ik geef je: de bergen

De bergen, waar we een groot deel van onze tijd doorbrengen. Die soms zo vanzelfsprekend zijn. Waar we thuis zijn. Maar die ook altijd weer zo bijzonder zijn. Groots. Ongrijpbaar. Machtig mooi.

Wij houden er zo van. Olief ook.
Ze kwam voor het eerst mee toen ze net 6 weken was. Een kleine opmerkzame baby. Die met haar grote bruine ogen verwonderd om zich heen keek. Vanuit de draagdoek de bergen in zich opnam. Inmiddels loopt, klimt en skiet ze erover alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Op de eerste ochtend van 2012 zagen we samen een hallucinant mooi ochtendlicht. En Olief zuchtte eens diep. “mama, ik hou zo van de montagnes. Als ik later groot ben ga ik voor altijd in ons huis in de bergen wonen.”

Uitzicht op nieuwjaarsochtend