verstoppertje

Olivia is snipverkouden…

En we staan samen voor de spiegel in de badkamer.
"kijk mama, een hele grote snottebel".

Ik pak een zakdoek en laat haar snuiten. Maar dat lukt maar aan één kant. "Oei Olief, je neus is verstopt".

"Nee hoor, die is niet verstopt. Ik zie hem toch nog!".

 

De verbouwing

"Dag 76.

Ben je nog steeds aan het opruimen? Oh.. De stucadoor komt vanmiddag. Hij heeft het niet netjes gedaan?" (voor een van de vele briljante afleveringen, klik)

Ik keek altijd graag naar de documentaires van Frans Bromet. Over verbouwingen.
Met mislopende planningen, mensen die maandenlang buiten moesten plassen, kokend op het vakantiegaspitje in de babykamer. Dit alles vergezeld van dubieuze aannemers en architecten met veel grootsere plannen dan de bewoners zelf. En uiteraard een zelfklussende vader die enkele klustechnische vaardigheden mist en het toch probeert.

De vrouw liep ondertussen enigzins nerveus door de restanten van de woonkamer. Kinderspeelgoed verplaatsend. Koffie zettend. En stof afnemend. Want dat lag inmiddels overal. Stof.

Ach ja.
De verbouwing.
Ik nam mij dus ook voor nooit-of-te-nimmer te gaan verbouwen. Oh nee.

Verbouwing 

wordt vervolgd…

the unbearable emptyness of my (holi)days

En zo vloog ik 2 weken geleden dus in zo ongeveer het enige werkende vliegtuig naar ons huisje in de bergen. 4 vluchten naar Geneve. 3 afgelast. De mijne niet. Waarvoor dank. Ik kreeg deze vlucht overigens niet cadeau. Want men besloot dat ik er zo louche uitzag dat een full body check noodzakelijk was. Als in. Kind-uit-de-doek. Body check. Plus extra controle met een of ander duister apparaatje wat met onzichtbare straling alle drugs die ik op mijn lijf geplakt had heeft onderschept. Bummer. Ook tof dat ze Julian meteen even controleerden. Hadden ze die laatste 10 gram ook te pakken.

Dit doorstaan hebbende wurmde ik de kleine man weer in de doek en haaste mij naar de burger king. Een mens wil immers wel iets eten alvorens het luchtruim in te gaan. 

Met slechts enkele minuten vertraging mochten we al boarden. Dat we uiteindelijk 50 minuten te laat aankwamen had iets te maken met het ont-ijzen van het vliegtuig. Echt tof. Dubbelgevouwen in een vliegtuigstoel. Baby verplicht op schoot. Gordels verplicht vast. En dan 40 min stilzitten tijdens het ontijzen van een stilstaand vliegtuig. Jeah.
Maar who cares. Ik zou vertrekken!
Julianneman vond alles maar wat interessant en sliep derhalve de ganse vlucht en autorit.

En nu geniet ik van de eindeloze leegheid van vakantiedagen. Waarin ik een in rap tempo groeiende zoon naar het kinderdagverblijf breng. Waar hij de ENIGE jongen is. Meisjesboom hier. Hij charmeert ze allemaal met zijn goeie moves (hij kruipt!) en adembenemend mooie lach.

Vervolgens breng ik Olief naar school. Waarna ik Julian weer van het kinderdagverblijf haal. Om dan uiteindelijk samen met Julian te wachten op man-en-dochter die van school naar huis komen skiën. Tis wat. Jeetje. Toestand. Drukte. Chaos.

Goed. Foto's. Met speciale aandacht voor het bijzonder fraaie skipak van de zoon. Waarover ik een verontruste mail naar een webwinkel stuurde. Omdat ie maar niet aankwam. En toen vond ik op een gekke plek in huis een doos. Aan mij geadresseerd. "hey, wat doet die doos hier". "Ohja… die had de buurman vorige week aangenomen en doorgegeven". Dus. Ja. Kuch.

PC290056 
PC280048 
IMG_1050log 
IMG_1307b 
IMG_1309b 
IMG_1184b 
IMG_1246b