loslaten is je eigen moeder steeds beter begrijpen

Toen ik puber was weigerde ik naast mijn moeder te fietsen. Echt. Ze had een groene, roestige fiets. Met een mandje voorop. Én fietstassen. Ik bedoel maar. Hoe. Belachelijk. Wil. Je. Het. Hebben. Dus fietste ik liefst 1,5 meter achter haar en hoopte ik op mijn allerhardst dat we vooral niemand tegen zouden komen die ik kende. 

Ze vertelde me later dat dat pijn deed. Maar dat ze wist dat ze me moest loslaten. Ik moest zelf iemand worden. Mij.

Ik snapte niet dat het loslaten moeilijk was voor mijn moeder. Ma-ham. Doe normaal. Laat me mijn eigen ding doen.

En toen werd ik zelf moeder.
Ik leer loslaten. Stap voor stap. Ik denk aan mijn moeder. Mam, wat kon jij dat goed. Ik kan het geloof ik niet half zo goed als jij. Maar vandaag zette ik weer een stap in de wereld die loslaten heet. Mijn eigen meisje. Mijn hart. Vandaag heeft ze haar allerlaatste schooldag als kleuter. Ik kijk naar haar. Zie haar groot worden. Slik tranen weg omdat ik weet dat ze het moeilijk vindt om daarmee om te gaan. En laat haar los. Ga maar mijn dochter. En word wie jij bent. Mijn allerliefste Olivia.

kleuter wordt schoolkind

ps: sorry hè mam. Om het goed te maken fiets ik nu met fietstassen. En 2 stoeltjes op mijn fiets. En een mandje zou ik ook best reuze handig vinden. 🙂

Advertenties

14 thoughts on “loslaten is je eigen moeder steeds beter begrijpen

  1. Een logje om van / bij te huilen. Zo mooi. Zo waar. En ..die roestfiets van jouw moeder is natuurlijk helemaal NIKS tegen die bontjas (jaaa écht) van MIJN moeder. Pfff…. ik schaamde me zo. En nu…nu komen er iedere dag 2 meiden van 16 binnen, die standaard zeggen: “Ohh zet alsjeBLIEFT die radio uit, wat een omazender!!

    • Ik danste laatst nogal enthousiast door de kamer en werd ineens meewarig aangekeken door O. Tsja. Maar gelukkig danst ze meestal nog wel vrolijk mee. En mijn moeder had ook een bontmuts. Echt een hele erge. Met een soort, eh, lange bontslangen eraan die je onder je kin kon knopen. Misschien heeft ze hem nog wel 🙂 Mam?

    • De tas kromp denk ik. Ongeveer 20 centimeter. En haar vlechten werden 30cm langer. Dat geeft optisch het gevoel dat ze zelf langer werd, wat uiteraard niet gebeurde.

  2. Je fiets laten roesten zou qua boetedoening uiteraard een brug te ver zijn. Ik heb het zelf op een of andere manier moeilijker met dingen die onze jongste voor de laatste keer doet, dan wanneer het om de oudste gaat. Alsof ik het gevoel heb nog eens te kunnen herkansen. Maar hé, wacht maar tot ze kleuter-af is, dan ga ik toch ook eens flink slikken. Ik krijg gelukkig (meestal) nog een zoen ’s avonds als ze gaat slapen.

  3. Geweldig die 2 foto’s naast elkaar. De tas heeft heel wat te verduren gehad daar bij de kapstokken. 🙂 En O is goed gegroeid!
    Verder ook erg herkenbaar.. Soms irriteerde ik me zelfs aan de manier waarop ze at…
    Toch weet ik dat ik als puber ook trots was dat ze zoveel leuke rokjes droeg. 🙂
    Fijne vakantie nu en O gaat het heel fijn vinden op de grote school! En jij uiteindelijk ook. 😉

  4. Ik roep het welhaast dagelijks, dat ik niet alleen met mijn vader getrouwd ben (nou ja, gehomohuwelijkt), maar ook nog eens in mijn moeder aan het veranderen ben. Er valt niet aan te ontkomen en het is nog fijn ook.

    Briljante foto, van dat lieve Oliefje ❤

  5. Beetje rare reactie onder dit bericht maar ik neem gewoon het meest recente: het is eigenlijk zo ver, onze dames gaan de sneeuw in deze winter! Heb jij do’s en don’ts wat betreft hun kledij? Wat ik me vooral afvraag: een pak in 1 stuk of jas plus broek? (Ze zijn nu drie en vier.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s