get out of my head

De zomer kwam, de zon kwam. De stilte kwam, alweer. Genoeg invulling voor logjes, maar ze blijven in mijn hoofd hangen.

Ik schreef wel op andere plekken. Over totaal andere dingen.

Limonsoda kwam eindelijk ‘tot leven’. We hadden het al zo lang in gedachten en nu dus echt actief.  http://www.limonsoda.nl Cheap and awesome stuff for 0-12 year olds.

Daarnaast schreef ik voor Limoentje een stuk. Over leven in België. Het wordt blijkbaar goed gelezen, de stats hier vliegen ook omhoog! Waarvoor dank 🙂 Een linkje naar mijn stukje: http://limoentjeslife.com/gastblog-astrid-uit-belgie/

Goed. Tijd om weer wat regelmatiger de teksten en beelden in mijn hoofd vast te leggen. Vanaf nu. Start!

Advertenties

loslaten is je eigen moeder steeds beter begrijpen

Toen ik puber was weigerde ik naast mijn moeder te fietsen. Echt. Ze had een groene, roestige fiets. Met een mandje voorop. Én fietstassen. Ik bedoel maar. Hoe. Belachelijk. Wil. Je. Het. Hebben. Dus fietste ik liefst 1,5 meter achter haar en hoopte ik op mijn allerhardst dat we vooral niemand tegen zouden komen die ik kende. 

Ze vertelde me later dat dat pijn deed. Maar dat ze wist dat ze me moest loslaten. Ik moest zelf iemand worden. Mij.

Ik snapte niet dat het loslaten moeilijk was voor mijn moeder. Ma-ham. Doe normaal. Laat me mijn eigen ding doen.

En toen werd ik zelf moeder.
Ik leer loslaten. Stap voor stap. Ik denk aan mijn moeder. Mam, wat kon jij dat goed. Ik kan het geloof ik niet half zo goed als jij. Maar vandaag zette ik weer een stap in de wereld die loslaten heet. Mijn eigen meisje. Mijn hart. Vandaag heeft ze haar allerlaatste schooldag als kleuter. Ik kijk naar haar. Zie haar groot worden. Slik tranen weg omdat ik weet dat ze het moeilijk vindt om daarmee om te gaan. En laat haar los. Ga maar mijn dochter. En word wie jij bent. Mijn allerliefste Olivia.

kleuter wordt schoolkind

ps: sorry hè mam. Om het goed te maken fiets ik nu met fietstassen. En 2 stoeltjes op mijn fiets. En een mandje zou ik ook best reuze handig vinden. 🙂

voilà l’été….voilà l’été…..et la marmotte sors de son terrier….

En dan is het alweer daar, het einde van de winter. De laatste winter met zoveel mooie weken in de bergen. Want vanaf september heeft Olivia leerplicht en zullen toch minstens zij-en-ik het helaas met de schoolvakanties moeten doen.

IMG_3541b

Gewoon lachen naar de fotograaf (http://www.tophoto.com/) tijdens de slalom. En dat gaat dus heel snel.

Ze sloot deze winter af in stijl. Want ze haalde haar 3e ster. En dat is gewoon ongelooflijk knap als je 5 bent. En als de andere kinderen uit je groep gemiddeld 10 zijn. En veel groter. Als ik Olief nu zie skiën zie ik zoveel vrijheid. Ze zoekt haar eigen spoor, springt over bultjes, gaat gedoseerd naast de pistes om ook daar verder te skiën. Af en toe kiest ze voor racen en de 10 tellen voorsprong die ik haar dan geef worden er al teveel… als ze echt doorskiet kan ik haar steeds moeilijker inhalen. (1 keer lukte het al echt niet meer. En ze hoorde me ook niet roepen. Want… “ik was gewoon een leuk liedje aan het zingen tijdens het skiën.” Tsja…)

IMG_1909

Kijk hem shinen. Merci papa van L 🙂

Julian had zijn laatste weken op het kinderdagverblijf hier. In België hadden we al afscheid genomen, ook hier dus de laatste keer. Hij had zo’n heerlijk seizoen, inclusief boosheid als ik hem kwam halen. “want we gaan nog puzzelen/kleien/een spelletje doen/…. enz” Overigens kreeg ik die uitleg dan dus in het Frans. Mooi om te zien, onderweg naar het kinderdagverblijf vertelde hij me honderduit van alles in het Nederlands. Zodra we er binnen kwamen schakelde hij om.
Het beste afscheid was toch wel dat de vader van zijn grote vriend L. hem meenam op de motoneige. Wat een winter. Na de dameuse ook nog eens meerijden op de motoneige. My little boys dream came true.
Hij skiet ook al, een beetje. Door de diepe sneeuw. En over de bultjes. Iets zegt me dat mijn mannetje later een freerider gaat worden…

Ik wilde nog niet gaan, maar toen kreeg ik deze foto. Het was tijd om te gaan. Tijd om weer een mooie winter af te sluiten. De zomer gaat beginnen.

voilà l'été....voilà l'été.....et la marmotte sors de son terrier....

voilà l’été….voilà l’été…..et la marmotte sors de son terrier….

mijn zoon en de dameuse

Toen Olivia klein was kocht ik, als veranwoord pedagoog en moeder, ook een serie auto’s voor haar. Ze pakte ze eens op. Keek er eens naar. Reed er voor de vorm een beetje mee rond. En dat was het. De auto’s bleven liggen in de speelgoedmand.

En toen kreeg ik een zoon. Een zoon die opgroeide in een wereld vol meisjesspeelgoed. Hij leek tevreden. Tot hij op een dag, misschien een maand of 10 oud, op zijn knietjes naast de speelgoedbak zat. Hij graaide erin. Poppenkleren, een verdwaalde little pony, een springtouw…. nee. Op de bodem van de bak wilde hij zijn. En vol trots kwam een of ander afgrijselijk paars monster uit de krochten van de speelverzameling tevoorschijn. “WRAAAUW” zei mijn zoon blij. Waarna hij nog eens dieper graaide. En jawel. Een auto! Hij straalde, pakte de auto tevreden in zijn knuistjes en ging op zijn buik liggen. Zeker een half uur liet hij de auto rondrijden over de vloer.

Ik vraag me sindsdien af waar het aan ligt. Zijn voorliefde voor machines, auto’s, treinen. Is dat nu aangeboren? Of reageer ik in zijn bijzijn anders op al die dingen en leer ik het hem aan. Het wakkert de nature-nurture discussie op in Astrid-de-pedagoog.

In ieder geval kan een jongen zoals Julian zijn geluk hier in de bergen niet op. Sleepliften, tapijtliften, zetelliften en cabines zoefen langs. Zijn vriendje L wordt op een motoneige naar de crèche gebracht. En afgelopen week stond de dameuse (door veel Nederlanders ook wel pistenbully genoemd, maar dat vind ik lang niet zo mooi als dameuse) zomaar even stil, vlak bij zijn crèche.
En dat is, als je 2 jaar en 10 maanden oud bent, een droom die uitkomt.

IMG_1579b

 

Als het speciale gewoon wordt… en dat dat goed is.

We namen Olief mee voor haar eerste lange offpiste-tocht. Een mooie zonnige dag. Een stille witte wereld. De toeristen bleven op de pistes. Ik hoorde alleen vogels en krakende sneeuw onder onze ski’s. De zon verwarmde me. Zweetdruppels over mijn rug.

Olief was aan het zingen terwijl ze naar beneden zoefde. Zonder nadenken, zo achter haar vader aan. Even boven de wereld.IMG_1311bZo bijzonder. Voor mij dan. Ik was hier euforisch over. Was het niet ge-wel-dig Olief?

“ja hoor mam”.

Als je deels opgroeit in de bergen wordt het speciale gewoon… Wat ook goed is.

IMG_1617b