over mijn nieuwe baby’s.

Ha nou. Dat is me ook wat. Heb ik me daar een geheel nieuw log leeg log. How about that. Want mijn kind is al bijna 3 weken 4 en loggen, ho maar.

Nagoed. Iets met een feestje en grootse voorbereidingen aangaande kabouterdeurtjes van  http://www.octaview.nl:16080/kabouterhuis/ en alles. Organisatie was dus tip top in orde. Ik begaf mij naar de school alwaar ik 5 partypoopers ophaalde en mee naar huis nam. (“olivia’s moeder, ben je met de auto?” Nee! “Nee? Maar hoe moeten we dan naar jullie huis?” Nou, wandelen. “WANDELEN?” “helemaal wandelen??” nb: wij wonen 100m van de ingang van de school….)
Goed, het gepeupel zat koud 5 minuten binnen, ik propte er voedzaam feesteten in en bereidde me voor op “het programma”. En dat ze toen vroegen “gaan we nu spelen”.
Echt. Topfeestje.
Spelende vrouw, wat heb je nu geleerd? Ik heb geleerd dat een programma bij 4 jarigen totaal overbodig is. En ook dat 4 jarige jongens binnen 3 tellen bovenop mijn meubels kunnen klimmen.

Ik zal nog wel eens foto’s plaatsen. Ooit. Ergens.

Maar. Maahaar. Mensen. Het skiseizoen is geopend. En dit jaar begint het skiseizoen voor mij beter dan ooit. Want. (niet skiërs mogen hier gerust afhaken).
Ik krijg nieuwe ski’s. Hoewel dat krijgen relatief is, aangezien die dingen toch betaald zullen moeten worden. Schroom dus niet om een vrijwillige sponsorbijdrage over te maken in ruil voor naamsvermelding op mijn, eh, zoon? Ik wandel er deze winter meer dan vaak mee door Val Thorens.

Nu gaat dat uitkiezen van ski’s bij mij niet zonder slag of stoot. Ik houd namelijk nogal van mijn ski’s. Ik hecht mij eraan. Ik klop liefdevol de sneeuw van ze af als we samen in de lift zitten enzo. Ja echt.
En ik vind ook niet zomaar de eerste de beste ski good enough.

Goed. We gingen eigenlijk kijken of we de Sint niet een handje konden helpen door hem duidelijk aan te duiden welke ski’s Olivia graag wilde hebben. En passent staarde ik zo wat tussen die rekken vol skigerief naar “grote mensen ski’s.” En daar stonden ze. Mijn nieuwe baby’s. Te glimmen tussen lelijke Völkls en zo niet nog lelijkere Dynastars.
Elan. Ik houd van Elan. En nu nog meer. Van de Elan Amphibio met Porsche design. Ja. U leest het goed. Porsche design. Het is dus niet alleen een briljante ski. Hij heeft, en ik maak hierbij gebruik van wat Marco’s, een retestrak design.

Mooi. Klaar. Denk je dan. Inpakken en meenemen. Papamontagne stuurde daarom een mail naar de dealer om ze te bestellen. De dealer mailde terug.

“ik heb de 12 in t zwart in een unisexkleur, en in t wit voor de maskes”

Oh. My. God.
Er bestaat een wijvenvariant op mijn nieuwe baby’s.

Hoe jammer is dat. Vrouwenski’s. Het woord alleen al. Ik moet dan acuut denken aan Russische dames van 25 met bontkraagjes die skiën als een engel met wijdopen armen en gebotoxte hoofden, flippend als blijkt dat ze per ongeluk op een heuse piste zijn beland.

Moraal. Eh. Nou. Die heb ik even niet. Kijk nou zelf.
Bovenaan de mijne. Eronder de vrouwenvariant. I rest my case.
Vrouwenski’s. Zucht.