over de rechterfemur van mijn dochter

2011 eindigde raar voor ons. Heel raar. Want toen viel lieve Olief. En ze viel slecht. Mijn lieve meisje van toen net 4.

Het duurde 5 weken, tig röntgenfoto’s, een botscan en een MRI. Ze werd 2 keer opgenomen en lag in machines waar ik zelfs niet in durf te liggen en die ik alleen maar kende door Greys Anatomy te kijken. Er werd zelfs door iemand gezegd dat ze misschien wel een zeurkous was. In iets andere woorden, maar toch. En toen. Toen bevestigde de orthopeed eindelijk, na 5,5 week en al die onderzoeken dat ze helemaal geen zeurkous was. 

“we hebben hier te maken met een heel dapper meisje”.  
Ze hadden het gevonden. Eindelijk. In haar rechterfemur. Haar rechterbovenbeen dus. Net onder de kop naar de heup. Een volledige barst, van links naar rechts. Onzichtbaar op al die röntgenfoto’s en een breuk die kleine meisjes nooit hebben. Oma’s wel trouwens.
Het was veel te laat voor gips. En pennen en schroeven konden ze er niet inzetten, omdat er een groeischijf zit. Maar, oh kleine heldin die ze is, het heelde vanzelf. En het zag er goed uit.

Er volgde een gek jaar. Met heel veel controles. Zoveel, dat er meerdere verpleegkundigen zijn die mijn dochter bij naam kennen. Zoveel dat ze, bij het wachten op weer een röntgenfoto, kon opsommen welke röntgenkamers ze allemaal al gehad had.

Maar hele dappere meisjes zijn ook heel sterk. Zo sterk, dat ze in april, 4 maanden na haar val, weer kon skiën. En een medaille haalde. Net. Maar toch. De eerste ster. Die ze aan alle dokters liet zien bij de eerstvolgende controle.

fotodiplIn november hadden we weer een controle. En kijk eens aan, het ziet er nog steeds goed uit. En we hoeven pas volgend jaar terug te komen. VOLGEND JAAR. “dan ben ik al 6 hè mama”. Ja, dan ben je al 6. (net 5 geworden, en nu al bezig met 6. Zoals dat hoort als je kind bent)

De controles zullen blijven, tot ze uitgegroeid is. En een prima ballerina zal ze helaas niet kunnen worden omdat haar heupen niet meer perfect recht staan.

IMG_0664b

1ère etoile…

Maar deze week, ruim een jaar nadat ze zo ongelukkig viel. Haalde ze voor de tweede keer haar 1e ster. En nu niet nèt, maar gewoon hartstikke dik verdiend. Goed kijken, hij hangt aan het grijze ritsje 🙂

“mama, ik kan nu ook achteruit skiën”.
Ohja… laat eens zien dan.
“ja, niet hier hè. Hier is het echt niet steil genoeg”.
Oh.

“mama, weet je wat leuk is. Als je zo langs de grote palen skiet met dat oranje eromheen hè. Dan is daar vaak een bultje en daar kun je dan heel goed springen”.
Oh…

Advertenties

11 thoughts on “over de rechterfemur van mijn dochter

  1. Ik word een beetje bleek want ik kan niet zo goed tegen ziekenhuisverhalen maar verder is het gewoon stoer. Hoe ze zich hield. Maar ook wat ze al kan op de latten. Ik kijk daar naar uit!

  2. Mooi logje. Pff… het was wat hè? Af en toe kreeg ik kippenvel als ik je twitterberichtjes las. Lieve dappere Olivia. Het skieen krijgt ze met de paplepel ingegoten en daarom is ze ook niet bang denk ik. Maar dat achteruit skieen, hmm…
    Mooie foto van haar! Trots koppie.

    • Ik had me voorgenomen er niet over te loggen. Maar was wel fijn dat ik het soms even kwijt kon. Pffft. Moet eerlijk zeggen, ze skiet echt goed maar vindt het niet het leukste om te doen. Maar uiteraard is hier wel sprake van de paplepel ja 🙂

  3. Och wat een dappere, stoere meid. Ik heb dat ook helemaal gemist. Maar wat een geluk dat het nu zo goed geheeld is. En achteruit skieen en springen over bobbels, er is natuurlijk ook niets leukers dan dat! Een verdiende ster.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s