mijn zoon en de dameuse

Toen Olivia klein was kocht ik, als veranwoord pedagoog en moeder, ook een serie auto’s voor haar. Ze pakte ze eens op. Keek er eens naar. Reed er voor de vorm een beetje mee rond. En dat was het. De auto’s bleven liggen in de speelgoedmand.

En toen kreeg ik een zoon. Een zoon die opgroeide in een wereld vol meisjesspeelgoed. Hij leek tevreden. Tot hij op een dag, misschien een maand of 10 oud, op zijn knietjes naast de speelgoedbak zat. Hij graaide erin. Poppenkleren, een verdwaalde little pony, een springtouw…. nee. Op de bodem van de bak wilde hij zijn. En vol trots kwam een of ander afgrijselijk paars monster uit de krochten van de speelverzameling tevoorschijn. “WRAAAUW” zei mijn zoon blij. Waarna hij nog eens dieper graaide. En jawel. Een auto! Hij straalde, pakte de auto tevreden in zijn knuistjes en ging op zijn buik liggen. Zeker een half uur liet hij de auto rondrijden over de vloer.

Ik vraag me sindsdien af waar het aan ligt. Zijn voorliefde voor machines, auto’s, treinen. Is dat nu aangeboren? Of reageer ik in zijn bijzijn anders op al die dingen en leer ik het hem aan. Het wakkert de nature-nurture discussie op in Astrid-de-pedagoog.

In ieder geval kan een jongen zoals Julian zijn geluk hier in de bergen niet op. Sleepliften, tapijtliften, zetelliften en cabines zoefen langs. Zijn vriendje L wordt op een motoneige naar de crèche gebracht. En afgelopen week stond de dameuse (door veel Nederlanders ook wel pistenbully genoemd, maar dat vind ik lang niet zo mooi als dameuse) zomaar even stil, vlak bij zijn crèche.
En dat is, als je 2 jaar en 10 maanden oud bent, een droom die uitkomt.

IMG_1579b

 

Advertenties

8 thoughts on “mijn zoon en de dameuse

  1. Prachtig. Doet me denken aan mijn broertje vroeger, die een voorliefde voor shovels had. En het bijna in zijn broek deed toen er een keer écht een bij ons in de tuin kwam om de boel om te spitten.
    Mijn kinderen hebben geen van drieën iets met autootjes. We hebben ze in huis, maar dat ze er nou wat mee doen, nee.

    • Julian kan dus nog steeds uren op zijn buik liggen en dan maar rijden met zn wagenpark. Hier bestaande uit vrachtwagens en sneeuwruimers. Echt zo mooi om te zien.

  2. Ik kon met Beuker als baby al tijden voor het raam staan terwijl hij naar iedere auto keek die voorbij kwam. Met de meisjes stond ik ook voor het raam, maar zij keken meer naar de mussen in de hazelaar en de poes van de buren die door de tuin sloop.

  3. Haha. Nature-nurture. We zullen het wel nooit weten.

    Wel cool voor J dat hij zo dichtbij een dameuse kon komen.

  4. Wat ben ik blij dat ik jouw berichten weer kan lezen,nadat je log uit de lucht ging.[Veel speurwerk verricht].
    En wat een schrijftalent ben jij.
    Ik geniet in volle teugen,iedere keer weer van je heerlijke verhalen.
    Gr.José.

  5. Ja, ik wil dus ook weten hoe dat komt. Want bij mijn drie case-studies is het ook net zo.
    Precies wat Geartsje zegt, hoe kan het nou dat ze als kleine ukkepuk al naar andere dingen kijken?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s