loslaten is je eigen moeder steeds beter begrijpen

Toen ik puber was weigerde ik naast mijn moeder te fietsen. Echt. Ze had een groene, roestige fiets. Met een mandje voorop. Én fietstassen. Ik bedoel maar. Hoe. Belachelijk. Wil. Je. Het. Hebben. Dus fietste ik liefst 1,5 meter achter haar en hoopte ik op mijn allerhardst dat we vooral niemand tegen zouden komen die ik kende. 

Ze vertelde me later dat dat pijn deed. Maar dat ze wist dat ze me moest loslaten. Ik moest zelf iemand worden. Mij.

Ik snapte niet dat het loslaten moeilijk was voor mijn moeder. Ma-ham. Doe normaal. Laat me mijn eigen ding doen.

En toen werd ik zelf moeder.
Ik leer loslaten. Stap voor stap. Ik denk aan mijn moeder. Mam, wat kon jij dat goed. Ik kan het geloof ik niet half zo goed als jij. Maar vandaag zette ik weer een stap in de wereld die loslaten heet. Mijn eigen meisje. Mijn hart. Vandaag heeft ze haar allerlaatste schooldag als kleuter. Ik kijk naar haar. Zie haar groot worden. Slik tranen weg omdat ik weet dat ze het moeilijk vindt om daarmee om te gaan. En laat haar los. Ga maar mijn dochter. En word wie jij bent. Mijn allerliefste Olivia.

kleuter wordt schoolkind

ps: sorry hè mam. Om het goed te maken fiets ik nu met fietstassen. En 2 stoeltjes op mijn fiets. En een mandje zou ik ook best reuze handig vinden. 🙂