de lampzak

Zaklamppinguin Ze is bang in het donker.

En steeds vaker werden wij 's nachts wakker van een paniekerige Olief. Huilend. En "IK ZIE NIKS…" uitroepend.
Half wakker, half slapend lag ze dan in bed. Stress in haar ogen.
Donker is gewoon heel eng als je 3 bent.

We zochten samen een zaklampje uit. Ze wilde graag de enigszins dommig voor zich uitstarende pinguin. Stralend huppelde ze de winkel uit en onderweg werd er al van alles beschenen. Op klaarlichte dag. "kijk, ik zie het lampje op deze prullenbak". "hey kijk, ik zie het lampje op de auto". "mama kijk eens, het lampje kan ook op de stoep schijnen".

De lampzak, zoals ze hem vanaf het begin per ongeluk noemde, wijkt sindsdien niet meer van haar zijde. En ik moet zeggen, het werkt als een tierelier. Ik hoor haar soms wakker worden. Maar ze roept niet meer. Ze begeleidt wel haar eigen handelingen. "ik vind het donker eng. ik doe mijn lampzak aan."

Goed. Successtory dus. Klaar. Zou je denken.

Vanochtend speelde ze met Julian in onze slaapkamer. Iets met dat hij de prins was en zij de prinses. Het moet bijzonder grappig zijn geweest, want Julian-mister-serious moest ervan schateren. Tis me wat met dat hele prinsen en prinsessengebeuren tegenwoordig. Gekheid. Niet te doen. 

Nagoed. Het werd ineens heel stil. Te stil. Bovendien bleek Olivia inmiddels in haar eigen slaapkamer te zijn. Zonder Julian.

Olief, waar is Julian?

"oh. Die heb ik onder de deken gelegd".

Oh My God.
Ik rende naar onze slaapkamer, waar ik een verdwaasde prins van onder mijn veel te grote dikke zware dekbed viste.
Ondertussen stond nieuwsgierig Aagje, ook wel bekend als de prinses, er direct naast. De kleine ramptoerist. Als er iets interessants gebeurt is ze er ineens als de kippen bij.
Ik probeerde uit te leggen dat dat echt niet kan, een baby onder de deken. Omdat hij er nog niet zelf onderuit kan komen. Bladiebladiebla.

"jamaar mama. Hij hoefde er toch ook niet onderuit. Want ik had hem de lampzak gegeven".

 

 

 

Advertenties