette geen zoden aan de dijk. Er werd bloed afgenomen uit dat ieniemienie handje. AUW.
En toen zagen we in 5 dagen evenveel kinderartsen. En was het verdict teveel rode bloedcellen. Wat wel vaker voorkomt. Maar het maakte ons kleine mannetje zo moe dat hij met geen 10 paarden wakker te krijgen was. En ook niet met 5 kinderartsen. En ook niet met heel veel vroedvrouwen en weet ik veel wie. En eten deed hij dus ook niet meer. Want dat is zeg maar best lastig, eten en slapen tegelijk.
Mochten we nog een 6e dag in het ziekenhuis blijven. Edje gelukkig ook. Vond ik dan wel weer solidair zeg maar.

Waarna de marathon inging. Elk uur wakker proberen te krijgen. En laten drinken. ELK UUR. Welkom zombie-Astrid. Maar toen ging lieve kleine Juju toch zienderogen vooruit. Mochten we de volgende dag wel naar huis. Hoezee!

Jiri onderweg was naar het ziekenhuis. Joh. Echt. Ja. Weggesleept. Maar gelukkig wist Jiri een andere auto te fixen.

En ik vergat gewoon een hele tas in het ziekenhuis. Kwam ik pas uren later achter. Toen ik al thuis op de bank hing. Kuch.

Oh had ik trouwens al gezegd dat de geboortekaartjes verkeerd gedrukt waren? Nee hè. Maar nu zijn ze wel goed. En zitten ze in de enveloppen. En morgen gaan ze op de post.

En ik trek me weer terug op mijn eilandje. Het eiland zonder zorgen. Met een heel klein lief mannetje, dat zo ontzettend op zijn grote zus lijkt dat het eng is. Maar dan met blauwe ogen. Toch nog iets van mij!