Juju Blueberry

Kijk. Als mijn zoon om 12u des nachts wakker wordt, vind ik dat persoonlijk geen grapje. Neen. Ik ben namelijk nogal een, eh, slaaptype. Ja. En dus erg tevreden dat ik de oh zo belangrijke slaapgenen heb doorgegeven aan ons kroost.

Maargoed. Hij werd dus wel wakker. Out of the blue(berry).
En omdat ik niet zo goed wist wat ik daar nu mee moest haalde ik hem dan maar uit zijn bedje. En ik trooste zo zelf halwakker en gammel. En ik keek eens goed naar hem. Tsjen.
Zijn oogjes leken namelijk wel wat opgezwollen. Ah. Ontstoken oogjes. Verkouden. Natuurlijk. 
Dus na nog wat troosten en een neusspoeling zwierde ik hem terug in zijn bedje om lekker verder te slapen.
Tot de volgende ochtend. Dan zou alles wel weer goed zijn.

Ha. Haaaa. Naief mag toegevoegd worden als nieuwe middlename hier.

Want die nacht werd hij nog eens wakker. En hij werd wat onrustig. En woelerig. En de volgende ochtend bekeek ik hem eens goed.

Oh. My. God. Mijn lieve mannetje was veranderd in Violet Blueberry uit Charlie & the Chocolate Factory.

 Nouja. Maar dan niet blauw. En met iets dikkere oogjes. Ja.

Een Michelinmannetje zou jaloers zijn op zijn gezichtje, waarin ik ineens zijn mooie bruine ogen moest zoeken tussen opgehoopte oogleden. Ach ende Wee. Ach ende wee. Wat volgde was een gekke dag. Aangezien hij al weken steeds eczeem heeft en we niet weten waar dat van komt. We hebben de menu’s van het kinderdagverblijf en van thuis al 100 keer overlopen. De wasmiddelen gecheckt. Het kind wordt nog maar 1 keer per week gebadderd met speciale olie en continu ingesmeerd met speciale crème. En nu moesten we dus ineens naar de kinderarts.

En hoe breek je een moederhart op professionele wijze? Nou, heel simpel. Haal 3 buisjes bloed uit dat ieniemienie spekarmpje. Krak.

En dan nu afwachten. Met druppeltjes en nog maar een crèmetje. Waardoor hij gelukkig zijn violetblueberryface alweer kwijt is. En ik hem weer in zijn mooie bruine ogen kan kijken. Hopelijk weten we volgende week al waar hij op reageert. Want voor je het weet. Nou. Eh. Transformeert ie helemaal in Violet. Moeten we niet hebben natuurlijk….

Van de Chinese draak

Als een baby zijn eerste geluidjes maakt zijn die universeel. Ze uhguhen en aaen en eeuuen zowat. En dat is nog niet aan een taal gebonden. Fascinerend vind ik dat nog steeds, dat dus een Chinese baby dezelfde geluiden maakt als een Hollandse.

Alleen heb ik nu, als moderne pedagogenmoeder, een heuse ontdekking gedaan. Ja-man. Ja. Ik denk dat ik nu eindelijk met mijn naam voor eeuwig in de boekskes ga komen.
Mijn zoon. Spreekt. Namelijk. Nog altijd met die universele klanken. Ja. Echt. Daar kijkt u me toch even van op hè. En ik meen zelfs dat de Oosterse klanken wat overheersen hier. Zo. Heb ik me daar even geluk. Want Chinees is DE wereldtaal immers. Dus ik zie mijn oude dag verzekerd dankzij Van Zoonegem. Ook wel bekend als hu-i-an.

En voor diegenen onder u die geen chinees spreken. Een klein beetje Julianees voor beginners.
Ohi-ia (Olivia)
Hu-i-an (Julian)
otto (auto)
bwò (boire, voor de niet fransen onder u: hij wil drinken)
toetaa (brandweerauto)
nèa (nee)
jèa (ja)
uh. UUhh. (pak mij nu op. NU)

Tsja. We zouden kunnen zeggen dat hij, naast het spreken van 3 talen maarliefst, een kleine achterstand heeft opgebouwd ten opzichte van zijn zus. Die, toen zij 18 maanden was, mij toesprak in duidelijke 2 woordszinnen. Maar hé. Who cares. Tis een jongen, immers.

En daarnaast kan hij veel beter schreeuwen dan zijn zus.

Mijn kleine Chinese draak…