Dearskirtlove <3

Samen met Olief koos ik de stof voor mijn 2e rokje ooit. Hertenstof, ik was zo blij met haar keus. Dearfabriclove ❤

Aangezien rokje 1 (https://mamamontagne.wordpress.com/2012/11/03/van-de-goede-genen-en-de-naaimachine/) eigenlijk verrassend goed ging besloot ik dat een nog moeilijker rokje ook moest kunnen. Eentje mèt een patroon als basis. Dus kocht ik me een heus rokjesmaakboek (“Allemaal rokjes” van mme ZsaZsa). En verder baseerde ik me vooral op dit log: http://polkadotjes.blogspot.be/2012/10/stappenplan-voor-een-lijn-rokje-met.html.

Tsja.  
Laten we zeggen dat ik er na een vlotte start toch wel vaak op heb gevloekt. En dat de maten van mme Zsazsa voor geen meter kloppen bij mijn 5 jarige. Dus moest ik gaan foefelen. Want het zou veel te smal worden.
Daarop volgde iets met hoogmoed en dat ik dus dacht dat het met een beetje groter knippen wel goed zou komen. En nog meer hoogmoed omdat ik dacht dat er ook wel een voeringstofje inkon. Uiteindelijk klopte er weinig meer van welke maat dan ook. Maar een knoopsgatenelastiek achterin zorgt ervoor dat het nog redelijk past. De voorkant is in ieder geval perfect zoals ik het wilde! Voila. Dearskirtlove ❤

Alleen jammer dat je die plooien zo vaak moet strijken…

Ja… vreselijke fotokwaliteit. Na het overlijden van onze fijne camera deze zomer ben ik afhankelijk van mijn telefoon voor de foto’s…

Advertenties

Ach, die mannen met baarden communiceren toch niet met elkaar…

Olivia heeft haar lijstje voor de Sint al klaar. Rats rats, de volledige Bart Smit folder werd zeg maar aangeduid. The more plastic the toy, the better. En: the more batteries the better. Illustere speelgoednamen als lalaloopsie, umizoomies en littlest pet shop blijken voor haar absoluut geen geheimtaal meer te zijn. Helaas.

Waarna ik dit een beetje probeerde te beïnvloeden door ook folders bij de mooiste speelgoedwinkel in de stad te halen. Die met het houten speelgoed, de zachte poppen en de verantwoorde spelletjes. (je zal maar een pedagoog als moeder hebben, ocherm)
En ineens zag ze het. De houten knikkerbaan. Die waarbij ook mijn moederhart een sprongetje maakte. Die moet het worden. Dus Sint, die staat nu bovenaan. Bij ons allebei 🙂

Daarna begon ze over een poppenwagen.
ik: “maar je hebt toch al een poppenwagen”.
O: “ja. Maar ik wil er zo-een die je ook in kunt klappen”.
ik: “ahja… maar zou Sinterklaas dat niet een beetje gek vinden dan. Omdat je er eigenlijk al een hebt”
O: dacht even na…. “oh wacht, dan vraag ik die gewoon in Val Thorens aan père Noël. Die weet toch niet dat ik er in België al een heb”

van de goede genen en de naaimachine

Ik besef dat ik met dit logje mijn zorgvuldig opgebouwde hippe imago in een keer om zeep schrijf. Of nouja. Om zeep. Dat ik het zeg maar een, eh, nieuwe richting geef. Dat imago dus. Want uitbesteden is mijn middle name. Ja. Ik zoek graag anderen die dan alle ideeën die ik in mijn hoofd heb voor mij kunnen uitvoeren. Beter goed uitbesteed dan zelf verprutst.

Maar gisteren besloot ik dus dat ik best een rokje kon maken. Zelf. Zomaar. Out of the blue.
En als ik dan iets in mijn hoofd heb dan moet ik dat dus doen hè. NU. NU. NU.

Ik had namelijk een oma die enorm goed kon naaien. En van haar erfde ik een naaidoos. Een heerlijke doos, vol knoopjes en restjes onderbroekenelastiek en allerhande spannende dingen die ik niet altijd thuis kan brengen. Verpakt in blikjes van lang geleden, waar ooit talkpoeder of zalfjes in hebben gezeten. En die ruiken naar vroeger. Af en toe keek ik er naar. Grabbelde ik door al die spulletjes. En dan zag ik weer even voor me hoe mijn oma al die spulletjes had gebruikt.

Van mijn andere oma, die gelukkig nog wel leeft, kreeg ik jaren geleden haar oude naaimachine. Voor de lessen textiele werkvormen. Ik naaide er al eens dekbedhoesjes mee. Zigzaggen en rechtdoor stikken kon ik dus.

En gisteren kwamen alle dingen mooi samen. Met de naaimachine van mijn ene oma en de genen van mijn andere oma maakte ik een rokje. En ach, dan maar meteen all the way. Inclusief knopenelastiek in de taile, voeringstofje, plooien en een blinde rits. Nouja. Semi-blinde rits. haha. Daar is nog wat werk aan zeg maar.
Ik vind hem leuk. Olief ook. “want groen is mijn lievelingskleur”.

Nou. En nu kan ik dus proudly mijn pronkstuk presenten. Ik kan het. Het lukte. Ik ben eigenlijk gewoon heel tevreden. Want op een paar schoonheidsfoutjes na is ie gewoon hartstikke goed gelukt. Jeej!

“dora-muziekje aan”. tutu-dutu-dututu Het lukte!

En even credits. Ik baseerde me op 2 dames die echt heel goed kunnen naaien. En die hun duidelijke handleidingen (zonder patroon, love it!) online hebben gezet.
http://polkadotjes.blogspot.be/2010/10/tsjilp-tsjilp.html
http://emmaenmona.blogspot.be/2010/07/handleiding-stolplooirokje.html