Mijn geluk ben jij

Elk jaar maak ik op 27 oktober een foto. ’s avonds. Als je eigenlijk al moe bent. Want dan vind ik je misschien wel het mooist. Hoewel. Je bent altijd mooi.

Elke avond op de 27e denk ik even terug. Nu aan 4 jaar geleden. Die avond dat je weet dat je moeder gaat worden is speciaal.

En terwijl jij niet kan wachten tot het ochtend is, maak ik foto’s. Ik ben weemoedig. Ik ben 3 jaar en heel veel dagen moeder. Jij niet. Jij bent gewoon bijna 4.

Lieve Olief. Je laatste avond DRIE.

Er is hoop want ik heb het…

Nou kijk. Ergens aan het begin van de zomer ging web-log, en dus ook mijn lieve log offline. Mijn lieve lieve lieve http://astrid76.web-log.nl waar mijn ziel en zaligheid op zijn gezet. Voor eventjes maar hoor. Een weekje. Iets met veranderingen enzo. En tijdens dat eventjes knalden ze er en passant ook nog eens een bijzonder lelijk design overheen. Zomaar. Zonder mij iets te vragen.

En ik was heel rustig. Ja Man. Je zou zelfs kunnen zeggen dat ik meer dan swagger was.
Want logjes vanaf 2005, met daarin Oliefs eerste 3,5 en Julians eerst hele jaar. Nou nee. Die raken ze uiteraard heus niet zomaar kwijt. Nee zeg. Haha. Het idee alleen al. Grappig.

In augustus kon ik nog immer niet op mijn log en flanste ik deze mamamontagne in elkaar. Maar ik liet het leeg. Want hey… het duurde iets langer met mijn lieve weblogje. Een paar weekjes maar. Maar, rasoptimist als ik ben. Het zou vast en echt en zeker en waarachtig wel goedkomen. Ja.

God ja. Nouja. Tis dus inmiddels kweetniethoelang dat mijn weblog niet werkt. En ik durf niet meer te hopen dat ik mijn dagboek van al die jaren nog heel terug zal krijgen. Als ik heel eerlijk ben durf ik er niet eens meer naar te kijken. En ik heb mezelf al heel veel keren vervloekt dat ik het niet heb afgedrukt of opgeslagen voor ze dat boeltje daar gingen migreren.

Het is oktober. Mijn weblog werkt nog altijd niet. Slik.

Het is in ieder geval tijd voor heel veel nieuwe logjes. Want Olief wordt vrijdag 4. En Julian wordt vrijdag 1 jaar en 5 maanden. En ik krijg nieuwe ski’s. Ik bestelde 5 kabouterdeuren. Ik pas weer in mijn skinny. Ik flapte er weer allerhande onzinnigs uit tegen mijn studenten. De magnetron schakelde spontaan zijn ovenfunctie aan. ’s nachts….
En mijn buurmeisje interviewde Steven Spielberg. Voor de tv. Ze is 12.
HOE. STOER. IS. DAT.

Dus daar ben ik weer. Met een nieuwe naam op een nieuw log. Nog even op het Vlaamse platteland. Maar voor je het weet ook weer vanuit de bergen. Mamamontagne est de retour.

En om blij te worden. Een foto van deze zomer. Kind van de bergen. Want die bergen haal je nooit meer uit mijn dochter.