ze schrijft

Letters. Ze fascineren haar allang. 2,5 jaar oud, we lopen langs parkeerplaatsen. “hey. ik zie hier overal de P van papa”.
3 jaar. Ze tekent haar naam. Foutloos. Waarna ze in snel tempo woorden herkent. Maar vooral op duidelijke beeldvorming. HEMA bijvoorbeeld.

En nu is ze 4,5. Gelukkig stond het lettergebeuren een tijdje stil. Ging ze lekker spelen, hele verhalen met zichzelf in zeer belangrijke rollen. Als baby. Grootkind. Of “en nu was ik de juf van de balletjuffen en ik had dan ook studenten mama, net als jij”. Ik kijk ernaar en word zo blij. (Je zal maar een pedagoog als moeder hebben. Die vindt spelen dus belangrijker dan letters….)

Maar ineens is het terug. Ze proeft aan letters. Spreekt ze uit. Herhaalt ze.
MMM AAA MMM AAA Hey, dan maak ik jou mama.
P AAA P AAA En jou ook papa.
De hele dag horen we af en toe letters voorbij komen.
HEMA herkent ze niet meer op het woordbeeld, ze maakt de letters los. HU EE MU AA. Dat is de HEMA!

Ik zie haar zone der naaste ontwikkeling. (voor de niet pedagogen, googelen op Vygotsky). Ze kan al zoveel. Maar net buiten haar bereik ligt nog veel meer. Een nieuwe wereld. Ze kan hem al een beetje aanraken. Een wereld van letters en woorden. Die samen een betekenis blijken te hebben. Ze reikt ernaar. En wat is het mooi om dit te mogen zien.

Advertenties

6 thoughts on “ze schrijft

  1. Dit is zo mooi om te zien. Bewaren die briefjes. Lief. Sim wil sinds kort rekenen. Moet ik allemaal sommen op een papiertje schrijven die hij dan maakt. Geniet echt van de grote ontwikkelingen die ze de eerste levensjaren doormaken.

  2. Wat geweldig! Ik had het er laatst nog over… Het is zó bijzonder dat een kind uit alle chaos van letters woorden gaat lezen! (en dat het zo jammer is dat dat talent als volwassene niet meer erkend wordt, ha ha!)

  3. Ik weet dat kinderen in hun eigen tempo moeten leren schrijven en lezen, maar omdat ik er zelf zoveel plezier van heb, moet ik me echt inhouden die ontwikkeling niet een béétje te pushen. Wij gaan van het najaar misschien naar China en ik weet nog van vorige keer dat het zo vervreemdend was, om niks te kunnen ‘lezen’. Zo moet het voor onze meisjes ook zijn, om uit die brei van indrukken ineens iets te begrijpen. Wat leuk om te lezen hoe het bij O2 gaat!

  4. Jouw blog komt dus werkelijk nooit meer door in mijn reader. 😦 Gelukkig vond ik een reactie van je terug op een van mijn oude berichten en dacht ik hé, hoe zou het met Astrid zijn! Goed blijkbaar. Of toch in elk geval met de hersenkronkels van de dochter. Hier ook een taalknobbel in wording. In een iets eerder statium, maar ze doet niets liever dan letters van haar naam zoeken op vrachtwagenzeilen, of kleuren in tijdschriften en alle L-en zoeken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s