Op een onbewoon eihei-ei-land

Daar zit ik dus hè. Op een eiland. Een heel klein eilandje eigenlijk.
En mijn leven bestaat uit baby. Baby. Baby.

Kortom. Een enorm enerverend en logwaardig bestaan.

Hoewel er eigenlijk best ‘teenenander gebeurd is.

Zoals dat ie gewoon ineens geboren is. Nouja. Laten we zeggen dat ineens een understatement is. Iets met vliezen en monitoren en inleiden en dat ie toen een sterrenkijker bleek te zijn. Net als zn zus.
En dat ie dus gewoon veel te vroeg kwam. Maar dat de 28e wel een hele mooie dag is. En dat Olief ook van de 28e is. Maar dan oktober.

En toen. Oja. Dat ik daardoor dus gewoon samen met edje op de afdeling lag. En dat we daardoor een foto hebben van onze twee prachtige baby’s die besloten veel te vroeg te komen. Je kunt er nog zo NIET klaar voor zijn, ze komen wanneer ze het willen. Dat is me nu wel duidelijk geworden.

Oja. Op vrijdagavond werd Julian zeg maar zo rood als een brandweerauto. En dat hoort niet. Mijn "hij heeft volgens mij gewoon een lekker kleurtje" zette geen zoden aan de dijk. Er werd bloed afgenomen uit dat ieniemienie handje. AUW.
En toen zagen we in 5 dagen evenveel kinderartsen. En was het verdict teveel rode bloedcellen. Wat wel vaker voorkomt. Maar het maakte ons kleine mannetje zo moe dat hij met geen 10 paarden wakker te krijgen was. En ook niet met 5 kinderartsen. En ook niet met heel veel vroedvrouwen en weet ik veel wie. En eten deed hij dus ook niet meer. Want dat is zeg maar best lastig, eten en slapen tegelijk.
Mochten we nog een 6e dag in het ziekenhuis blijven. Edje gelukkig ook. Vond ik dan wel weer solidair zeg maar.

Waarna de marathon inging. Elk uur wakker proberen te krijgen. En laten drinken. ELK UUR. Welkom zombie-Astrid. Maar toen ging lieve kleine Juju toch zienderogen vooruit. Mochten we de volgende dag wel naar huis. Hoezee!

Jiri onderweg was naar het ziekenhuis. Joh. Echt. Ja. Weggesleept. Maar gelukkig wist Jiri een andere auto te fixen.

En ik vergat gewoon een hele tas in het ziekenhuis. Kwam ik pas uren later achter. Toen ik al thuis op de bank hing. Kuch.

Oh had ik trouwens al gezegd dat de geboortekaartjes verkeerd gedrukt waren? Nee hè. Maar nu zijn ze wel goed. En zitten ze in de enveloppen. En morgen gaan ze op de post.

En ik trek me weer terug op mijn eilandje. Het eiland zonder zorgen. Met een heel klein lief mannetje, dat zo ontzettend op zijn grote zus lijkt dat het eng is. Maar dan met blauwe ogen. Toch nog iets van mij! 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s