ze schrijft

Letters. Ze fascineren haar allang. 2,5 jaar oud, we lopen langs parkeerplaatsen. “hey. ik zie hier overal de P van papa”.
3 jaar. Ze tekent haar naam. Foutloos. Waarna ze in snel tempo woorden herkent. Maar vooral op duidelijke beeldvorming. HEMA bijvoorbeeld.

En nu is ze 4,5. Gelukkig stond het lettergebeuren een tijdje stil. Ging ze lekker spelen, hele verhalen met zichzelf in zeer belangrijke rollen. Als baby. Grootkind. Of “en nu was ik de juf van de balletjuffen en ik had dan ook studenten mama, net als jij”. Ik kijk ernaar en word zo blij. (Je zal maar een pedagoog als moeder hebben. Die vindt spelen dus belangrijker dan letters….)

Maar ineens is het terug. Ze proeft aan letters. Spreekt ze uit. Herhaalt ze.
MMM AAA MMM AAA Hey, dan maak ik jou mama.
P AAA P AAA En jou ook papa.
De hele dag horen we af en toe letters voorbij komen.
HEMA herkent ze niet meer op het woordbeeld, ze maakt de letters los. HU EE MU AA. Dat is de HEMA!

Ik zie haar zone der naaste ontwikkeling. (voor de niet pedagogen, googelen op Vygotsky). Ze kan al zoveel. Maar net buiten haar bereik ligt nog veel meer. Een nieuwe wereld. Ze kan hem al een beetje aanraken. Een wereld van letters en woorden. Die samen een betekenis blijken te hebben. Ze reikt ernaar. En wat is het mooi om dit te mogen zien.