linksrechtssokken zijn mijn lievelingse

Als ze iets graag wilde, dan waren het wel… linksrechtssokken. Net als pappa en mamma.
En tsja, als je ze dan vindt in haar maat….

IMG_1728b

IMG_1736b IMG_1740b

 

Advertenties

mijn zoon en de dameuse

Toen Olivia klein was kocht ik, als veranwoord pedagoog en moeder, ook een serie auto’s voor haar. Ze pakte ze eens op. Keek er eens naar. Reed er voor de vorm een beetje mee rond. En dat was het. De auto’s bleven liggen in de speelgoedmand.

En toen kreeg ik een zoon. Een zoon die opgroeide in een wereld vol meisjesspeelgoed. Hij leek tevreden. Tot hij op een dag, misschien een maand of 10 oud, op zijn knietjes naast de speelgoedbak zat. Hij graaide erin. Poppenkleren, een verdwaalde little pony, een springtouw…. nee. Op de bodem van de bak wilde hij zijn. En vol trots kwam een of ander afgrijselijk paars monster uit de krochten van de speelverzameling tevoorschijn. “WRAAAUW” zei mijn zoon blij. Waarna hij nog eens dieper graaide. En jawel. Een auto! Hij straalde, pakte de auto tevreden in zijn knuistjes en ging op zijn buik liggen. Zeker een half uur liet hij de auto rondrijden over de vloer.

Ik vraag me sindsdien af waar het aan ligt. Zijn voorliefde voor machines, auto’s, treinen. Is dat nu aangeboren? Of reageer ik in zijn bijzijn anders op al die dingen en leer ik het hem aan. Het wakkert de nature-nurture discussie op in Astrid-de-pedagoog.

In ieder geval kan een jongen zoals Julian zijn geluk hier in de bergen niet op. Sleepliften, tapijtliften, zetelliften en cabines zoefen langs. Zijn vriendje L wordt op een motoneige naar de crèche gebracht. En afgelopen week stond de dameuse (door veel Nederlanders ook wel pistenbully genoemd, maar dat vind ik lang niet zo mooi als dameuse) zomaar even stil, vlak bij zijn crèche.
En dat is, als je 2 jaar en 10 maanden oud bent, een droom die uitkomt.

IMG_1579b

 

Als het speciale gewoon wordt… en dat dat goed is.

We namen Olief mee voor haar eerste lange offpiste-tocht. Een mooie zonnige dag. Een stille witte wereld. De toeristen bleven op de pistes. Ik hoorde alleen vogels en krakende sneeuw onder onze ski’s. De zon verwarmde me. Zweetdruppels over mijn rug.

Olief was aan het zingen terwijl ze naar beneden zoefde. Zonder nadenken, zo achter haar vader aan. Even boven de wereld.IMG_1311bZo bijzonder. Voor mij dan. Ik was hier euforisch over. Was het niet ge-wel-dig Olief?

“ja hoor mam”.

Als je deels opgroeit in de bergen wordt het speciale gewoon… Wat ook goed is.

IMG_1617b